Jó 14

A curteza da vida

1 O homem,

nascido da mulher,

é de poucos dias e farto de inquietação.

2 Sai como a flor, e murcha;

foge também como a sombra,

e não permanece.

3 E sobre este tal abres os teus olhos,

e a mim me fazes entrar no juízo contigo.

4 Quem do imundo tirará o puro? Ninguém.

5 Visto que os seus dias estão determinados,

contigo está o número dos seus meses;

e tu lhe puseste limites,

e não passará além deles.

6 Desvia-te dele,

para que tenha repouso, até que,

como o assalariado,

tenha contentamento no seu dia.

7 Porque há esperança

para a árvore que,

se for cortada,

ainda se renovará,

e não cessarão os seus renovos.

8 Se envelhecer na terra a sua raiz,

e o seu tronco morrer no pó,

9 Ao cheiro das águas brotará,

e dará ramos como uma planta.

10 Porém, morto o homem, é consumido;

sim, rendendo o homem o espírito,

então onde está ele?

11 Como as águas se retiram do mar,

e o rio se esgota,

e fica seco,

12 Assim o homem se deita,

e não se levanta;

até que não haja mais céus,

não acordará

nem despertará de seu sono.

Aguardarei a minha mudança

13 Quem dera

que me escondesses na sepultura,

e me ocultasses

até que a tua ira se fosse;

e me pusesses um limite,

e te lembrasses de mim!

14 Morrendo o homem,

porventura tornará a viver?

Todos os dias de meu combate esperaria,

até que viesse a minha mudança.

15 Chamar-me-ias,

e eu te responderia,

e terias afeto à obra de tuas mãos.

16 Mas agora contas os meus passos;

porventura não vigias

sobre o meu pecado?

17 A minha transgressão está selada num saco,

e amontoas as minhas iniquidades.

Tu desfazes a esperança do homem

18 E, na verdade,

caindo a montanha,

desfaz-se;

e a rocha se remove do seu lugar.

19 As águas gastam as pedras,

as cheias afogam o pó da terra;

e tu fazes perecer a esperança do homem;

20 Tu para sempre prevaleces contra ele,

e ele passa;

mudas o seu rosto,

e o despedes.

21 Os seus filhos recebem honra,

sem que ele o saiba;

são humilhados,

sem que ele o perceba;

22 Mas a sua carne nele tem dores,

e a sua alma nele lamenta.

တို​တောင်း​သော​အ​သက်​ကို​ဆင်​ခြင်

1 လူ​သည် မိန်း​မ​ဖွား​သော​သူ ဖြစ်​သ​ဖြင့်၊ အ​သက်​တို၍ ဒု​က္ခ​နှင့်​ပြည့်​စုံ​ပါ၏။ 2 ပန်း​ပွင့်​ကဲ့​သို့​ပွင့်၍ ရိတ်​ဖြတ်​ခြင်း​ကို ခံ​ရ​ပါ၏။ မ​တည်​မ​ရပ်​ဘဲ အ​ရိပ်​ကဲ့​သို့ ရွေ့​သွား​တတ်​ပါ၏။ 3 ထို​သို့​သော​သူ​ကို ကိုယ်​တော် ကြည့်​မှတ်​တော်​မူ​သ​လော။ အ​ကျွန်ုပ်​နှင့်​ဘက်၍ တ​ရား​တွေ့​တော်​မူ​မည်​လော။ 4 မ​သန့်​ရှင်း​သော​အ​ရာ​ထဲ​က သန့်​ရှင်း​သော​အ​ရာ​ကို အ​ဘယ်​သူ ထုတ်​ဖော်​နိုင်​သ​နည်း။ အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​ထုတ်​မ​ဖော်​နိုင်​ပါ။ 5 လူ၏​နေ့​ရက်​တို့​ကို မှတ်​သား၍၊ သူ​နေ​ရ​သော လ​အ​ရေ​အ​တွက်​ကို ကိုယ်​တော်​သည်​သိ​သ​ဖြင့်၊ သူ​မ​လွန်​နိုင်​သော အ​ပိုင်း​အ​ခြား​ကို ထား​တော်​မူ​သော​ကြောင့်၊ 6 မျက်​စိ​တော်​ကို​လွှဲ၍ လူ​သည်​သူ​ငှား​ကဲ့​သို့ မိ​မိ​နေ့​ရက်​ကို လွန်​စေ​သည်​တိုင်​အောင် ငြိမ်​ဝပ်​ရ​သော​အ​ခွင့်​ကို ပေး​တော်​မူ​ပါ။ 7 သစ်​ပင်​ကို​ခုတ်​သော်​လည်း၊ အ​ငုတ်​အ​ချည်း​စည်း​မ​ရှိ​ဘဲ အ​တက်​ပေါက်​လေ​ဦး​မည်​ဟု မျှော်​လင့်​စ​ရာ​ရှိ၏။ 8 မြေ​ထဲ​မှာ အ​မြစ်​ဟောင်း၍၊ မြေ​ပေါ်​မှာ အ​ငုတ်​သေ​သော်​လည်း၊ 9 ရေ​ငွေ့​ကြောင့် အ​တက်​ပေါက်၍၊ ပျိုး​ပင်​ကဲ့​သို့ အ​ညွန့်​တို့​နှင့် ပြည့်​စုံ​လိမ့်​မည်။ 10 လူ​မူ​ကား သေ၍ ဆွေး​မြေ့​တတ်၏။ လူ​သည် အ​သက်​ချုပ်​ပြီး​လျှင် အ​ဘယ်​မှာ​ရှိ​သ​နည်း။ 11 အိုင်​ရေ​ပြတ်​သ​ကဲ့​သို့​လည်း​ကောင်း၊ မြစ်​ရေ ခန်း​ခြောက်​သ​ကဲ့​သို့​လည်း​ကောင်း၊ 12 လူ​သည်​အိပ်​ပြီး​မှ နောက်​တစ်​ဖန် မ​ထ​ရ။ မိုး​ကောင်း​ကင် မ​ကုန်​မ​ဆုံး​မီ​တိုင်​အောင် မ​နိုး​ရ။ အ​အိပ်​အ​ပျော် မ​ပျက်​ရ။

