Ezequiel 20

Συμπεριφορά του Θεού προς τους Ισραηλίτες

1 Τη δέκατη μέρα του πέμπτου μήνα του έβδομου έτους*Δηλ. μεταξύ Ιουλίου-Αυγούστου, το έβδομο έτος της βασιλείας του Σεδεκία (591-590 π.Χ.) της αιχμαλωσίας μας, ήρθαν μερικοί από τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ να συμβουλευτούν τον Κύριο και κάθισαν μπροστά του. 2 Τότε ο Κύριος μου είπε: 3 «Εσύ άνθρωπε,*Βλ. υποσ. εις κεφ. 2:1. δώσε στους πρεσβυτέρους του Ισραήλ την ακόλουθη απάντηση: Ο Κύριος, ο Θεός, λέει: "ήρθατε να με συμβουλευθείτε; Εγώ, ο αληθινός Θεός, βεβαιώνω ότι δε θ’ αφήσω να με συμβουλευθείτε!"» 4 Και με διέταξε: «Κρίνε τους, άνθρωπε, κρίνε τους! Φανέρωσέ τους τις βδελυρές πράξεις των προγόνων τους. 5 Πες τους:

"Ο Κύριος ο Θεός λέει: Όταν οι Ισραηλίτες ήταν στην Αίγυπτο, εγώ τους διάλεξα για λαό μου. Ορκίστηκα στους απογόνους του Ιακώβ υψώνοντας το χέρι μου και τους φανέρωσα τον εαυτό μου λέγοντάς τους: Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σας. 6 Τότε τους ορκίστηκα υψώνοντας το χέρι μου ότι θα τους βγάλω από την Αίγυπτο, για να τους πάω στη χώρα που είχα γι’ αυτούς προβλέψει, στη γη όπου ρέει γάλα και μέλι, την πιο θαυμαστή μέσα σ’ όλες τις χώρες. 7 Πετάξτε μακριά, τους είπα, τα βδελυρά είδωλα της Αιγύπτου που τόσο σας είναι ελκυστικά, και μη μολύνεστε μ’ αυτά. Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σας.

8 "Αλλά εκείνοι επαναστάτησαν εναντίον μου και δεν ήθελαν να με υπακούσουν. Δεν απαρνήθηκαν τα βδελυρά είδωλα της Αιγύπτου που τους ήταν τόσο ελκυστικά. Τότε σκέφτηκα να εξαπολύσω την οργή μου πάνω τους, μέσα στην Αίγυπτο. 9 Δεν το ’κανα όμως από σεβασμό στο όνομά μου, για να μη βεβηλωθεί μπροστά στα έθνη που ανάμεσά τους τότε κατοικούσαν. Γιατί μπροστά στα έθνη εγώ είχα υποσχεθεί να βγάλω το λαό μου τον Ισραήλ από την Αίγυπτο. 10 Τους έβγαλα λοιπόν από την Αίγυπτο και τους έφερα στην έρημο.

11 "Τους έδωσα τους νόμους μου και τους φανέρωσα τις εντολές μου, που η τήρησή τους δίνει στον άνθρωπο ζωή. 12 Ακόμη τους έδωσα την ημέρα του Σαββάτου, σημείο της διαθήκης ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ εκείνους, για να θυμούνται ότι εγώ είμαι ο Κύριος που τους ξεχώρισα για λαό μου.

13 "Αλλά οι Ισραηλίτες δε με υπάκουσαν στην έρημο. Δεν τήρησαν τους νόμους μου και τις εντολές μου, που η τήρησή τους δίνει στον άνθρωπο ζωή, και βεβήλωσαν την ημέρα του Σαββάτου με το χειρότερο τρόπο. Τότε σκέφτηκα να εξαπολύσω πάνω τους την οργή μου στην έρημο και να τους εξαφανίσω. 14 Δεν το ’κανα όμως από σεβασμό στο όνομά μου, για να μη βεβηλωθεί μπροστά στα έθνη, που με είχαν δει να τους βγάζω από την Αίγυπτο. 15 Ωστόσο, τους ορκίστηκα υψώνοντας το χέρι μου, εκεί στην έρημο, ότι δεν θα τους έφερνα στη χώρα που τους είχα υποσχεθεί, στη γη όπου ρέει γάλα και μέλι, την ομορφότερη ανάμεσα σ’ όλες τις χώρες. 16 Γιατί αρνήθηκαν τις εντολές μου και τους νόμους μου και βεβήλωσαν το Σάββατο. Η καρδιά τους ήταν στραμμένη στα είδωλά τους. 17 Τους λυπήθηκα, όμως, και δεν τους κατέστρεψα, ούτε τους εξαφάνισα τελείως εκεί στην έρημο.

