1 Nações distantes, escutem o que eu, o servo de Deus,

estou dizendo;

prestem atenção, todos os povos do mundo!

Eu ainda estava na barriga da minha mãe,

quando o Senhor Deus me escolheu;

eu nem havia nascido,

quando ele me chamou pelo nome.

2 Ele fez com que as minhas palavras fossem cortantes como uma espada afiada

e me protegeu com a sua própria mão.

Ele me fez igual a uma flecha pontuda,

uma arma que ele guarda até o momento de ser usada.

3 Ele me disse: "Israel, você é o meu servo,

e por meio de você vou mostrar a minha grandeza."

4 Mas eu pensei: "Todo o meu trabalho não adiantou nada;

todo o meu esforço foi à toa."

Mesmo assim, eu sei que o Senhor defenderá a minha causa,

que o meu Deus me recompensará.

5 Quando eu ainda não havia nascido,

o Senhor me escolheu para ser o seu servo

a fim de que eu reunisse o seu povo

e o trouxesse de volta para ele.

Sou muito estimado pelo Senhor;

o meu Deus é a minha força.

6 O Senhor me disse:

"Você não será apenas o meu servo

que trará de volta os israelitas que ficaram vivos

e criará de novo a nação de Israel.

Eu farei também com que você seja uma luz para os outros povos

a fim de levar a minha salvação ao mundo inteiro."

7 O Senhor, o Santo Deus de Israel,

o seu Salvador, fala com o seu servo,

que é desprezado e odiado pelos povos

e que é escravo de reis.

O Senhor diz ao seu servo:

"Reis e príncipes verão o seu poder;

eles virão e se ajoelharão aos seus pés em sinal de respeito.

Pois eu, o Senhor, cumpro as minhas promessas;

eu, o Santo Deus de Israel, escolhi você para ser o meu servo."

8 O Senhor Deus diz ao seu povo:

"Quando chegar o tempo de mostrar a minha bondade,

eu responderei ao seu pedido;

quando chegar o dia de salvá-los, eu os ajudarei.

Eu os protegerei e, por meio de vocês,

farei uma aliança com os povos,

construirei de novo o país de vocês

e devolverei a vocês a terra que agora está arrasada.

9 Direi aos prisioneiros: ‘Saiam da prisão!’

E aos que vivem na escuridão direi: ‘Vocês estão livres!’

"Como ovelhas, eles pastarão perto dos caminhos

e até mesmo nos montes pelados encontrarão pasto.

10 Não terão fome nem sede.

Não serão castigados nem pelo sol nem pelos ventos quentes do deserto,

pois eu tenho pena deles, e os guiarei,

e os levarei até as fontes de água.

11 Abrirei uma estrada nas montanhas,

prepararei um caminho plano por onde o meu povo passará.

12 Eles voltarão de lugares distantes,

do Norte e do Oeste,

e de Assuã , no Sul."

13 Cantem, ó céus, e alegre-se, ó terra!

Montes, gritem de alegria!

Pois o Senhor consolou o seu povo;

ele teve pena dos que estavam sofrendo.

14 Mas o povo de Sião diz:

"O Senhor nos abandonou;

Deus nos esqueceu."

15 O Senhor responde:

"Será que uma mãe pode esquecer o seu bebê?

Será que pode deixar de amar o seu próprio filho?

Mesmo que isso acontecesse,

eu nunca esqueceria vocês.

16 Jerusalém, o seu nome está escrito nas minhas mãos;

eu nunca esqueço as suas muralhas.

17 Os que vão reconstruí-la estão chegando depressa,

enquanto estão fugindo aqueles que a destruíram e arrasaram.

18 Olhe para todos os lados e veja o que está acontecendo!

Os seus moradores estão voltando; eles estão chegando!

Juro pela minha vida que todos eles são como joias

que você usará com orgulho,

assim como uma noiva se enfeita com as suas joias.

19 "O seu país foi arrasado e ficou abandonado,

mas agora será pequeno demais para os que vêm morar ali;

aqueles que deixaram você em ruínas serão levados para longe.

20 Os que nasceram no cativeiro

e que voltaram para morar em você

lhe dirão um dia:

‘Este país é pequeno demais;

precisamos de um lugar maior onde morar!’

