Salmos 142

Instruo de David, kiam li estis en la kaverno. Preĝo.

1 Per mia voĉo mi krias al la Eternulo,

Per mia voĉo mi preĝas al la Eternulo.

2 Mi elverŝas antaŭ Li mian peton,

Mian suferon mi al Li rakontas.

3 Kiam senfortiĝis en mi mia spirito, tiam Vi sciis mian vojon:

Sur la vojo, kiun mi iras, ili kaŝis reton por mi.

4 Rigardu dekstren kaj vidu: neniu volas min koni;

Malaperis rifuĝejo por mi, neniu zorgas pri mia animo.

5 Mi krias al Vi, ho Eternulo;

Mi diras: Vi estas mia rifuĝejo,

Mia parto en la lando de la vivantoj.

6 Atentu mian ploron, ĉar mi tre senfortiĝis;

Savu min de miaj persekutantoj, ĉar ili estas pli fortaj ol mi.

7 Eligu mian animon el malliberejo, por ke mi gloru Vian nomon.

Min ĉirkaŭos la virtuloj, kiam Vi bonfaros al mi.

1 Maskil (cantique) de David, lorsqu’il était dans la caverne; prière.

2 Je crie, de ma voix, à l’Éternel; de ma voix, je supplie l’Éternel.

3 Je répands devant lui ma plainte; j’expose ma détresse en sa présence.

4 Quand mon esprit est abattu en moi, toi, tu connais mon sentier. Ils m’ont caché un piège dans le chemin où je marchais.

5 Regarde à ma droite, et vois! Personne ne me reconnaît; tout refuge me manque; personne n’a souci de mon âme.

6 Éternel! je crie à toi, et je dis: Tu es ma retraite, mon partage dans la terre des vivants.

7 Sois attentif à mon cri, car je suis fort misérable; délivre-moi de ceux qui me poursuivent, car ils sont plus forts que moi!

8 Retire mon âme de sa prison, afin que je célèbre ton nom. Les justes viendront autour de moi, parce que tu m’auras fait du bien.