1 Whakapapa 21

Te Tatau me te Urutā

1 Nā, ka tū a Hātana hei hoariri mō Īharaira, ā, ka whakakīkī a Rāwiri ki te tatau i a Īharaira. 2 Nā, ka kī a Rāwiri ki a Ioapa rātou ko ngā rangatira o te iwi, "Tīkina taua a Īharaira, o Peerehepa atu ā tae noa ki Rāna, ka kawe mai ai i tō rātou tokomaha ki ahau, kia mōhio ai ahau."

3 Anō rā ko Ioapa, "Mā Ihowā e mea tāna iwi kia rau noa atu i a rātou e noho nei, otiia, e tōku ariki, e te kīngi, ehara ianei rātou katoa i te pononga nā tōku ariki? He aha rā tēnei i whāia ai e tōku ariki? He aha i waiho ai hei, take hē mō Īharaira?"

4 Otiia kaha tonu tā te kīngi kupu i tā Ioapa. Heoi, ka tūria atu e Ioapa, hāereerea ana e ia a Īharaira katoa, kua tae ki Hiruhārama. 5 Nā, ka hōmai e Ioapa te tokomaha o te iwi i taua ki a Rāwiri. Nā, a Īharaira katoa, he mano ngā mano me ngā mano kotahi rau, he hunga unu hoari; nā, a Hūrā, e whā rau e whitu tekau mano ngā tāngata unu hoari.

6 Ko Rīwai ia rāua ko Pineamine, kīhai i taua e ia i roto i a rātou; he mea whakarihariha hoki ki a Ioapa te kupu a te kīngi. 7 Nā, ka riri te Atua ki tēnei mea; ā, patua ana a Īharaira e ia.

8 Nā, ka mea a Rāwiri ki te Atua, "Nui atu tōku hara i ahau i mea i tēnei mea. Nā, tēnā, kia whakarērea noatia iho te hē o tāu pononga, nui atu hoki tōku kūware."

9 Nā, ka puta te kupu a Ihowā ki tā Rāwiri matakite, ki a Kara; i kī ia, 10 "Haere, kī atu ki a Rāwiri, mea atu, ‘Ko te kupu tēnei a Ihowā: E toru ēnei mea ka whakaaria atu nei e ahau ki a koe, whiriwhiria tētahi o ēnei māu ā ka meatia e ahau ki a koe.’ "

11 Heoi, ko te taenga o Kara ki a Rāwiri, ka mea ki a ia, "Ko te kupu tēnei a Ihowā, ‘Whiriwhiria māu: 12 kia toru rānei ngā tau matekai; kia toru rānei ngā marama e whakangaromia ai koe i te aroaro o ōu hoariri, me te hoari a ōu hoa whawhai e hopu ana i a koe? Kia toru rānei ngā rā o te hoari a Ihowā, arā o te mate urutā ki te whenua, me te anahera a Ihowā e whakangaro ana, i ngā rohe katoa o Īharaira.’ Nā, whakaaroa te kupu e whakahokia e ahau ki tōku kaitono mai."

13 Anō rā ko Rāwiri ki a Kara, "He noa iho ōku whakaaro; nā, kia taka ahau ki te ringa o Ihowā, he nui hoki āna mahi aroha; kaua hoki ahau e taka ki te ringa tangata."

14 Heoi, whakapāngia ana e Ihowā he mate urutā ki a Īharaira; ā, hinga iho o Īharaira e whitu tekau mano tāngata. 15 I tonoa anō e te Atua he anahera ki Hiruhārama whakangaro ai; ā, i a ia e mea ana ki te whakangaro, ka titiro a Ihowā. Nā, ka puta kē tō Ihowā whakaaro mō te kino, ā, ka mea ki te anahera whakangaro, "Kua nui! Kati tōu ringa." Nā, tū ana te anahera a Ihowā i te patunga wīti a Oronana Iepuhi.

16 Nā, ka ara ngā kanohi o Rāwiri, ka kite i te anahera a Ihowā e tū ana i te takiwā o te whenua, o te rangi, me tāna hoari, unu rawa, i tōna ringa, e totoro ana ki runga i Hiruhārama. Kātahi ka tāpapa a Rāwiri rātou ko ngā kaumātua, he kākahu taratara te hīpoki.