21 Então você pensará assim:

‘Quem me fez mãe destes filhos?

Eu, uma mulher que não podia ter filhos,

abandonada, rejeitada e prisioneira

— quem criou esses filhos para mim?

Eu estava sozinha —

de onde vieram todos eles?’ "

22 O Senhor Deus diz ao seu povo:

"Levantarei a mão

e darei um sinal de comando aos povos

para que tragam de volta a Jerusalém

os filhos e as filhas de vocês,

carregando-os no colo e nos ombros.

23 Reis estrangeiros cuidarão das suas crianças,

e rainhas serão as suas babás.

Reis e rainhas se ajoelharão em frente de vocês,

encostarão o rosto no chão

e lamberão o pó dos pés de vocês.

Então vocês ficarão sabendo que eu sou o Senhor

e que os que confiam em mim nunca ficam desiludidos."

24 Será que alguém pode tirar de um soldado

as coisas que ele carrega depois da batalha?

Ou será que alguém pode pôr em liberdade

os que estão sendo levados como prisioneiros por um rei cruel?

25 O Senhor responde que sim e diz:

"As coisas que o soldado carrega serão tiradas dele;

os prisioneiros do rei cruel serão postos em liberdade.

Pois eu lutarei contra os inimigos de vocês

e eu mesmo salvarei os seus filhos.

26 Farei com que os seus inimigos comam a sua própria carne

e bebam o seu próprio sangue como se fosse vinho.

Então todos ficarão sabendo que eu, o Senhor, sou o Salvador de vocês;

que eu, o poderoso Deus de Israel, sou o seu Redentor."