18 "Είπα τότε στα παιδιά τους, εκεί στην έρημο: Μην τηρήσετε τους νόμους και τις εντολές των πατεράδων σας, και μη μολυνθείτε με τα είδωλά τους. 19 Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σας. Τους δικούς μου νόμους και τις δικές μου εντολές να τηρείτε και να εφαρμόζετε. 20 Να θεωρείτε το Σάββατο μέρα ιερή κι αυτό να είναι το σημείο ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ εσάς· για να θυμάστε ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σας.

21 "Αλλά και τα παιδιά τους δε με υπάκουσαν. Δεν τήρησαν με επιμέλεια τους νόμους μου και τις εντολές μου, που η τήρησή τους δίνει στον άνθρωπο ζωή, και βεβήλωσαν την ημέρα του Σαββάτου. Τότε σκέφτηκα να εξαπολύσω την οργή μου πάνω τους, εκεί στην έρημο. 22 Δεν το έπραξα όμως, από σεβασμό στο όνομά μου, για να μη βεβηλωθεί στα μάτια των εθνών, που είχαν δει ότι τους έβγαλα από την Αίγυπτο. 23 Αλλά, τους ορκίστηκα υψώνοντας το χέρι μου ότι θα τους διασκορπίσω μέσα στα έθνη και ότι θα τους διασπείρω στις ξένες χώρες. 24 Γιατί δεν τήρησαν τις εντολές μου και τους νόμους μου· βεβήλωσαν την ημέρα του Σαββάτου και λάτρεψαν τα είδωλα των πατεράδων τους. 25 Ακόμα τους έδωσα νόμους που δεν ήταν καλοί*Εδώ ο Ιεζεκιήλ υπαινίσσεται το νόμο της προσφοράς των πρωτοτόκων (βλ. στ. 26 και Εξ 13:1), τον οποίο ορισμένοι ερμήνευαν ανεξάρτητα από τον άλλο νόμο της εξαγοράς των πρωτοτόκων, κι έτσι πρόσφεραν πραγματικά τα παιδιά τους ολοκαύτωμα. και εντολές με τις οποίες δε θα μπορούσαν να ζήσουν. 26 Και τους έκανα να μολυνθούν με τις προσφορές τους, καθώς θυσίαζαν τα πρωτότοκα παιδιά τους,*Βλ. υποσ. εις κεφ. 16:21. ώστε να τους τιμωρήσω και να μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος".

27 »Γι’ αυτό, άνθρωπε», συνέχισε ο Κύριος, «πες στους Ισραηλίτες ότι εγώ ο Κύριος, ο Θεός, λέω: Οι πρόγονοί σας με πρόσβαλαν και μ’ έναν άλλο τρόπο: με την προδοτική συμπεριφορά τους. 28 Αφού τους έφερα στη χώρα που είχα ορκιστεί να τους δώσω, αυτοί, όπου έβλεπαν ψηλό λόφο και πυκνόφυλλο δέντρο, εκεί πρόσφεραν τις θυσίες τους. Με εξόργιζαν έτσι με τις προσφορές τους, καθώς άφηναν ν’ ανεβαίνουν ψηλά οι ευχάριστες μυρωδιές τους κι έχυναν τις σπονδές τους. 29 Τότε τους ρώτησα: "ποιοι είναι αυτοί ο ιεροί τόποι όπου συναντιέστε;" Έτσι από τότε εκείνες οι τοποθεσίες ονομάστηκαν "ιεροί τόποι".

30 »Πες, λοιπόν, στους Ισραηλίτες ότι εγώ ο Κύριος, ο Θεός, λέω: "γιατί τρέχετε πίσω από τα βδελυρά είδωλα των προγόνων σας και μολύνεστε όπως εκείνοι; 31 Ακόμα και σήμερα φέρνετε τα ίδια δώρα και μολύνεστε με τα ίδια εκείνα είδωλα, προσφέροντας σ’ αυτά ακόμη και τα παιδιά σας ολοκαύτωμα.*προσφέροντας... ολοκαύτωμα. Η προσφορά των παιδιών ήταν συμβολική πράξη. Στην εποχή του προφήτη δεν έκαιγαν πια τα παιδιά στο Μολόχ (Βλ. Γλωσσάριο). Και μετά έρχεστε να με συμβουλευτείτε, Ισραηλίτες; Εγώ, ο αληθινός Θεός, βεβαιώνω ότι δε θ’ αφήσω να με συμβουλευθείτε"».

