1 Por fim, Jó falou e amaldiçoou o dia de seu nascimento. 2 Disse ele:

3 "Apagado seja o dia em que nasci

e a noite em que fui concebido.

4 Transforme-se esse dia em escuridão;

Deus, lá do alto, o ignore,

e luz nenhuma brilhe sobre ele.

5 Domine esse dia a escuridão absoluta;

uma nuvem negra o cubra,

e densa escuridão o encha de terror.

6 Apodere-se dessa noite a escuridão;

nunca mais seja contada entre os dias do ano,

nunca mais seja incluída entre os meses.

7 Sim, estéril seja essa noite,

desprovida de toda a alegria.

8 Amaldiçoem esse dia os que vivem a amaldiçoar,

aqueles que podem despertar o Leviatã.

9 Escureçam-se suas estrelas matutinas;

espere o dia pela luz, mas em vão,

e jamais veja a luz do amanhecer.

10 Amaldiçoado seja esse dia

por não fechar o ventre de minha mãe,

por permitir que eu nascesse,

para presenciar todo este sofrimento.

11 "Por que eu não nasci morto?

Por que não morri ao sair do ventre?

12 Por que me deitaram no colo de minha mãe?

Por que ela me amamentou no seio?

13 Se eu tivesse morrido ao nascer, agora estaria em paz;

sim, dormiria e repousaria.

14 Descansaria com os reis da terra e seus conselheiros,

cujos edifícios agora estão em ruínas.

15 Descansaria com os príncipes, ricos em ouro,

cujos palácios eram cheios de prata.

16 Por que não me sepultaram como uma criança que nasceu morta,

como um bebê que nunca viu a luz?

17 Pois na morte os perversos já não causam problemas,

e os cansados repousam.

18 Até mesmo os cativos encontram sossego nela,

onde não há capatazes para ameaçá-los.

19 Os ricos e os pobres estão ali,

e o escravo se vê livre de seu senhor.

20 "Por que conceder luz aos miseráveis

e vida aos amargurados?

21 Anseiam pela morte, e ela não vem;

cavam à procura dela mais que de tesouros ocultos.

22 Enchem-se de alegria quando enfim morrem

e exultam quando chegam ao túmulo.

23 Por que conceder luz aos que não têm futuro,

aos que Deus cercou de todos os lados?

24 De tanto gemer, não consigo comer;

meus gritos de dor se derramam como água.

25 O que sempre temi veio sobre mim,

o que tanto receava me aconteceu.

26 Não tenho paz, nem sossego;

não tenho descanso, só aflição".

1 Sonunda Eyüp ağzını açtı ve doğduğu güne lanet edip şöyle dedi:3 ‹‹Doğduğum gün yok olsun, 2 ‹Bir oğul doğdu› denen gece yok olsun!4 Karanlığa bürünsün o gün, 2 Yüce Tanrı onunla ilgilenmesin, 2 Üzerine ışık doğmasın.5 Karanlık ve ölüm gölgesi sahip çıksın o güne, 2 Bulut çöksün üzerine; 2 Işığını karanlık söndürsün.6 Zifiri karanlık yutsun o geceyi, 2 Yılın günleri arasında sayılmasın, 2 Aylardan hiçbirine girmesin.7 Kısır olsun o gece, 2 Sevinç sesi duyulmasın içinde.8 Günleri lanetleyenler, 2 Livyatanı uyandırmaya hazır olanlar, 2 O günü lanetlesin.9 Akşamının yıldızları kararsın, 2 Boş yere aydınlığı beklesin, 2 Tan atışını görmesin.10 Çünkü sıkıntı yüzü görmemem için 2 Anamın rahminin kapılarını üstüme kapamadı.11 ‹‹Neden doğarken ölmedim, 2 Rahimden çıkarken son soluğumu vermedim?12 Neden beni dizler, 2 Emeyim diye memeler karşıladı?13 Çünkü şimdi huzur içinde yatmış, 2 Uyuyup dinlenmiş olurdum;14 Yaptırdıkları kentler şimdi viran olan 2 Dünya kralları ve danışmanlarıyla birlikte,15 Evlerini gümüşle dolduran 2 Altın sahibi önderlerle birlikte.16 Neden düşük bir çocuk gibi, 2 Gün yüzü görmemiş yavrular gibi toprağa gömülmedim?17 Orada kötüler kargaşayı bırakır, 2 Yorgunlar rahat eder.18 Tutsaklar huzur içinde yaşar, 2 Angaryacının sesini duymazlar.19 Küçük de büyük de oradadır, 2 Köle efendisinden özgürdür.20 ‹‹Niçin sıkıntı çekenlere ışık, 2 Acı içindekilere yaşam verilir?21 Oysa onlar gelmeyen ölümü özler, 2 Onu define arar gibi ararlar;22 Mezara kavuşunca 2 Neşeden coşar, sevinç bulurlar.23 Neden yaşam verilir nereye gideceğini bilmeyen insana, 2 Çevresini Tanrının çitle çevirdiği kişiye?24 Çünkü iniltim ekmekten önce geliyor, 2 Su gibi dökülmekte feryadım.25 Korktuğum, 2 Çekindiğim başıma geldi.26 Huzur yok, sükûnet yok, rahat yok, 2 Yalnız kargaşa var.››