1 Canto dei pellegrinaggi. Di Davide. Se non fosse stato l’Eterno che fu per noi, lo dica pure ora Israele,2 se non fosse stato l’Eterno che fu per noi, quando gli uomini si levarono contro noi,3 allora ci avrebbero inghiottiti tutti vivi, quando l’ira loro ardeva contro noi;4 allora le acque ci avrebbero sommerso, il torrente sarebbe passato sull’anima nostra;5 allora le acque orgogliose sarebbero passate sull’anima nostra.6 Benedetto sia l’Eterno che non ci ha dato in preda ai loro denti!7 L’anima nostra è scampata, come un uccello dal laccio degli uccellatori; il laccio è stato rotto, e noi siamo scampati.8 Il nostro aiuto è nel nome dell’Eterno, che ha fatto il cielo e la terra.

1 Kanto de suprenirado. De David. Se la Eternulo ne estus kun ni, Diru nun Izrael,2 Se la Eternulo ne estus kun ni, Kiam homoj leviĝis kontraŭ ni:3 Tiam ili englutus nin vivajn, Kiam ekflamis kontraŭ ni ilia kolero;4 Tiam dronigus nin akvo, torento kovrus nian animon;5 Tiam kovrus nian animon pereiga akvo.6 Benata estu la Eternulo, Kiu ne fordonis nin kiel rabakiron al iliaj dentoj.7 Nia animo liberiĝis, kiel birdo el la reto de kaptistoj; La reto disŝiriĝis, kaj ni liberiĝis.8 Nia helpo estas en la nomo de la Eternulo, Kiu kreis la ĉielon kaj la teron.