Ο Θεός καλεί σε νέο ξεκίνημα

32 Λέει ακόμα ο Κύριος: «Εσείς ίσως φαντάζεστε πως μπορείτε να γίνετε σαν τα έθνη, σαν τις φυλές των ξένων χωρών, και να λατρεύετε θεούς από ξύλο και πέτρα. Αλλά αυτό ποτέ δε θα συμβεί! 33 Εγώ, ο αληθινός Θεός, βεβαιώνω πως με το δυνατό μου χέρι, με τη δύναμή μου την ακαταμάχητη και με το φλογερό θυμό μου θα βασιλεύω πάνω σας. 34 Με το δυνατό μου χέρι, με τη δύναμή μου την ακαταμάχητη και με το φλογερό θυμό μου θα σας βγάλω μέσα από τους λαούς και θα σας συμμαζέψω από τις χώρες όπου ήσασταν σκορπισμένοι, 35 και θα σας φέρω στην έρημο, μακριά από τους άλλους λαούς,*στην έρημο... λαούς. Κατά λ. «στην έρημο των λαών». Εδώ δεν πρόκειται για γεωγραφική περιοχή, αλλά για συμβολική τοποθεσία, όπου ο Θεός θα μπορούσε να μιλήσει ιδιαιτέρως στο λαό του, χωρίς την επίδραση των άλλων εθνών (πρβλ. Ωσ 2:16). κι εκεί θα λογαριαστώ μαζί σας, πρόσωπο με πρόσωπο. 36 Όπως λογαριάστηκα με τους προγόνους σας στην έρημο της Αιγύπτου, έτσι θα κάνω και μ’ εσάς. Εγώ, ο Κύριος ο Θεός, το λέω. 37 Θα σας κάνω να γίνετε το ποίμνιό μου*Θα... ποίμνιό μου Το εβρ. έχει κατά λ. «θα σας κάνω να περάσετε κάτω από τη γκλίτσα μου». και θα σας αναγκάσω να υπακούσετε στη διαθήκη μου. 38 Θ’ απομακρύνω απ’ ανάμεσά σας τους στασιαστές κι εκείνους που αποστάτησαν από μένα. Θα τους βγάλω από τη χώρα του Ισραήλ, όπου κατοικούν προσωρινά, και δε θα ξαναγυρίσουν πια σ’ αυτήν. Τότε θα μάθετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος».

39 Ακούστε τώρα, Ισραηλίτες, τι έχει να σας πει ο Κύριος, ο Θεός: «Πηγαίνετε, λατρέψτε καθένας σας τα είδωλά του! Αλλά μετά θα υποχρεωθείτε να με υπακούσετε· θα πάψετε πια να σπιλώνετε το άγιο όνομά μου με τα δώρα που προσφέρετε στα είδωλά σας. 40 Πράγματι, στο άγιο μου βουνό, στο ψηλό βουνό του Ισραήλ, εκεί θα με λατρέψετε όλοι οι Ισραηλίτες όταν θα ξαναγυρίσετε στη χώρα. Εκεί θα σας δεχτώ κι εκεί θα ζητήσω τις προσφορές σας και το καλύτερο μέρος της συγκομιδής σας κι όλες τις άγιες προσφορές σας. 41 Θα σας δεχτώ όπως την ευχάριστη οσμή, όταν θα σας βγάλω από τους λαούς και σας συνάξω από τις χώρες όπου θα είστε διασκορπισμένοι. Έτσι, με τις ενέργειές μου προς εσάς, θα δείξω στα έθνη ότι είμαι ο άγιος Θεός. 42 Κι εσείς, θα μάθετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν θα σας φέρω στη χώρα του Ισραήλ που ορκίστηκα να τη δώσω στους προγόνους σας. 43 Εκεί θ’ αναλογίζεστε την προηγούμενη συμπεριφορά σας και τις πράξεις με τις οποίες είχατε μολυνθεί και θα σιχαίνεστε τον εαυτό σας για όλα αυτά. 44 Εγώ, Ισραηλίτες, θα σας φερθώ όχι σύμφωνα με την κακή και διεφθαρμένη διαγωγή σας, αλλά με τρόπο που να δοξαστεί το όνομά μου. Τότε θα καταλάβετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος. Εγώ, ο Κύριος ο Θεός, το λέω».*Στη μετ. των Ο΄ και σε άλλες μετ. το κεφ. συνεχίζεται μέχρι το στ. 5 του επομένου κεφ. με αρίθμηση 45-49.

A rebeldia de Israel

1 No décimo dia do quinto mês do sétimo ano do exílio, alguns dos líderes de Israel vieram consultar o Senhor e se sentaram diante de mim.