17 Ka mea a Rāwiri ki te Atua, "He teka ianei nāku i kī kia taua te iwi? Ko ahau tēnei te mea i hara, i mahi nei i te hē; ko ēnei hipi ia, i aha rātou? E Ihowā, e tōku Atua, kia pā rā tōu ringa ki ahau, ki te whare anō o tōku pāpā; kauaka ia ki tāu iwi, hei whiu mō rātou."

18 Kātahi ka kōrero te anahera a Ihowā ki a Kara kia mea ia ki a Rāwiri, kia haere a Rāwiri ki runga, ki te whakaara i tētahi āta ki a Ihowā ki te patunga wīti a Oronana Iepuhi. 19 Nā, haere ana a Rāwiri i tā Kara kōrero i kōrero ai ia i runga i te ingoa o Ihowā.

20 Nā, ka tahuri ake a Oronana, ka kite i te anahera; ā, piri ana ia, rātou ko āna tama tokowhā. Nā, i te patu wīti a Oronana. 21 Nā, i a Rāwiri e haere ana ki a Oronana, ka titiro a Oronana, ā, ka kite i a Rāwiri, nā, puta ana ia i te patunga wīti, piko ana ki a Rāwiri, tāpapa ana ki te whenua.

22 Kātahi ka mea a Rāwiri ki a Oronana, "Hōmai ki ahau te wāhi i tēnei patunga wīti, kia hangā ai e ahau he āta ki a Ihowā; kia tino rite te utu ka hōmai ai e koe ki ahau, kia mutu ai te whiunga o te iwi."

23 Nā, ka mea a Oronana ki a Rāwiri, "Me tango māu; ā, mā tōku ariki, mā te kīngi e mea te mea e pai ana ki tāna titiro. Nanā, ka hoatu e ahau ki a koe ngā kau hei tahunga tinana, me ngā patu wīti hei wahie, me te wīti anō hei whakahere totokore; ka hoatu katoa e ahau."

24 Nā, ka mea a Kīngi Rāwiri ki a Oronana, "Kāhore; engari ka hokona e ahau kia rite anō ngā utu. E kore hoki ahau e tango i tāu mā Ihowā, e kore hoki e whakaeke i ngā mea kīhai i utua hei tahunga tinana."

25 Heoi, e ono rau ngā hekere kōura, he mea pāuna, i hoatu e Rāwiri ki a Oronana mō taua wāhi. 26 Ā, hangā ana e Rāwiri he āta ki reira mā Ihowā, whakaekea ana he tahunga tinana, he whakahere mō te pai, ā, karanga ana ki a Ihowā. Nā, ka whakahokia tāna i te rangi, he ahi ki runga ki te āta tahunga tinana.

27 Nā, ka kōrero a Ihowā ki te anahera, ā, whakahokia ana e ia tāna hoari ki tōna takotoranga. 28 I taua wā anō, i te kitenga o Rāwiri kua whakarongo a Ihowā ki a ia i te patunga wīti a Oronana Iepuhi, ka mea patunga tapu ia ki reira. 29 Ko te tapenākara hoki o Ihowā i hangā nei e Mohi ki te koraha, me te āta tahunga tinana, i te wāhi tiketike i Kipeono i taua wā. 30 Kīhai ia a Rāwiri i āhei te haere ki mua o taua āta ki te rapu i tā te Atua, i wehi hoki ia i te hoari a te anahera a Ihowā.

Telling van die volk. Pes in Israel.

1 TOE het Satan teen Israel opgetree en Dawid aangehits om Israel te tel.

2 En Dawid het aan Joab en die owerstes van die volk gesê: Gaan tel Israel van Berséba tot Dan, en bring vir my berig, dat ek hulle getal kan weet.

3 En Joab sê: Mag die Here by sy volk honderd maal meer byvoeg as wat hulle is; hulle is tog almal, my heer koning, my heer se dienaars. Waarom verlang my heer dit? Waarom moet Israel skuldig word?

4 Maar die woord van die koning het die oorhand gehad oor Joab, en Joab het uitgetrek en die hele Israel deurgetrek en in Jerusalem aangekom.

5 En Joab het die getal van die volkstelling aan Dawid gegee; en die hele Israel was elfhonderdduisend man wat die swaard uittrek, en Juda vierhonderd-en-sewentigduisend man wat die swaard uittrek.

6 Maar Levi en Benjamin het hy nie onder hulle getel nie, want die woord van die koning was vir Joab 'n gruwel.

7 En hierdie saak was verkeerd in die oë van God; daarom het Hy Israel swaar getref.

8 Toe sê Dawid tot God: Ek het swaar gesondig, dat ek hierdie ding gedoen het; maar vergeef tog nou die skuld van u kneg, want ek het my baie besondig.

