1 Mais uma vez, o Senhor Deus terá compaixão de Israel e o escolherá para ser o seu próprio povo. Fará com que os israelitas voltem para a sua própria terra, e estrangeiros irão morar ali com eles. 2 Pessoas de várias nações irão com os israelitas para a sua terra, a terra do Senhor, e ali se tornarão escravos e escravas do povo de Israel. Os israelitas terão como escravos aqueles que antigamente eram seus donos e dominarão aqueles que antes os dominavam.

3 Povo de Israel, chegará o dia em que o Senhor Deus vai livrá-los da escravidão, e assim vocês ficarão livres dos sofrimentos e dos trabalhos pesados que são forçados a fazer. 4 Quando esse dia chegar, zombem do rei da Babilônia, recitando esta poesia:

Vejam como desapareceu o rei cruel!

Vejam como acabou a sua violência!

5 O Senhor tirou o poder dos maus;

ele quebrou o bastão dos governadores cruéis,

6 que na sua ira maltratavam os povos

e na sua fúria perseguiam as nações que haviam conquistado.

7 Agora o mundo inteiro está calmo e em paz,

e todos cantam de alegria.

8 Até os ciprestes e os cedros do Líbano

estão contentes com a queda do rei da Babilônia e dizem:

"Desde o dia em que ele caiu,

não apareceu ninguém para nos derrubar."

9 Lá embaixo, no mundo dos mortos,

os seus moradores se preparam para receber o rei da Babilônia.

As sombras daqueles que eram poderosos na terra acordam,

os que foram reis se levantam dos seus tronos.

10 Todos eles dirão ao rei:

"Você também perdeu as forças!

Agora você é igual a nós!

11 Aonde foi parar a sua vaidade?

Onde está agora a música das suas harpas?

Elas estão aqui no mundo dos mortos,

onde você vai se deitar em cima de vermes

e vai se cobrir com bichos."

12 Rei da Babilônia, brilhante estrela da manhã,

você caiu lá do céu!

Você, que dominava as nações,

foi derrubado no chão!

13 Antigamente você pensava assim:

"Subirei até o céu

e me sentarei no meu trono,

acima das estrelas de Deus.

Reinarei lá longe, no Norte,

no monte onde os deuses se reúnem.

14 Subirei acima das nuvens mais altas

e serei como o Deus Altíssimo."

15 Mas você foi jogado no mundo dos mortos,

no abismo mais profundo.

16 Os mortos vão olhar espantados para você

e vão perguntar:

"Será este o homem que fazia os reinos tremerem,

que fazia o mundo inteiro tremer de medo?

17 Será este o homem que fez o mundo virar um deserto,

que arrasava cidades

e não deixava os seus prisioneiros voltarem para casa?"

18 Todos os reis do mundo foram sepultados com homenagens,

cada um na sua própria sepultura,

19 mas você não foi sepultado.

Como se fosse um aborto nojento,

o seu corpo foi jogado fora e pisado.

Está coberto de corpos de soldados mortos na batalha,

daqueles que desceram até a cova cheia de pedras.

20 Você não foi sepultado como os outros reis,

pois arrasou o seu próprio país

e matou o seu próprio povo.

Que morram todos os descendentes desse rei maldito!

21 Por causa da maldade dos seus antepassados,

matem logo os seus filhos

a fim de que eles nunca venham a governar a terra,

nem encham o mundo de cidades.

22 O Senhor Todo-Poderoso diz:

— Vou atacar e arrasar a cidade de Babilônia. Vou acabar com todos: pais e filhos, avós e netos. Sou eu, o Senhor, quem está falando. 23 Farei com que a Babilônia vire um lamaçal, um lugar onde viverão as corujas. Vou varrê-la com a minha vassoura, e ela desaparecerá. Eu, o Senhor Todo-Poderoso, falei.

24 O Senhor Todo-Poderoso jurou:

"Vou fazer o que resolvi;

vou realizar o meu plano.

25 Vou acabar com os assírios

que estão na minha terra de Israel,

vou pisá-los nas minhas montanhas.

