1 ইয়োবে নিজৰ দৃষ্টিত নিজকে ধাৰ্মিক বুলি মনাত, সেই তিনিজনে তেওঁক উত্তৰ দিবলৈ এৰিলে। 2 এতিয়া ৰামৰ গোষ্ঠীৰ বূজীয়া বৰখেলৰ পুত্ৰ ইলীহুৰ ক্ৰোধ জ্বলি উঠিল; ইয়োবে ঈশ্বৰক ধাৰ্মিক নাপাতি নিজকে পতাত্হে তেওঁৰ ওপৰত ইলীহুৰ ক্ৰোধ জ্বলি উঠিল।

3 আৰু বন্ধু তিনি জনে ইয়োবক উত্তৰ দিব নোৱাৰিও তেওঁক দোষী কৰাত, তেওঁলাকলৈকো ইলীহুৰ ক্ৰোধ জ্বলি উঠিল। 4 তেওঁবিলাক ইলীহুত্কৈ বয়সত ডাঙৰ দেখি, ইলীহুৱে ইয়োবক কথা কবলৈ বাট চাইছিল। 5 পাছে সেই তিনিজন লোকৰ মুখত উত্তৰ নোহোৱা দেখি, ইলীহুৰ ক্ৰোধ জ্বলি উঠিল।

6 তাতে বূজীয়া বৰখেলৰ পুত্ৰ ইলীহুৱে উত্তৰ কৰি কলে,

মই ডেকা, তোমালোক বুঢ়া;

এই নিমিত্তে, মই তোমালোকৰ আগত মোৰ মত জনাবলৈ, ভয় কৰি কোঁচ খাই আছিলোঁ।

7 মই মনতে কৈছিলোঁ, বহুদিনিয়া লোকেই কওক,

আৰু অধিক বয়সীয়া লোকেই জ্ঞান শিক্ষা দিয়ক।

8 কিন্তু মনুষ্যৰ অন্তৰত আত্মা আছে,

সৰ্ব্বশক্তিমান জনাৰ নিশ্বাসে সিহঁতক বিবেচনা কৰে।

9 বৰ বৰ লোক যে জ্ঞানী, এনে নহয়;

আৰু বৃদ্ধবিলাকেই যে বিচাৰ বুজে, সিও নহয়।

10 এই হেতুকে মই কওঁ, মোলৈ কাণ পাতা;

মইও মোৰ মত প্ৰকাশ কৰোঁ।

11 চোৱা, যেতিয়ালৈকে তোমালোকে কথা বিচাৰিছিলা,

তেতিয়ালৈকে মই তোমালোকৰ বাক্যলৈ বাট চাইছিলোঁ,

তোমালোকৰ হেতুবাদলৈ কাণ পাতিছিলোঁ।

12 মই তোমালোকলৈ মন দি আছিলোঁ,

কিন্তু চোৱা, ইয়োবক ঘটুৱাব পৰা,

বা তেওঁৰ উত্তৰ কাটিব পৰা, তোমালোকৰ মাজত কোনো নাছিল।

13 সাৱধান, তোমালোকে নকবা যে,

"তেওঁত আমি জ্ঞান পালোঁ;

তেওঁক পৰাজয় কৰা ঈশ্বৰৰহে সাধ্য, মানুহৰ অসাধ্য;"

14 কিয়নো তেওঁ মোৰ অহিতে কথা কোৱা নাই;

আৰু মইও তোমালোকৰ কথাৰে তেওঁক উত্তৰ নিদিম।

15 তোমালোকে তধা লাগিল, উত্তৰ নিদিয়ে আৰু;

তেওঁবিলাকৰ কবলৈকে কথা নাইকিয়া হল।

16 মই আৰু কিয় বাট চাম? তেওঁবিলাকে কথা নকয়;

তেওঁবিলাকে ঠৰ লাগি ৰল, উত্তৰ নিদিয়ে আৰু।

17 মইও নিজৰ পক্ষে উত্তৰ দিম;

মইও নিজৰ মন জনাম।

18 কিয়নো মই কথাৰে পৰিপূৰ্ণ,

মোৰ অন্তৰত থকা আত্মাই মোক বল কৰিছে।

19 চোৱা, মোৰ পেট বন্ধ কৰি থোৱা দ্ৰাক্ষা ৰসৰ নিচিনা।

সেয়ে নতুন ৰসৰ মোটৰ দৰে ফাটি যাওঁ যাওঁ হৈছে।

20 মই উপশম পাবৰ নিমিত্তে কথা কম;

মই মুখ মেলি উত্তৰ কৰিম।

21 মই কাৰো মুখলৈ নাচাম,

আৰু মই কাকো খুচামোদ নকৰিম।

22 কিয়নো মই খুচামোদ কৰিব নাজানো;

কৰিলে, মোৰ সৃষ্টিকৰ্ত্তাই শীঘ্ৰে মোক ইহলোকৰ পৰা লৈ যাব।