1 Ó Deus, ouve minha queixa;

protege-me das ameaças de meus inimigos.

2 Esconde-me das tramas dessa multidão perversa,

do tumulto dos que praticam o mal.

3 Eles afiam a língua como espada

e apontam palavras amargas como flechas.

4 De emboscadas, atiram nos inocentes;

atacam de repente, sem medo algum.

5 Animam uns aos outros a fazer o mal

e planejam como preparar armadilhas em segredo.

"Quem nos verá?", perguntam.

6 Enquanto tramam seus crimes, dizem:

"Criamos o plano perfeito!".

Sim, o coração e a mente do ser humano são astutos.

7 Deus, porém, os atingirá com suas flechas

e repentinamente os derrubará.

8 A própria língua os levará à ruína,

e todos que os virem balançarão a cabeça em desprezo.

9 Quando isso acontecer, todos temerão;

proclamarão as obras de Deus

e entenderão o que ele faz.

10 Os justos se alegrarão no Senhor

e nele encontrarão refúgio,

e os que têm coração íntegro

o louvarão.

1 Ακουσον, Θεε, της φωνης μου εν τη δεησει μου· απο του φοβου του εχθρου φυλαξον την ζωην μου.2 Σκεπασον με απο συμβουλιου πονηρων, απο φρυαγματος εργαζομενων ανομιαν·3 οιτινες ακονωσιν ως ρομφαιαν την γλωσσαν αυτων· ετοιμαζουσιν ως βελη λογους πικρους,4 δια να τοξευωσι κρυφιως τον αμεμπτον· εξαιφνης τοξευουσιν αυτον και δεν φοβουνται.5 Στερεουνται επι πονηρου πραγματος· μελετωσι να κρυπτωσι παγιδας, λεγοντες, Τις θελει ιδει αυτους;6 Ανιχνευουσιν ανομιας· απεκαμον ανιχνευοντες επιμελως· εκαστου δε τα εντος και η καρδια ειναι βυθος.7 Αλλ' ο Θεος θελει τοξευσει αυτους· απο αιφνιδιου βελους θελουσιν εισθαι αι πληγαι αυτων.8 Και οι λογοι της γλωσσης αυτων θελουσι πεσει επ' αυτου· θελουσι φευγει παντες οι βλεποντες αυτους.9 Και θελει φοβηθη πας ανθρωπος, και θελουσι διηγηθη το εργον του Θεου και εννοησει τας εργασιας αυτου.10 Ο δικαιος θελει ευφρανθη εις τον Κυριον και θελει ελπιζει επ' αυτον· και θελουσι καυχασθαι παντες οι ευθεις την καρδιαν.