Jó 10

Darei vazão à minha queixa

1 A minha alma tem tédio da minha vida;

darei livre curso à minha queixa,

falarei na amargura da minha alma.

2 Direi a Deus:

Não me condenes;

faze-me saber por

que contendes comigo.

3 Parece-te bem

que me oprimas,

que rejeites o trabalho das tuas mãos

e resplandeças

sobre o conselho dos ímpios?

4 Tens tu porventura olhos de carne?

Vês tu como vê o homem?

5 São os teus dias

como os dias do homem?

Ou são os teus anos

como os anos de um homem,

6 Para te informares da minha iniquidade,

e averiguares o meu pecado?

7 Bem sabes tu

que eu não sou iníquo;

todavia ninguém há

que me livre da tua mão.

Hás de reduzir-me a pó?

8 As tuas mãos me fizeram

e me formaram completamente;

contudo me consomes.

9 Peço-te que te lembres de que

como barro me formaste

e me farás voltar ao pó.

10 Porventura não me vazaste

como leite,

e como queijo não me coalhaste?

11 De pele e carne me vestiste,

e de ossos e nervos me teceste.

12 Vida e misericórdia me concedeste;

e o teu cuidado guardou o meu espírito.

13 Porém estas coisas as ocultaste no teu coração;

bem sei eu

que isto esteve contigo.

14 Se eu pecar,

tu me observas;

e da minha iniquidade não me escusarás.

15 Se for ímpio, ai de mim!

E se for justo,

não levantarei a minha cabeça;

farto estou da minha ignomínia;

e vê qual é a minha aflição,

16 Porque se vai crescendo;

tu me caças

como a um leão feroz;

tornas a fazer maravilhas

para comigo.

17 Tu renovas

contra mim as tuas testemunhas,

e multiplicas

contra mim a tua ira;

reveses e combate estão comigo.

Ó Deus, deixa-me tranquilo!

18 Por que, pois,

me tiraste da madre? Ah!

Se então tivera expirado,

e olho nenhum me visse!

19 Então eu teria sido

como se nunca fora;

e desde o ventre seria levado à sepultura!

20 Porventura não são poucos os meus dias?

Cessa, pois,

e deixa-me,

para que por um pouco eu tome alento.

21 Antes que eu vá

para o lugar de que não voltarei,

à terra da escuridão

e da sombra da morte;

22 Terra escuríssima,

como a própria escuridão,

terra da sombra da morte

e sem ordem alguma,

e onde a luz é como a escuridão.

