1 Então Jó falou novamente:

2 "Até quando vocês vão me atormentar?

Até quando vão me esmagar com suas palavras?

3 Dez vezes já me insultaram;

deveriam se envergonhar de me tratar tão mal.

4 Ainda que eu tivesse pecado,

seria problema meu, e não de vocês.

5 Pensam que são melhores que eu;

usam minha humilhação como prova de meu pecado.

6 Mas Deus é que foi injusto comigo

e me prendeu em sua rede.

7 "Clamo: ‘Socorro!’, mas ninguém responde;

grito em protesto, mas não há justiça.

8 Deus fechou meu caminho para eu não passar

e cobriu de escuridão minha estrada.

9 Despojou-me de minha honra

e removeu a coroa de minha cabeça.

10 Destruiu-me por todos os lados, e estou acabado;

como se eu fosse uma árvore, arrancou minha esperança pela raiz.

11 Sua ira arde contra mim;

ele me considera seu inimigo.

12 Suas tropas avançam e abrem caminhos para me atacar;

acampam ao redor de minha tenda.

13 "Meus irmãos se mantêm afastados,

meus conhecidos se voltaram contra mim.

14 Minha família se foi,

meus amigos chegados me esqueceram.

15 Meus hóspedes e criadas me consideram um estranho;

para eles, sou como um estrangeiro.

16 Quando chamo meu servo, ele não vem;

tenho de suplicar!

17 Meu hálito enoja minha esposa;

sou rejeitado pela própria família.

18 Até as crianças me desprezam;

quando me levanto para falar, me dão as costas.

19 Meus amigos chegados me detestam;

aqueles que eu amo se voltaram contra mim.

20 Fui reduzido a pele e osso;

escapei da morte por um triz.

21 "Tenham misericórdia de mim, meus amigos!

Tenham misericórdia, pois a mão de Deus me feriu.

22 Será que também precisam me perseguir, como Deus me persegue?

Já não me criticaram o suficiente?

23 "Quem dera minhas palavras fossem registradas!

Quem dera fossem escritas num monumento,

24 entalhadas com um cinzel de ferro e preenchidas com chumbo,

gravadas para sempre na rocha!

25 "Quanto a mim, sei que meu Redentor vive

e que um dia, por fim, ele se levantará sobre a terra.

26 E, depois que meu corpo tiver se decomposto,

ainda assim, em meu corpo, verei a Deus!

27 Eu o verei por mim mesmo,

sim, o verei com meus próprios olhos;

meu coração muito anseia por esse dia!

28 "Como vocês se atrevem a me perseguir

e dizer: ‘É culpa dele’?

29 Deveriam temer o castigo,

pois sua atitude merece ser punida;

então saberão que há juízo".

1 Eyüp şöyle yanıtladı:2 ‹‹Ne zamana dek beni üzecek, 2 Sözlerinizle ezeceksiniz?3 On kez oldu beni aşağılıyor, 2 Hiç utanmadan saldırıyorsunuz.4 Yanlış yola sapmışsam, 2 Bu benim suçum.5 Kendinizi gerçekten benden üstün görüyor, 2 Utancımı bana karşı kullanıyorsanız,6 Bilin ki, Tanrı bana haksızlık yaptı, 2 Beni ağıyla kuşattı.7 ‹‹İşte, ‹Zorbalık bu!› diye haykırıyorum, ama yanıt yok, 2 Yardım için bağırıyorum, ama adalet yok.8 Yoluma set çekti, geçemiyorum, 2 Yollarımı karanlığa boğdu.9 Üzerimden onurumu soydu, 2 Başımdaki tacı kaldırdı.10 Her yandan yıktı beni, tükendim, 2 Umudumu bir ağaç gibi kökünden söktü.11 Öfkesi bana karşı alev alev yanıyor, 2 Beni hasım sayıyor.12 Orduları üstüme üstüme geliyor, 2 Bana karşı rampalar yapıyor, 2 Çadırımın çevresinde ordugah kuruyorlar.13 ‹‹Kardeşlerimi benden uzaklaştırdı, 2 Tanıdıklarım bana büsbütün yabancılaştı.14 Akrabalarım uğramaz oldu, 2 Yakın dostlarım beni unuttu.15 Evimdeki konuklarla hizmetçiler 2 Beni yabancı sayıyor, 2 Garip oldum gözlerinde.16 Kölemi çağırıyorum, yanıtlamıyor, 2 Dil döksem bile.17 Soluğum karımı tiksindiriyor, 2 Kardeşlerim benden iğreniyor.18 Çocuklar bile beni küçümsüyor, 2 Ayağa kalksam benimle eğleniyorlar.19 Bütün yakın dostlarım benden iğreniyor, 2 Sevdiklerim yüz çeviriyor.20 Bir deri bir kemiğe döndüm, 2 Ölümün eşiğine geldim.21 ‹‹Ey dostlarım, acıyın bana, siz acıyın, 2 Çünkü Tanrının eli vurdu bana.22 Neden Tanrı gibi siz de beni kovalıyor, 2 Etime doymuyorsunuz?23 ‹‹Keşke şimdi sözlerim yazılsa, 2 Kitaba geçseydi,24 Demir kalemle, kurşunla 2 Sonsuza dek kalsın diye kayaya kazılsaydı!25 Oysa ben kurtarıcımın yaşadığını, 2 Sonunda yeryüzüne geleceğini biliyorum.26 Derim yok olduktan sonra, 2 Yeni bedenimle Tanrıyı göreceğim.27 Onu kendim göreceğim, 2 Kendi gözlerimle, başkası değil. 2 Yüreğim bayılıyor bağrımda!28 Eğer, ‹Sıkıntının kökü onda olduğu için 2 Onu kovalım› diyorsanız,29 Kılıçtan korkmalısınız, 2 Çünkü kılıç cezası öfkeli olur, 2 O zaman adaletin var olduğunu göreceksiniz.››