1 Kayo'y magsipakinig sa akin, Oh mga pulo; at inyong pakinggan, ninyong mga bayan, sa malayo: tinawag ako ng Panginoon mula sa bahay-bata; mula sa bahay-bata ng aking ina ay binanggit niya ang aking pangalan: 2 At kaniyang ginawa ang aking bibig na parang matalas na tabak; sa lilim ng kaniyang kamay ay ikinubli niya ako: at ginawa niya akong makinang na pana; sa kaniyang lalagyan ng pana ay itinago niya ako: 3 At sinabi niya sa akin, Ikaw ay aking lingkod; Israel, na siyang aking ikaluluwalhati. 4 Nguni't aking sinabi, Ako'y gumawang walang kabuluhan, aking ginugol ang aking lakas sa wala, at sa walang kabuluhan; gayon ma'y tunay na ang kahatulan sa akin ay nasa Panginoon, at ang kagantihan sa akin ay nasa aking Dios. 5 At ngayo'y sinasabi ng Panginoon na naganyo sa akin mula sa bahay-bata upang maging kaniyang lingkod, upang dalhin uli ang Jacob sa kaniya, at ang Israel ay mapisan sa kaniya: (sapagka't ako'y marangal sa mga mata ng Panginoon, at ang aking Dios ay naging aking kalakasan;) 6 Oo, kaniyang sinasabi, Totoong magaan ang bagay na ikaw ay naging aking lingkod upang ibangon ang mga lipi ng Jacob, at isauli ang iningatan ng Israel, ikaw ay aking ibibigay na pinakailaw sa mga Gentil upang ikaw ay maging aking kaligtasan hanggang sa wakas ng lupa. 7 Ganito ang sabi ng Panginoon, ng Manunubos ng Israel, na kaniyang Banal, doon sa hinahamak ng tao, doon sa kinayayamutan ng bansa, sa lingkod ng mga pinuno, Ang mga hari at ang mga pangulo, ay mangakakakita at magsisibangon, at sila'y magsisisamba; dahil sa Panginoon na tapat, sa Banal ng Israel, na siyang pumili sa iyo. 8 Ganito ang sabi ng Panginoon, Sa kalugodlugod na panahon ay sinagot kita, at sa araw ng pagliligtas ay tinulungan kita: at aking iningatan ka, at ibibigay kita na pinakatipan sa bayan, upang ibangon ang lupain, upang ipamana sa kanila ang mga sirang mana; 9 Na nagsasabi sa kanilang nangabibilanggo, Kayo'y magsilabas; sa kanilang nangasa kadiliman, Pakita kayo. Sila'y magsisikain sa mga daan, at ang lahat na luwal na kaitaasan ay magiging kanilang pastulan. 10 Sila'y hindi mangagugutom, o mangauuhaw man; at hindi man sila mangapapaso ng init, o ng araw man: sapagka't siyang may awa sa kanila ay papatnubay sa kanila, sa makatuwid baga'y sa tabi ng mga bukal ng tubig ay papatnubayan niya sila. 11 At aking gagawing daan ang lahat ng aking mga bundok, at ang aking mga lansangan ay patataasin. 12 Narito, ang mga ito'y manggagaling sa malayo; at, narito, ang mga ito ay mula sa hilagaan, at mula sa kalunuran; at ang mga ito ay mula sa lupain ng Sinim. 13 Ikaw ay umawit, Oh langit; at magalak, Oh lupa; at kayo'y biglang magsiawit, Oh mga bundok: sapagka't inaliw ng Panginoon ang kaniyang bayan, at mahahabag sa kaniyang nagdadalamhati. 14 Nguni't sinabi ng Sion, Pinabayaan ako ni Jehova, at nilimot ako ng Panginoon. 15 Malilimutan ba ng babae ang kaniyang batang pasusuhin; na siya'y hindi mahahabag sa anak ng kaniyang bahay-bata? oo, ito'y makalilimot, nguni't hindi kita kalilimutan. 16 Narito aking inanyuan ka sa mga palad ng aking mga kamay; ang iyong mga kuta ay laging nangasa harap ko. 17 Ang iyong mga anak ay mangagmamadali; ang mga manghahamak sa iyo at ang sumisira sa iyo ay aalis sa iyo. 18 Imulat mo ang iyong mga mata sa palibot, at tingnan mo: lahat ng mga ito ay nagpipipisan, at naparirito sa iyo. Buhay ako, sabi ng Panginoon, ikaw ay mabibihisan ng lahat ng mga yaon, na parang pinakagayak, at mabibigkisan ka ng mga yaon na parang isang kasintahang babae. 19 Sapagka't tungkol sa iyong mga sira at sa iyong mga gibang dako at sa iyong lupain na nawasak, tunay na ikaw ngayon ay magiging totoong napakakipot sa mga mananahan, at silang nagsisisakmal sa iyo ay mangalalayo. 20 Ang mga anak ng inyong kapanglawan ay mangagsasabi pa sa iyong mga pakinig, Ang dako ay totoong makipot sa ganang akin: bigyan mo ako ng dako upang aking matahanan. 21 Kung magkagayo'y sasabihin mo sa iyong sarili, Sinong nanganak ng mga ito sa akin, dangang nawalan ako ng aking mga anak, at ako'y nagiisa, tapon, at lumalaboy na paroo't parito? at sinong nagpalaki ng mga ito? Narito, ako'y naiwang magisa; mga ito, saan nangandoon? 22 Ganito ang sabi ng Panginoong Dios, Narito, aking ikakaway ang aking kamay sa mga bansa, at itatayo ko ang aking watawat sa mga bayan; at sila'y kakalong ng iyong mga anak na lalake sa kanilang sinapupunan, at ang iyong mga anak na babae ay papasanin ng kanilang mga balikat. 23 At mga hari ang magiging iyong mga taga kandiling ama, at ang kanilang mga reina, ay iyong mga taga kandiling ina: sila'y magsisiyukod sa iyo ng kanilang mga mukha sa lupa, at hihimuran ang alabok ng inyong mga paa: at iyong makikilala, na ako ang Panginoon, at ang nangaghihintay sa akin ay hindi mangapapahiya. 24 Makukuha baga ang huli sa makapangyarihan, o maliligtas ang mga talagang nabihag? 25 Nguni't ganito ang sabi ng Panginoon, Pati ng mga bihag ng makapangyarihan ay kukunin, at ang huli ng kakilakilabot ay maliligtas; sapagka't ako'y makikipaglaban sa kaniya na nakikipaglaban sa iyo, at aking ililigtas ang iyong mga anak. 26 At aking pakakanin silang nagsisipighati sa iyo ng kanilang sariling laman; at sila'y mangalalango ng kanilang sariling dugo, na gaya ng matamis na alak: at makikilala ng lahat ng tao, na akong Panginoon ay iyong Tagapagligtas, at iyong Manunubos, na Makapangyarihan ng Jacob.