13 ကိုယ်​တော်​သည် အ​ကျွန်ုပ်​ကို သင်္ချိုင်း​တွင်း၌ ဝှက်​ထား​တော်​မူ​ပါ​စေ။ အ​မျက်​တော် မ​လွန်​မီ​တိုင်​အောင် ကွယ်​ကာ​တော်​မူ​ပါ​စေ။ အ​ကျွန်ုပ်​ကို အောက်​မေ့​စ​ရာ​အ​ချိန်​ကို ချိန်း​ချက်​တော်​မူ​ပါ​စေ။ 14 လူ​သည် သေ​လျှင် အ​သက်​ရှင်​ပြန်​ပါ​လိမ့်​မည်​လော။ အ​ကျွန်ုပ် ပြောင်း​လဲ​ချိန် မ​ရောက်​မီ၊ ပင်​ပန်း​စွာ အ​မှု​ထမ်း​ရ​သော နေ့​ရက်​ကာ​လ​ပတ်​လုံး သည်း​ခံ​လျက် နေ​ပါ​မည်။ 15 အ​ကျွန်ုပ်​ကို ခေါ်​တော်​မူ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ်​ပြန်​လျှောက်​ပါ​မည်။ ကိုယ်​တိုင် ဖန်​ဆင်း​တော်​မူ​သော​အ​ရာ​ကို သ​နား​ခြင်း​စိတ် ရှိ​တော်​မူ​ပါ။ 16 ယ​ခု​မှာ အ​ကျွန်ုပ်​ခြေ​ရာ​တို့​ကို ကိုယ်​တော်​သည်​ရေ​တွက်၍၊ အ​ကျွန်ုပ်​အ​ပြစ်​တို့​ကို စောင့်​တော်​မူ၏။ 17 အ​ကျွန်ုပ်​သည် မှား​ခြင်း​အ​ကြောင်း​အ​ရာ​ကို အိတ်၌​တံ​ဆိပ်​ခတ်၍၊ အ​ကျွန်ုပ် ဒု​စ​ရိုက်​အ​ပြစ်​အ​ပေါ်​မှာ အ​ထပ်​ထပ် အ​ပြစ်​တင်​တော်​မူ၏။ 18 ပြို​သော​တောင်​သည် ကွယ်​ပျောက်​တတ်​ပါ၏။ ကျောက်​သည်​လည်း မိ​မိ​နေ​ရာ​မှ ရွေ့​လျော့​တတ်​ပါ၏။ ရေ​တိုက်​သော ကျောက်​ခဲ​သည်​လည်း ပွန်း​တတ်​ပါ၏။ 19 လွှမ်း​မိုး​သော​ရေ​နှင့်​အ​တူ မြေ​မှုန့်​ပါ​သွား​တတ်​ပါ၏။ ထို​အ​တူ ကိုယ်​တော်​သည် လူ​မျှော်​လင့်​စ​ရာ​အ​ကြောင်း​ကို ဖျက်​တော်​မူ၏။ 20 ကိုယ်​တော်​သည် လူ​ကို အ​စဉ်​နိုင်​တော်​မူ၍၊ လူ​သည် ကွယ်​ပျောက်​တတ်​ပါ၏။ ထူး​ခြား​သော​မျက်​နှာ​ကို ပေး၍ အ​ခြား​သို့ လွှတ်​လိုက်​တော်​မူ၏။ 21 သူ၏​သား​တို့​သည် ချီး​မြှောက်​ခြင်း​သို့ ရောက်​သော်​လည်း သူ​သည်​မ​သိ​ရ​ပါ။ နှိမ့်​ချ​ခြင်း​သို့ ရောက်​သော်​လည်း ထို​အ​မှု​ကို​ပင် မ​ရိပ်​မိ​ပါ။ 22 သို့​ရာ​တွင် သူ၏​ကိုယ်​သည် ကိုက်​ခဲ​လျက်၊ သူ၏​ဝိ​ညာဉ်​သည် ညည်း​တွား​လျက် နေ​ရ​ပါ​သည်​ဟု မြွက်​ဆို၏။