အ​သက်​ကို​ငြီး​ငွေ့၏

1 ငါ့​ဝိ​ညာဉ်​သည် အ​သက်​ကို​ငြီး​ငွေ့၏။ မြည်​တမ်း​သော​အ​ပြစ်​ကို ခံ​ရ​မည်။ စိတ်​အ​လွန်​ညှိုး​ငယ်၍ ပြော​ရ​မည်။ 2 ဘု​ရား​သ​ခင်​ကို လျှောက်​ရ​သော​စ​ကား ဟူ​မူ​ကား၊ အ​ကျွန်ုပ်​ကို အ​ပြစ်​စီ​ရင်​တော်​မ​မူ​ပါ​နှင့်။ အ​ကျွန်ုပ်​နှင့် ဆန့်​ကျင်​ဘက် ပြု​တော်​မူ​မည်​အ​ကြောင်း​ကို ပြ​တော်​မူ​ပါ။ 3 ကိုယ်​တော်​သည် ညှဉ်း​ဆဲ​တော်​မူ​သင့်​သ​လော။ ကိုယ်​တိုင်​ဖန်​ဆင်း​သော​အ​ရာ​ကို ရွံ​ရှာ၍၊ လူ​ဆိုး​တို့၏ အ​ကြံ​အ​စည်​ကို ကောင်း​ချီး​ပေး​တော်​မူ သင့်​သ​လော။ 4 ကိုယ်​တော်​သည် ရူ​ပ​မျက်​စိ​ရှိ​တော်​မူ​သ​လော။ လူ​မြင်​သည်​နည်း​တူ မြင်​တော်​မူ​သ​လော။ 5 ကိုယ်​တော်၏​နေ့​ရက်​တို့​သည် လူ​နေ့​ရက်​ကဲ့​သို့ ဖြစ်​ပါ​သ​လော။ ကိုယ်​တော်၏​နှစ်​တို့​သည် လူ​ယောက်ျား​နေ့​ရက်​ကဲ့​သို့ ဖြစ်​ပါ​သ​လော။ 6 အ​ကျွန်ုပ်​ပြု​သော ဒု​စ​ရိုက်​ကို​စစ်၍ အ​ပြစ်​ကို​တွေ့​ခြင်း​ငှာ အ​ဘယ်​ကြောင့် ရှာ​တော်​မူ​သ​နည်း။ 7 အ​ကျွန်ုပ်​သည် လူ​ဆိုး​မ​ဟုတ်​ကြောင်း​နှင့် လက်​တော်​မှ အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​ကယ်​မ​နုတ်​နိုင်​ကြောင်း​ကို သိ​တော်​မူ၏။ 8 အ​ကျွန်ုပ်​တစ်​ကိုယ်​လုံး​ကို လက်​တော်​နှင့် စေ့​စပ်​စွာ ဖန်​ဆင်း​တော်​မူ​သည်​ဖြစ်၍၊ ယ​ခု ဖျက်​ဆီး​တော်​မူ​မည်​လော။ 9 သ​ရွတ်​ကို​လုပ်​သ​ကဲ့​သို့ အ​ကျွန်ုပ်​ကို လုပ်​တော်​မူ​ကြောင်း​ကို အောက်​မေ့​တော်​မူ​ပါ။ တစ်​ဖန် မြေ​မှုန့် ဖြစ်​စေ​တော်​မူ​မည်​လော။ 10 အ​ကျွန်ုပ်​ကို နို့​ကဲ့​သို့​သွန်း​လောင်း၍၊ ဒိန်​ခဲ​ကဲ့​သို့ ခဲ​စေ​တော်​မူ​ပြီ မ​ဟုတ်​လော။ 11 အ​ရေ​အ​သား​ဖြင့် ဖုံး​လွှမ်း၍၊ အ​ရိုး​နှင့်​အ​ကြော​တို့​ဖြင့် ခိုင်​ခံ့​စေ​တော်​မူ​ပြီ။ 12 အ​သက်​ရှင်​ရ​သော​အ​ကြောင်း​နှင့်​တ​ကွ ကျေး​ဇူး​များ​ကို​ပြု​တော်​မူ​ပြီ။ ကြည့်​ရှု​ပြု​စု​ခြင်း ကျေး​ဇူး​တော်​သည်​လည်း အ​ကျွန်ုပ်၏​ဝိ​ညာဉ်​ကို မ​စ​ပါ​ပြီ။ 13 ယ​ခု​ရောက်​သော​အ​မှု​တို့​ကို​လည်း၊ နှ​လုံး​တော်၌​သို​ထား၍ ကြံ​စည်​တော်​မူ​သည်​နှင့်​အ​ညီ ရောက်​ကြောင်း​ကို အ​ကျွန်ုပ်​သိ​ပါ၏။ 14 အ​ကျွန်ုပ်​သည် ပြစ်​မှား​လျှင်၊ ကိုယ်​တော် မှတ်​တော်​မူ၏။ အ​ကျွန်ုပ်​အ​ပြစ်​ကို လွှတ်​တော်​မူ​မည်​မ​ဟုတ်။ 15 အ​ကျွန်ုပ်​သည် ဆိုး​ညစ်​လျှင် အ​မင်္ဂ​လာ​ရှိ​ပါ၏။ ဖြောင့်​မတ်​သော်​လည်း ကိုယ်​မျက်​နှာ​ကို​မ​ပြ​ရ။ ကိုယ်​ခံ​ရ​သော ဒု​က္ခ​ဆင်း​ရဲ​ကို​ဆင်​ခြင်၍ မိန်း​မော​တွေ​ဝေ​လျက် နေ​ရ​ပါ၏။ 16 အ​ကျွန်ုပ်​ထ​လျှင် ကိုယ်​တော်​သည် ခြင်္သေ့​ကဲ့​သို့ အ​ကျွန်ုပ်​အ​ပေါ်​သို့ ခုန်၍ ကြောက်​မက်​ဖွယ်​သော အ​ခြင်း​အ​ရာ​တို့​ကို ပြ​တော်​မူ၏။ 17 အ​ကျွန်ုပ်​တစ်​ဖက်၌ သက်​သေ​ခံ​တော်​မူ​ချက် များ​ပြား၍၊ အ​မျက်​တော်​ကို တိုး​ပွား​စေ​ခြင်း​ငှာ ပြု​တော်​မူ​သ​ဖြင့်၊ အ​ကျွန်ုပ်​တစ်​ဖက်၌ ရန်​စစ်​တို့​သည် အ​ထပ်​ထပ်​ထ​ကြ​ပါ၏။ 18 အ​ကျွန်ုပ်​ကို အ​မိ​ဝမ်း​ထဲ​က အ​ဘယ်​ကြောင့် ဆောင်​ခဲ့​တော်​မူ​သ​နည်း။ ထို​သို့​ပြု​တော်​မ​မူ​လျှင် အ​ကျွန်ုပ်​သည် အ​သက်​မ​ရှိ၊ အ​ဘယ်​သူ​မျှ အ​ကျွန်ုပ်​ကို​မ​မြင်​ရ​ပါ။ 19 ထို​သို့ အ​ကျွန်ုပ်​သည် မ​ဖြစ်​သ​ကဲ့​သို့​ဖြစ်၍၊ အ​ကျွန်ုပ်​ကို​အ​မိ​ဝမ်း​ထဲ​မှ သင်္ချိုင်း​သို့ ဆောင်​ပို့​ရ​ကြ၏။ 20 အ​ကျွန်ုပ်​နေ့​ရက်​တို့​သည် နည်း​ပါး​သည် မ​ဟုတ်​လော။ 21 မှောင်​မိုက်​နှင့်​သေ​ခြင်း အ​ရိပ်​ဖုံး​လွှမ်း​သော​ပြည်၊ 22 သေ​ခြင်း​အ​ရိပ်​ဖြစ်​စေ​သော ည​ကဲ့​သို့ တစ်​ခဲ​နက်​မိုက်​သ​ဖြင့်၊ အ​လင်း​ပင် မှောင်​မိုက်​သက်​သက်​ဖြစ်၍၊ ရှင်း​လင်း​ခြင်း အ​လျှင်း​မ​ရှိ​သော​ပြည်၊ အ​ကျွန်ုပ်​တစ်​ခါ​ရောက်​ပြီး​မှ တစ်​ဖန်​ပြန်၍ မ​လာ​ရ​သော​ပြည်​သို့ အ​ကျွန်ုပ်​သွား၍​မ​ရောက်​မီ၊ သက်​သာ​ခြင်း​အ​နည်း​ငယ် ရှိ​ပါ​မည်​အ​ကြောင်း နေ​တော်​မူ​ပါ။ အ​ကျွန်ုပ်​ကို တတ်​တိုင်း​ရှိ​စေ​တော်​မူ​ပါ​ဟု မြွက်​ဆို၏။