Livrarei o meu povo da escravidão,

quebrarei as correntes com que os assírios o prenderam

e tirarei das suas costas as suas cargas pesadas.

26 É este o plano que tenho para o mundo inteiro;

a minha mão está levantada para castigar as nações."

27 O Senhor Todo-Poderoso resolveu fazer isso;

haverá alguém que o faça parar?

Ele levantou a mão para castigar;

haverá quem a faça abaixar?

28 No ano em que o rei Acaz morreu, veio de Deus esta mensagem:

29 "Povo da Filisteia, não fique alegre

por estar quebrada a Assíria, o bastão que os castigava.

Pois, quando uma cobra desaparece, vem outra pior,

e do ovo de uma cobra sai um dragão voador.

30 Como um pastor cuida das ovelhas,

assim eu cuidarei dos pobres do meu povo

e farei com que vivam em segurança.

Porém farei com que vocês, filisteus, morram de fome;

não deixarei nenhum vivo.

31 Chorem e gritem de dor, cidades dos filisteus!

Fiquem todas apavoradas!

Pois do Norte vem uma nuvem de pó:

é um exército que não tem nenhum covarde nas suas fileiras."

32 Que resposta será dada aos mensageiros que vieram da Filisteia?

A resposta será esta:

"O Senhor Deus fundou Sião,

e ali os pobres do seu povo encontram abrigo."

