1 "As pessoas direitas morrem,

e ninguém se importa;

os bons desaparecem,

e ninguém percebe.

É o poder do mal que os leva embora,

2 mas eles encontram a paz.

Os que vivem uma vida correta

descansam em paz na sepultura."

3 O Senhor Deus diz:

"Venham cá para serem julgados,

seus filhos de uma feiticeira,

raça de adúlteros e prostitutas!

4 De quem é que vocês estão zombando?

De quem é que caçoam com essas caretas?

Vocês são pecadores e mentirosos.

5 "Debaixo das árvores sagradas,

vocês se entregam à imoralidade

para adorar os deuses da fertilidade.

E nas fendas das rochas, perto dos ribeirões,

vocês oferecem os seus filhos em sacrifício aos deuses pagãos.

6 Vocês pegam pedras lisas dos riachos,

para serem os deuses que vocês adoram,

e apresentam a elas ofertas de vinho e de cereais.

Vocês estão pensando que isso me agrada?

7 Vocês vão para o alto das montanhas,

e ali praticam atos imorais,

e oferecem sacrifícios aos deuses pagãos.

8 Vocês colocam os seus ídolos indecentes

atrás da porta das suas casas.

Esquecem de mim, tiram a roupa

e deitam-se na cama com os seus amantes,

a quem pagarem para dormir com vocês;

e então satisfazem os seus desejos impuros.

9 "Vocês pegaram azeite e muitos perfumes

e foram adorar o deus Moloque.

Enviaram mensageiros por toda parte

à procura de deuses para adorar,

e esses mensageiros foram até o mundo dos mortos.

10 Vocês se cansaram de tanto viajar,

mas não ficaram desanimados.

As suas imagens nojentas lhes deram forças,

e por isso vocês não desistiram.

11 "Vocês têm tanto medo desses deuses!

Mas quem são eles

para que vocês me contem mentiras

e me esqueçam completamente?

Será que é porque eu fiquei calado tanto tempo,

que vocês não me temem?

12 Eu vou mostrar a todos o que vocês fazem,

essas ações que vocês acham certas;

mas elas não adiantarão nada.

13 Quando vocês gritarem pedindo ajuda,

os seus muitos deuses não os atenderão.

O vento levará esses deuses para longe,

um sopro os fará desaparecer.

Mas os que confiam em mim morarão na Terra Prometida;

o meu monte santo será deles."

14 O Senhor diz:

"Preparem o caminho, aplanem a estrada,

para que o meu povo possa voltar para mim."

15 Pois o Altíssimo, o Santo Deus,

o Deus que vive para sempre, diz:

"Eu moro num lugar alto e sagrado,

mas moro também com os humildes e os aflitos,

para dar esperança aos humildes

e aos aflitos, novas forças.

16 Não continuarei repreendendo o meu povo

e não ficarei irado para sempre;

se não, morreriam os seres que eu criei,

aqueles a quem dei o sopro da vida.

17 Por causa do pecado e da cobiça do meu povo,

eu fiquei irado com eles e os castiguei.

Na minha ira, eu me afastei deles,

mas mesmo assim eles continuaram teimosos

e seguiram o seu próprio caminho.

18 "Tenho visto como eles agem,

mas eu os curarei e os guiarei;

eu os consolarei.

Nos lábios dos que choram,

19 colocarei palavras de louvor.

A todos ofereço a paz,

paz aos que estão perto e aos que estão longe;

eu os curarei.

20 Porém os maus são como o mar agitado:

as suas ondas não se acalmam

e trazem lama e sujeira para a terra.

21 Não há segurança para esses pecadores."

O meu Deus falou.