2 Então, veio a mim esta palavra do Senhor:

3 — Filho do homem, fale com os líderes de Israel e diga-lhes que assim diz o Soberano Senhor: "Vocês vieram me consultar? Tão certo como eu vivo, não deixarei que vocês me consultem. Palavra do Soberano Senhor".

4 — Você os julgará? Você os julgará, filho do homem? Então, mostre-lhes as práticas detestáveis dos seus antepassados 5 e diga-lhes que assim diz o Soberano Senhor: "No dia em que escolhi Israel, jurei com a mão levantada aos descendentes da família de Jacó e me revelei a eles no Egito. Com a mão levantada, eu lhes disse: ‘Eu sou o Senhor, o seu Deus’. 6 Naquele dia, jurei a eles, com a mão levantada, que os tiraria do Egito e os levaria para uma terra que eu havia procurado para eles, terra onde fluem leite e mel, a mais linda de todas as terras. 7 E eu lhes disse: ‘Desfaçam-se, todos vocês, das imagens repugnantes em que vocês puseram os olhos e não se contaminem com os ídolos do Egito. Eu sou o Senhor, o seu Deus’.

8 "Mas eles se rebelaram contra mim e não quiseram me ouvir; não se desfizeram das imagens repugnantes em que haviam posto os olhos nem abandonaram os ídolos do Egito. Por isso, eu disse que derramaria a minha ira sobre eles e que lançaria a minha indignação contra eles no Egito. 9 Mas, por amor do meu nome, eu agi, evitando que o meu nome fosse profanado aos olhos das nações entre as quais eles estavam e à vista de quem eu tinha me revelado aos israelitas para tirá-los do Egito. 10 Por isso, eu os tirei do Egito e os trouxe para o deserto. 11 Eu lhes dei os meus estatutos e lhes tornei conhecidas as minhas ordenanças, pois aquele que a elas obedecer por elas viverá. 12 Também lhes dei os meus sábados como sinal entre nós, para que soubessem que eu, o Senhor, fiz deles um povo santo.*20.12 Ou eu sou o Senhor que os santifica.

13 "Contudo, os israelitas se rebelaram contra mim no deserto. Não andaram segundo os meus estatutos, mas profanaram os meus sábados e rejeitaram as minhas ordenanças, mesmo sabendo que aquele que a elas obedecer por elas viverá. Por isso, eu disse que derramaria a minha ira sobre eles e os destruiria no deserto. 14 Mas eu agi para que o meu nome não fosse profanado aos olhos das nações diante das quais eu os havia tirado do Egito. 15 Com a mão levantada, também jurei a eles no deserto que não os levaria para a terra que eu lhes tinha dado, terra onde fluem leite e mel, a mais linda de todas as terras, 16 porque eles rejeitaram as minhas ordenanças, não andaram segundo os meus estatutos e profanaram os meus sábados. Pois o coração deles estava voltado para os seus ídolos. 17 Olhei, porém, para eles com piedade e não os destruí nem os exterminei no deserto. 18 Eu disse aos filhos deles no deserto: ‘Não sigam os estatutos dos seus pais, nem obedeçam às ordenanças deles, nem se contaminem com os seus ídolos. 19 Eu sou o Senhor, o seu Deus; andem conforme os meus estatutos e tenham o cuidado de obedecer às minhas ordenanças. 20 Santifiquem os meus sábados, para que eles sejam um sinal entre nós. Então, vocês saberão que eu sou o Senhor, o seu Deus’.

21 "Contudo, os filhos se rebelaram contra mim: não andaram de acordo com os meus estatutos, não tiveram o cuidado de obedecer às minhas ordenanças, mesmo sabendo que aquele que a elas obedecer por elas viverá, e profanaram os meus sábados. Por isso, eu disse que derramaria a minha ira sobre eles e lançaria o meu furor contra eles no deserto. 22 Mas contive a minha mão e, por amor do meu nome, agi, evitando que o meu nome fosse profanado aos olhos das nações diante das quais eu os havia tirado do Egito. 23 Com a mão levantada, também jurei a eles no deserto que os espalharia entre as nações e os dispersaria entre as terras, 24 porque não obedeceram às minhas ordenanças, mas rejeitaram os meus estatutos e profanaram os meus sábados, e os seus olhos cobiçaram os ídolos dos seus pais. 25 Eu também os abandonei a estatutos que não eram bons e a ordenanças pelas quais não conseguiam viver. 26 Deixei que se contaminassem por meio das suas ofertas, isto é, pelo sacrifício de cada filho primogênito, para que eu os enchesse de pavor e para que soubessem que eu sou o Senhor".