9 En die Here het met Gad, die siener van Dawid, gespreek en gesê:

10 Gaan heen en spreek met Dawid en sê: So spreek die Here: Drie dinge lê Ek jou voor; kies vir jou een daaruit, dat Ek dit aan jou kan doen.

11 Toe kom Gad by Dawid en sê vir hom: So spreek die Here: Kies vir jou

12 òf drie jaar lank hongersnood, òf om drie maande lank om te kom vanweë jou teëstanders deurdat die swaard van jou vyande jou inhaal, òf drie dae lank die swaard van die Here, naamlik pes in die land deurdat die engel van die Here verderf aanrig in die hele grondgebied van Israel; oorweeg dan nou watter antwoord ek my Sender moet bring.

13 Daarop sê Dawid vir Gad: Ek is baie benoud; laat my tog in die hand van die Here val, want sy barmhartighede is baie groot, maar laat my in die hand van mense nie val nie.

14 En die Here het 'n pes onder Israel beskik, en van Israel het daar sewentigduisend man geval.

15 En God het 'n engel na Jerusalem gestuur om dit te verwoes; en terwyl hy dit verwoes, het die Here dit gesien, en dit het Hom berou oor die onheil, en Hy het aan die engel wat die verwoesting moes aanrig, gesê: Genoeg, trek nou jou hand terug! En die engel van die Here het by die dorsvloer van Ornan, die Jebusiet, gestaan.

16 Toe Dawid sy oë opslaan, sien hy die engel van die Here staan tussen die aarde en die hemel met sy ontblote swaard in sy hand oor Jerusalem uitgestrek. Daarop val Dawid en die oudstes, met rouklere bedek, op hulle aangesig.

17 En Dawid sê tot God: Is dit nie ék wat beveel het om die volk te tel nie? Ja, dit is ek wat gesondig en baie verkeerd gehandel het; maar hierdie skape, wat het hulle gedoen? Here, my God, laat u hand tog teen my en my familie wees, maar nie as 'n plaag teen u volk nie.

18 Daarop gee die engel van die Here bevel aan Gad om aan Dawid te sê dat Dawid moet opgaan om vir die Here 'n altaar op te rig op die dorsvloer van Ornan, die Jebusiet.

19 En Dawid het opgegaan volgens die woord van Gad wat hy in die Naam van die Here gespreek het.

20 Toe Ornan hom omdraai, sien hy die engel; en sy vier seuns wat by hom was, het hulle weggesteek; Ornan het naamlik koring gedors.

21 Toe Dawid by Ornan kom, het Ornan opgekyk en Dawid gesien, en hy het van die dorsvloer uitgegaan en hom voor Dawid met sy aangesig na die aarde gebuig.

22 Daarop sê Dawid vir Ornan: Gee aan my die plek van die dorsvloer, dat ek daarop vir die Here 'n altaar kan bou; gee dit aan my vir die volle geld, sodat die plaag van die volk afgewend kan word.

23 Maar Ornan sê vir Dawid: Neem dit vir u, en laat my heer die koning doen wat goed is in sy oë; kyk, ek gee die beeste as brandoffers en die sleë as hout en die koring as 'n spysoffer; ek gee dit alles.

24 Maar koning Dawid het vir Ornan gesê: Nee, maar ek wil dit verseker koop vir die volle geld; want ek wil nie wat aan jou behoort, vir die Here neem, dat ek verniet 'n brandoffer sou bring nie.

25 En Dawid het vir die plek seshonderd sikkels goud in gewig aan Ornan gegee.

26 En Dawid het daar vir die Here 'n altaar gebou en brandoffers en dankoffers gebring. Onderwyl hy die Here aanroep, het Hy hom met vuur uit die hemel op die brandofferaltaar geantwoord.

27 En die Here het die engel beveel om sy swaard weer in die skede te steek.

28 In dié tyd, toe Dawid sien dat die Here hom geantwoord het op die dorsvloer van Ornan, die Jebusiet, het hy daar geoffer;

29 want die tabernakel van die Here wat Moses in die woestyn gemaak het, en die brandofferaltaar was in dié tyd op die hoogte in Gíbeon.

30 En Dawid het nie daarvoor durf verskyn om God te soek nie, want hy was verskrik vanweë die swaard van die engel van die Here.