1 Ang matuwid na namamatay, at walang taong nagdadamdam; at mga taong mahabagin ay pumapanaw, walang gumugunita na ang matuwid ay naalis sa kasamaan na darating. 2 Siya'y nanasok sa kapayapaan; sila'y nagpapahinga sa kanilang mga higaan bawa't lumalakad sa kaniyang katuwiran. 3 Nguni't magsilapit kayo rito, kayong mga anak ng babaing manghuhula, na lahi ng mangangalunya at ng patutot. 4 Laban kanino nakipagaglahian kayo? laban kanino nagluluwang kayo ng bibig, at naglalawit ng dila? hindi baga kayo mga anak ng pagsalangsang, lahing sinungaling, 5 Kayong mga nangagaalab sa inyong sarili sa gitna ng mga encina, sa ilalim ng bawa't sariwang punong kahoy; na pumapatay ng mga anak sa mga libis, sa mga bitak ng mga bato sa mga bangin? 6 Nasa gitna ng mga makinis na bato sa libis ang iyong bahagi; sila, sila ang iyong bahagi; sa kanila ka nga nagbuhos ng inuming handog, ikaw ay naghandog ng alay. Matatahimik baga ako sa mga bagay na ito? 7 Sa isang mataas at matayog na bundok ay inilagay mo ang iyong higaan; doon ka naman sumampa upang maghandog ng hain. 8 At sa likod ng mga pintuan at ng mga tukod ay itinaas mo ang iyong alaala: sapagka't ikaw ay nagpakahubad sa iba kay sa akin, at ikaw ay sumampa; iyong pinalaki ang iyong higaan, at nakipagtipan ka sa kanila: iyong inibig ang kanilang higaan saan mo man makita. 9 At ikaw ay naparoon sa hari na may pahid na langis, at iyong pinarami ang iyong mga pabango, at iyong sinugo ang iyong mga sugo sa malayo, at ikaw ay nagpakababa hanggang sa Sheol. 10 Ikaw ay napagod sa kahabaan ng iyong lakad; gayon ma'y hindi mo sinabi, Walang kabuluhan: ikaw ay nakasumpong ng kabuhayan ng iyong lakas; kaya't hindi ka nanglupaypay. 11 At kanino ka nangilabot at natakot, na ikaw ay nagsisinungaling, at hindi mo ako inalaala, o dinamdam mo man? hindi baga ako tumahimik na malaong panahon, at hindi mo ako kinatatakutan. 12 Aking ipahahayag ang iyong katuwiran; at tungkol sa iyong mga gawa, ang mga yaong hindi makikinabang sa iyo. 13 Pagka ikaw ay humihiyaw, iligtas ka nila na iyong pinisan; nguni't tatangayin sila ng hangin, isang hinga ay tatangay sa kanila: nguni't siyang naglalagak ng kaniyang tiwala sa akin ay magaari ng lupain, at magmamana ng aking banal na bundok. 14 At kaniyang sasabihin, inyong patagin, inyong patagin, inyong ihanda ang lansangan, inyong alisin ang katitisuran sa lansangan ng aking bayan. 15 Sapagka't ganito ang sabi ng Mataas at Matayog na tumatahan sa walang hanggan, na ang pangalan ay Banal; Ako'y tumatahan sa mataas at banal na dako na kasama rin niya na may pagsisisi at pagpapakumbabang-loob, upang bumuhay ng loob ng nagpapakumbaba, at upang bumuhay ng puso ng nagsisisi. 16 Sapagka't hindi ako makikipagtalo magpakailan man, o mapopoot man akong lagi; sapagka't ang diwa ay manglulupaypay sa harap ko, at ang mga kaluluwa na aking ginawa. 17 Dahil sa kasamaan ng kaniyang kasakiman ay napoot ako, at sinaktan ko siya; aking ikinubli ang aking mukha at ako'y napoot; at siya'y yumaong nanghimagsik ng lakad ng kaniyang puso. 18 Aking nakita ang kaniyang mga lakad, at pagagalingin ko siya; akin ding papatnubayan siya, at bibigyan ko ng mga kaaliwan siya, at ang kaniyang nangananangis. 19 Aking nililikha ang bunga ng mga labi: Kapayapaan, kapayapaan, sa kaniya na malayo at sa kaniya na malapit, sabi ng Panginoon; at aking pagagalingin siya. 20 Nguni't ang masama ay parang maunos na dagat; sapagka't hindi maaring humusay, at ang kaniyang tubig ay umaalimbukay ng burak at dumi. 21 Walang kapayapaan, sabi ng aking Dios, sa mga masama.