27 — Portanto, filho do homem, fale ao povo de Israel e diga-lhes que assim diz o Soberano Senhor: "Nisto os seus antepassados também blasfemaram contra mim ao serem infiéis para comigo: 28 quando eu os trouxe para a terra que, com a mão levantada, havia jurado dar-lhes, bastava que vissem um monte alto ou uma árvore frondosa, ali ofereciam os seus sacrifícios, faziam ofertas que provocavam a minha ira, apresentavam o seu incenso aromático e derramavam as suas ofertas de bebidas. 29 Então, eu lhes perguntei: ‘Que santuário local é este para onde vocês vão?’ ".

Esse santuário é chamado Bamá*20.29 Bamá significa lugar alto ou santuário local. até o dia de hoje.

Julgamento e restauração

30 — Portanto, diga ao povo de Israel que assim diz o Soberano Senhor: "Vocês não estão se contaminando como os seus antepassados se contaminaram? E não estão cobiçando as suas imagens repugnantes? 31 Quando vocês apresentam as suas ofertas, o sacrifício dos seus filhos no fogo, continuam a contaminar-se com todos os seus ídolos até o dia de hoje. Deveria eu, então, deixar que me consultem, ó povo de Israel? Tão certo como eu vivo, declara o Soberano Senhor, não permitirei que vocês me consultem.

32 "Vocês dizem: ‘Queremos ser como as nações, como os povos do mundo, que servem à madeira e à pedra’. Mas o que vocês têm em mente jamais acontecerá. 33 Tão certo como eu vivo, declara o Soberano Senhor, dominarei sobre vocês com mão poderosa, braço estendido e ira que já transbordou. 34 Trarei vocês dentre as nações e os ajuntarei dentre as terras para onde vocês foram espalhados, com mão poderosa, braço estendido e ira que já transbordou. 35 Trarei vocês para o deserto das nações e ali, face a face, os julgarei. 36 Como julguei os seus antepassados no deserto do Egito, assim os julgarei. Palavra do Soberano Senhor. 37 Contarei vocês enquanto estiverem passando debaixo da minha vara e os trarei para o vínculo da aliança. 38 Eu os separarei daqueles que se revoltam e se rebelam contra mim. Embora eu os tire da terra onde habitam, eles não entrarão na terra de Israel. Então, vocês saberão que eu sou o Senhor.

39 "Quanto a vocês, ó povo de Israel, assim diz o Soberano Senhor: ‘Vão, cada um de vocês, prestar culto a seus ídolos! Mas, depois disso, certamente me ouvirão e não profanarão mais o meu santo nome com as suas ofertas e os seus ídolos. 40 Pois no meu santo monte, no alto monte de Israel, palavra do Soberano Senhor, na sua terra, todos os israelitas me prestarão culto, e ali eu os aceitarei. Ali exigirei as suas ofertas e as suas melhores dádivas,*20.40 Ou e as dádivas dos primeiros frutos. com todas as suas dádivas sagradas. 41 Eu as aceitarei como incenso aromático, quando os tirar dentre as nações e os ajuntar dentre as terras pelas quais vocês foram espalhados, e me mostrarei santo no meio de vocês aos olhos das nações. 42 Vocês saberão que eu sou o Senhor, quando eu os trouxer para a terra de Israel, a terra que, com a mão levantada, jurei dar aos seus antepassados. 43 Ali vocês se lembrarão dos seus caminhos e de todas as ações pelas quais se contaminaram e terão nojo de vocês mesmos por causa de todo o mal que fizeram. 44 Saberão que eu sou o Senhor, quando eu tratar com vocês por amor do meu nome, não de acordo com os seus caminhos maus e as suas práticas perversas, ó povo de Israel, declara o Soberano Senhor’ ".

Profecia contra o sul

45 Veio a mim esta palavra do Senhor:

46 — Filho do homem, vire o rosto para o sul; pregue contra o sul e profetize contra a floresta da terra do Neguebe. 47 Diga à floresta do Neguebe: "Ouça a palavra do Senhor. Assim diz o Soberano Senhor: ‘Estou a ponto de incendiá-la com um fogo que consumirá todas as suas árvores, tanto as verdes quanto as secas. A chama abrasadora não será apagada, e toda a superfície da terra, do Neguebe até o norte, será ressecada por ela. 48 Todos verão que eu, o Senhor, a acendi; não será apagada’ ".

49 Então, eu disse:

— Ah, Soberano Senhor! Estão dizendo a meu respeito: "Acaso ele não está apenas contando parábolas?".*20.49 No texto hebraico, 20.45-49 corresponde a 21.1-5, e 21.1-32 corresponde a 21.6-37.