1 O Senhor diz:
"Babilônia, desça do seu trono
e sente-se no pó.
Você era como uma virgem,
bela, delicada e mimada;
mas nunca mais será assim.
2 Agora, você é uma escrava:
pegue o moinho e comece a moer a farinha.
Tire o véu, levante a saia
e, de pernas de fora, atravesse os rios .
3 Todos a verão sem roupa,
completamente nua .
Eu vou me vingar de você,
e ninguém poderá me impedir."
4 O nosso Salvador é o Senhor Todo-Poderoso,
o Santo Deus de Israel.
5 Ele diz à Babilônia:
"Sente-se e fique calada;
vá para um lugar escuro,
pois nunca mais você será chamada
de ‘Rainha das Nações’.
6 Eu estava irado com o meu povo,
o meu povo escolhido;
por isso, o humilhei
e o entreguei nas suas mãos.
Mas você não foi bondosa com ele;
pelo contrário, tratou até mesmo os velhos com crueldade.
7 Você imaginou que seria rainha para sempre
e não levou a sério o que estava acontecendo,
nem pensou como tudo ia acabar.
8 Você ama a imoralidade
e pensa que não corre nenhum perigo.
Você diz assim:
‘Não há ninguém tão importante como eu;
não há ninguém igual a mim.
Nunca ficarei viúva, nem perderei nenhum dos meus filhos.’
"Mas agora escute o que eu lhe digo:
9 Eu sei que você sabe fazer despachos
e que as suas feitiçarias são poderosas;
mas tudo isso não adiantará nada.
De repente, no mesmo dia,
você vai ficar viúva e vai perder os filhos.
10 Você se sentia segura na sua maldade
e imaginava que ninguém via o que você estava fazendo.
Foram a sua sabedoria e o seu conhecimento que a enganaram.
Você pensava assim:
‘Não há ninguém tão importante como eu.’
11 Por isso, cairá a desgraça sobre você,
e as suas feitiçarias não valerão nada.
A sua destruição está chegando,
e não haverá jeito de escapar dela.
Será uma desgraça como você não imaginava
e virá quando você menos estiver esperando.
12 Fique com os despachos e as feitiçarias
que você tem praticado desde que era jovem.
É possível que eles a ajudem
e que com eles você assuste os seus inimigos.
13 Apesar de todos os conselheiros que tem,
você não poderá escapar.
Que os seus astrólogos se apresentem e a ajudem!
Eles estudam o céu e ficam olhando para as estrelas
a fim de dizer, todos os meses,
o que vai acontecer com você.
14 Pois eles são como palha;
o fogo os destruirá,
e eles não poderão se salvar.
Pois este não é um foguinho
daqueles que a gente faz para se esquentar,
sentando-se bem perto dele.
15 É isso o que acontecerá com os seus adivinhos,
com os quais você tem lidado toda a sua vida.
Todos eles irão embora,
cada um seguindo o seu próprio caminho;
nenhum deles poderá salvar você."
Nova Tradução na Linguagem de Hoje© Copyright © 2000 Sociedade Bíblica do Brasil. Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a Sociedade Bíblica do Brasil www.sbb.org.br. A Sociedade Bíblica do Brasil trabalha para que a Bíblia esteja, efetivamente, ao alcance de todos e seja lida por todos. A SBB é uma entidade sem fins lucrativos, dedicada a promover o desenvolvimento integral do ser humano. Você também pode ajudar a Causa da Bíblia!
1 Ikaw ay bumaba, at umupo sa alabok, Oh anak na dalaga ng Babilonia; lumagmak ka sa lupa na walang luklukan, Oh anak na babae ng mga Caldeo: sapagka't hindi ka na tatawaging maselang at mahinhin. 2 Ikaw ay kumuha ng gilingang mga bato, at gumiling ka ng harina; magalis ka ng iyong lambong, maghubad ka ng balabal, maglitaw ka ng binti, tumawid ka sa mga ilog. 3 Ang iyong kahubaran ay malilitaw, oo, ang iyong kahihiyan ay makikita, ako'y manghihiganti, at hindi tatangi ng tao. 4 Ang aming Manunubos, ang Panginoon ng mga hukbo ay siyang pangalan niya, ang Banal ng Israel. 5 Maupo kang tahimik, at masok ka sa kadiliman, Oh anak na babae ng mga Caldeo: sapagka't hindi ka na tatawagin. Ang mahal na babae ng mga kaharian. 6 Ako'y napoot sa aking bayan, aking dinumhan ang aking mana, at ibinigay ko sa iyong kamay: hindi mo pinagpakitaan sila ng kaawaan; sa may katandaan ay pinabigat mong mainam ang iyong atang. 7 At iyong sinabi, Ako'y magiging mahal na babae magpakailan man: na anopa't hindi mo ginunita ang mga bagay na ito sa iyong kalooban, o inalaala mo man ang huling wakas nito. 8 Ngayon nga'y dinggin mo ito, ikaw na hinati sa mga kalayawan, na tumatahang matiwasay, na nagsasabi sa kaniyang puso, Ako nga, at walang iba liban sa akin; hindi ako uupong gaya ng babaing bao, o mararanasan man ang pagkawala ng mga anak: 9 Nguni't ang dalawang bagay na ito ay darating sa iyo sa isang sangdali, sa isang araw, ang pagkawala ng mga anak at pagkabao; sa kanilang karamihan ay darating sa iyo, sa karamihan ng iyong panggagaway, at sa totoong kasaganaan ng iyong mga enkanto. 10 Sapagka't ikaw ay tumiwala sa iyong kasamaan; iyong sinabi, Walang nakakakita sa akin; ang iyong karunungan at ang iyong kaalaman, nagpaligaw sa iyo: at iyong sinabi sa iyong puso, Ako nga, at walang iba liban sa akin. 11 Kaya't ang kasamaan ay darating sa iyo; hindi mo malalaman ang bukang liwayway niyaon: at kasakunaan ay sasapit sa iyo; hindi mo maaalis: at kagibaan ay darating sa iyong bigla, na hindi mo nalalaman. 12 Tumayo ka ngayon sa iyong mga enkanto, at sa karamihan ng iyong panggagaway, na iyong ginawa mula sa iyong kabataan: marahil makikinabang ka, marahil mananaig ka. 13 Ikaw ay yamot sa karamihan ng iyong mga payo: magsitayo ngayon ang nanganghuhula sa pamamagitan ng langit, at ng mga bituin, ang mga mangingilala ng tungkol sa buwan, at siyang magligtas sa iyo sa mga bagay na mangyayari sa iyo. 14 Narito, sila'y magiging gaya ng pinagputulan ng trigo; susunugin sila ng apoy; sila'y hindi makaliligtas sa bangis ng liyab: hindi babaga na mapagpapainitan, o magiging apoy na mauupuan sa harap. 15 Ganito mangyayari ang mga bagay sa iyo, na iyong ginawa: silang nangalakal sa iyo mula sa iyong kabinataan ay lalaboy bawa't isa ng kaniyang sariling lakad; walang magliligtas sa iyo.