1 "Como é frágil o ser humano!

Sua vida é breve e cheia de aflições.

2 Como uma flor, nasce e depois murcha;

como uma sombra passageira, some depressa.

3 É preciso que vigies uma criatura tão frágil

e exijas que te preste contas?

4 Quem pode extrair pureza de algo impuro?

Ninguém!

5 Estabeleceste a extensão de nossa vida;

sabes quantos meses viveremos,

e não recebemos nem um dia a mais.

6 Portanto, dá-nos sossego, deixa-nos descansar!

Somos como trabalhadores braçais;

permite que terminemos nosso trabalho em paz.

7 "Até mesmo uma árvore tem mais esperança,

pois, se for cortada, voltará a brotar e dar novos ramos.

8 Ainda que as raízes tenham envelhecido na terra

e o tronco esteja podre,

9 com o cheiro da água, voltará a brotar

e dar ramos, como uma planta nova.

10 "Mas, quando as pessoas morrem, perdem as forças;

dão o último suspiro e, depois, onde estão?

11 Como a água evapora do lago

e o rio desaparece na seca,

12 são colocadas no túmulo e não voltam a se levantar.

Até que os céus deixem de existir, não acordarão;

não serão despertadas de seu sono.

13 "Quem dera tu me escondesses na sepultura

e me esquecesses ali até tua ira passar!

Quem dera me desses um tempo de descanso,

para que só então te lembrasses de mim!

14 Podem os mortos voltar a viver?

Assim eu teria esperança durante todos os meus anos de luta

e aguardaria a libertação que a morte traz.

15 Tu chamarias, e eu responderia;

tu ansiarias por mim, a obra de tuas mãos.

16 Assim, tu protegerias meus passos,

em vez de vigiares meus pecados.

17 Meus pecados seriam fechados num saco,

e tu cobririas minha culpa.

18 "Em vez disso, assim como os montes desmoronam

e as rochas caem de onde estão,

19 como a água desgasta as pedras

e as enchentes arrastam a terra,

tu destróis a esperança do ser humano.

20 Tu prevaleces sempre sobre ele, e ele se vai;

tu o desfiguras na morte e o mandas embora.

21 Não sabe se os filhos crescerão com honra

ou afundarão no esquecimento.

22 Ele sofre sua própria dor

e lamenta apenas por si mesmo".

1 ‹‹İnsanı kadın doğurur, 2 Günleri sayılı ve sıkıntı doludur.2 Çiçek gibi açıp solar, 2 Gölge gibi gelip geçer.3 Gözlerini böyle birine mi dikiyorsun, 2 Yargılamak için önüne çağırıyorsun?4 Kim temizi kirliden çıkarabilir? 2 Hiç kimse!5 Madem insanın günleri belirlenmiş, 2 Aylarının sayısı saptanmış, 2 Sınır koymuşsun, öteye geçemez;6 Gözünü ondan ayır da, 2 Çalışma saatini dolduran gündelikçi gibi rahat etsin.7 ‹‹Oysa bir ağaç için umut vardır, 2 Kesilse, yeniden sürgün verir, 2 Eksilmez filizleri.8 Kökü yerde kocasa, 2 Kütüğü toprakta ölse bile,9 Su kokusu alır almaz filizlenir, 2 Bir fidan gibi dal budak salar.10 İnsan ise ölüp yok olur, 2 Son soluğunu verir ve her şey biter.11 Suyu akıp giden göl 2 Ya da kuruyan ırmak nasıl çöle dönerse,12 İnsan da öyle, yatar, bir daha kalkmaz, 2 Gökler yok oluncaya dek uyanmaz, 2 Uyandırılmaz.13 ‹‹Keşke beni ölüler diyarına gizlesen, 2 Öfken geçinceye dek saklasan, 2 Bana bir süre versen de, beni sonra anımsasan.14 İnsan ölür de dirilir mi? 2 Başka biri nöbetimi devralıncaya dek 2 Savaş boyunca umutla beklerdim.15 Sen çağırırdın, ben yanıtlardım, 2 Ellerinle yaptığın yaratığı özlerdin.16 O zaman adımlarımı sayar, 2 Günahımın hesabını tutmazdın.17 İsyanımı torbaya koyup mühürler, 2 Suçumu örterdin.18 ‹‹Ama dağın yıkılıp çöktüğü, 2 Kayanın yerinden taşındığı,19 Suyun taşı aşındırdığı, 2 Selin toprağı sürükleyip götürdüğü gibi, 2 İnsanın umudunu yok ediyorsun.20 Onu hep yenersin, yok olup gider, 2 Çehresini değiştirir, uzağa gönderirsin.21 Oğulları saygı görür, onun haberi olmaz, 2 Aşağılanırlar, anlamaz.22 Ancak kendi canının acısını duyar, 2 Yalnız kendisi için yas tutar.››