1 Sapagka't ang Panginoon ay maaawa sa Jacob, at kaniyang pipiliin pa ang Israel, at ilalagay sila sa kanilang sariling lupain: at ang taga ibang lupa ay lalakip sa kanila, at sila'y masasanib sa sangbahayan ni Jacob. 2 At kukunin sila ng mga tao, at dadalhin sila sa kanilang dako: at aariin sila ng sangbahayan ng Israel sa lupain ng Panginoon, na mga pinakaaliping lalake at babae: at kanilang bibihagin sila, na nagsibihag sa kanila; at mangagpupuno sila sa mga mamimighati sa kanila. 3 At mangyayari, sa araw na bibigyan ka ng Panginoon ng kapahingahan sa iyong kapanglawan, at sa iyong kabagabagan, at sa mabigat na paglilingkod na ipinapaglingkod sa iyo, 4 Na iyong gagamitin ang talinghagang ito laban sa hari sa Babilonia, at iyong sasabihin, Kung paano ang mamimighati ay naglikat! ang bayang ginto ay naglikat! 5 Binali ng Panginoon ang tungkod ng masama, ang cetro ng mga pinuno; 6 Siya na sumakit ng mga tao sa poot ng walang likat na bugbog, na nagpuno sa mga bansa sa galit, na may pag-uusig na hindi pinigil ng sinoman. 7 Ang buong lupa ay nasa katiwasayan, at tahimik: sila'y biglang nagsisiawit. 8 Oo, ang mga puno ng cipres ay nagagalak dahil sa iyo, at ang mga cedro sa Libano, na nangagsasabi, Mula nang ikaw ay malugmok wala nang mamumutol na umaahon laban sa amin. 9 Ang Sheol mula sa ibaba ay nakikilos sa iyo upang salubungin ka sa iyong pagdating; nangapupukaw ang mga patay dahil sa iyo, sa makatuwid baga'y ang lahat na pinakapangulo sa lupa; nagsitindig mula sa kanilang mga luklukan ang lahat ng hari ng mga bansa. 10 Silang lahat ay magsisisagot at mangagsasabi sa iyo, Pati ba ikaw ay naging mahinang gaya namin? ikaw ba'y naging gaya namin? 11 Ang iyong kahambugan ay nababa sa Sheol pati ng tunog ng iyong mga biola: ang uod ay nangangalat sa ilalim mo, at tinatakpan ka ng mga uod. 12 Ano't nahulog ka mula sa langit, Oh tala sa umaga, anak ng umaga! paanong ikaw ay lumagpak sa lupa, ikaw na siyang nagpahina sa mga bansa! 13 At sinabi mo sa iyong sarili, Ako'y sasampa sa langit, aking itataas ang aking luklukan sa itaas ng mga bituin ng Dios; at ako'y uupo sa bundok ng kapisanan, sa mga kaduluduluhang bahagi ng hilagaan: 14 Ako'y sasampa sa itaas ng mga kaitaasan ng mga alapaap; ako'y magiging gaya ng Kataastaasan. 15 Gayon ma'y mabababa ka sa Sheol, sa mga kaduluduluhang bahagi ng hukay. 16 Silang nangakakakita sa iyo ay magsisititig sa iyo, kanilang mamasdan ka, na mangagsasabi, Ito baga ang lalake na nagpayanig ng lupa, na nagpauga ng mga kaharian; 17 Na ginawang gaya ng ilang ang sanglibutan, at gumiba ng mga bayan nito; na hindi nagpakawala ng kaniyang mga bilanggo upang magsiuwi? 18 Lahat ng mga hari ng mga bansa, silang lahat, nangatutulog sa kaluwalhatian, bawa't isa'y sa kaniyang sariling bahay. 19 Nguni't ikaw ay natapon mula sa iyong libingan na gaya ng kasuklamsuklam na sanga, gaya ng bihisan ng mga patay, na tinaga ng tabak, na bumaba sa mga bato ng hukay: gaya ng bangkay na nayapakan ng paa. 20 Ikaw ay hindi malalakip sa kanila sa libingan, sapagka't iyong sinira ang iyong lupain, iyong pinatay ang iyong bayan; ang angkan ng mga manggagawa ng kasamaan ay hindi lalagi magpakailan man. 21 Mangaghanda kayo na pumatay sa kanilang mga anak dahil sa kasamaan ng kanilang mga magulang; upang sila'y huwag magsibangon, at ariin ang lupain, at punuin ang ibabaw ng lupa ng mga bayan. 22 At ako'y babangon laban sa kanila, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, at ihihiwalay ko sa Babilonia ang pangalan at ang nalabi, at ang anak at ang anak ng anak, sabi ng Panginoon. 23 Akin namang gagawing pinakaari ng hayop na erizo, at mga lawa ng tubig: at aking papalisin ng pangpalis na kagibaan, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. 24 Ang Panginoon ng mga hukbo ay sumumpa, na nagsabi, Tunay na kung ano ang iniisip ko, gayon ang mangyayari; at kung ano ang aking pinanukala, gayon mananayo: 25 Na aking lalansagin ang taga Asiria sa aking lupain, at sa aking mga bundok ay yayapakan ko siya sa ilalim ng paa; kung magkagayo'y mahihiwalay ang kaniyang atang sa kanila, at ang ipinasan niya ay mahihiwalay sa kanilang balikat. 26 Ito ang panukala na aking pinanukala sa buong lupa: at ito ang kamay na umunat sa lahat ng mga bansa. 27 Sapagka't pinanukala ng Panginoon ng mga hukbo, at sinong wawala ng kabuluhan? at ang kaniyang kamay na nakaunat, at sinong maguurong? 28 Nagkaroon ng hulang ito nang taong mamatay ang haring Achaz. 29 Ikaw ay huwag magalak, ikaw na buong Filistia, sa pagkabali ng pamalo na sumakit sa iyo: sapagka't sa ahas ay lalabas ang ulupong, at ang kaniyang anak ay magiging mabangis na ahas na lumilipad. 30 At ang panganay ng dukha ay kakain, at ang mapagkailangan ay mahihigang tiwasay: at aking papatayin ng gutom ang iyong angkan, at ang nalabi sa iyo ay papatayin. 31 Ikaw ay umungal, Oh pintuang-bayan; ikaw ay humiyaw, Oh bayan; ikaw ay napugnaw, Oh ikaw na buong Filistia; sapagka't lumalabas ang usok na mula sa hilagaan, at walang malalabi sa kaniyang mga takdang panahon. 32 Ano nga ang isasagot sa mga sugo ng bansa? Na itinayo ng Panginoon ang Sion, at doon nanganganlong ang nagdadalamhati sa kaniyang bayan.