1 Reis 3

Salomo se huwelik. Sy droomgesig in Gíbeon. Hy vra en verkry wysheid.

1 EN Salomo het hom verswaer met Farao, die koning van Egipte; hy het naamlik die dogter van Farao geneem en haar in die stad van Dawid ingebring totdat hy met die bou van sy huis en die huis van die Here en die muur van Jerusalem rondom klaar sou wees.

2 Alleenlik het die volk gedurig op die hoogtes geoffer, omdat tot op daardie dae daar geen huis vir die Naam van die Here gebou was nie.

3 En Salomo het die Here liefgehad deur in die insettinge van sy vader Dawid te wandel; hy het net gedurig op die hoogtes geoffer en rook laat opgaan.

4 En die koning het na Gíbeon gegaan om daar te offer, omdat dit die vernaamste hoogte was; duisend brandoffers het Salomo op daardie altaar geoffer.

5 Toe verskyn die Here in Gíbeon in 'n nagtelike droom aan Salomo; en God het gesê: Begeer wat Ek jou moet gee.

6 En Salomo sê: U het aan u kneg, my vader Dawid, 'n groot guns bewys, net soos hy voor u aangesig gewandel het in trou en in geregtigheid en in opregtheid van hart met U; en U het vir hom hierdie groot guns bewaar, dat U hom 'n seun gegee het wat op sy troon sit, soos dit vandag is.

7 Nou dan, Here my God, U het u kneg koning gemaak in my vader Dawid se plek; maar ek is 'n jong seun; ek weet nie om uit of in te gaan nie.

8 En u kneg is midde onder u volk wat U verkies het, 'n groot volk wat nie getel of bereken kan word weens die menigte nie.

9 Gee dus aan u kneg 'n opmerksame hart om reg te spreek oor u volk, om tussen goed en kwaad te onderskei, want wie sou hierdie talryke volk van U kan regeer?

10 En dit was goed in die oë van die Here dat Salomo dit begeer het.

11 En God het vir hom gesê: Omdat jy hierdie versoek gedoen het en nie vir jou 'n lang lewe begeer het en nie vir jou rykdom begeer het en nie die lewe van jou vyande begeer het nie, maar vir jou verstand begeer het om regsake te verhoor,

12 so doen Ek dan volgens jou woord: Kyk, Ek gee jou 'n wyse en verstandige hart, sodat een soos jy vóór jou nie gewees het en een soos jy ná jou nie sal opstaan nie.

13 Ja, selfs wat jy nie begeer het nie, sal Ek jou gee, rykdom sowel as eer, sodat onder die konings niemand soos jy sal wees al jou dae nie.

14 En as jy in my weë wandel, deur my insettinge en my gebooie te onderhou, soos jou vader Dawid gewandel het, dan sal Ek jou dae verleng.

15 Toe word Salomo wakker, en — dit was 'n droom! Daarop het hy in Jerusalem gekom en voor die verbondsark van die Here gaan staan en brandoffers gebring en dankoffers berei en 'n maaltyd vir al sy dienaars aangerig.

16 In dié tyd kom daar twee vroue wat hoere was, na die koning, en hulle gaan voor hom staan.

17 En die een vrou sê: Ag, my heer, ek en hierdie vrou woon in een huis, en ek het by haar in die huis gebaar.

18 En op die derde dag ná my bevalling het hierdie vrou ook gebaar terwyl ons saam was; niemand anders was by ons in die huis nie, maar net ons twee in die huis.

19 En die seun van hierdie vrou het in die nag gesterwe, omdat sy op hom gelê het.

20 Toe staan sy in die middel van die nag op en neem my seun langs my weg terwyl u dienares slaap; en sy het hom in haar skoot neergelê, maar haar dooie seun in my skoot neergelê.

21 Toe ek die môre opstaan om my seun te soog, was hy dood; maar in die môre het ek hom goed bekyk, en dit was nie my seun wat ek gebaar het nie!

22 Maar die ander vrou sê: Nee, maar die lewendige is my seun, en die dooie is jou seun. Maar die eerste sê: Nee, maar die dooie is jou seun, en die lewendige is my seun. So het hulle dan voor die koning gestry.

23 Toe dink die koning: Die een sê: Dit is my seun, die lewendige, en jou seun, die dooie. En die ander sê: Nee, maar die dooie is jou seun, en die lewendige my seun.

24 Daarop gee die koning bevel: Bring vir my 'n swaard! En hulle het die swaard voor die koning gebring.

25 En die koning sê: Sny die lewendige kind in twee stukke, en gee die helfte aan die een en die helfte aan die ander.

26 Maar die vrou wie se kind die lewendige was, het met die koning gespreek, want haar binneste was ontroerd oor haar seun — sy het gesê: Ag, my heer, gee haar die lewendige kind en maak hom tog nie dood nie! — terwyl die ander een sê: Hy sal nie myne en ook nie joue wees nie; sny deur!

27 Toe antwoord die koning en sê: Gee haar die lewendige kind en maak hom in geen geval dood nie: sy is die moeder.

28 En die hele Israel het gehoor van die vonnis wat die koning uitgespreek het, en was bevrees vir die koning; want hulle het gesien dat daar goddelike wysheid in sy binneste was om reg te doen.

Salomão casa com a filha de Faraó

1 *1Rs 7.8;9.16,24;2Cr 8.11Salomão aparentou-se com Faraó, rei do Egito, pois tomou por mulher a filha de Faraó *1Rs 9.24e a levou para a Cidade de Davi, *1Rs 7.1;9.10até que acabasse de edificar a sua casa, e a Casa de Jeová, e *1Rs 9.15o muro à roda de Jerusalém. 2 Entretanto, o *Lv 17.3-5;Dt 12.13-14povo oferecia sacrifícios sobre os altos, porque, até aqueles dias, não se tinha edificado casa ao nome de Jeová. 3 *Dt 6.5;Sl 31.23Salomão amava a Jeová, *1Rs 2.3;9.4;11.4,6,38andando nos estatutos de seu pai Davi, exceto que ele oferecia sacrifícios e queimava incenso nos altos.

4 *2Cr 1.3Foi o rei a *Js 18.21-25Gibeão, para oferecer sacrifícios, *1Cr 16.39;21.29porque aquele era o grande alto. Ofereceu Salomão mil holocaustos sobre aquele altar. 5 *1Rs 9.2;11.9Em Gibeão, apareceu Jeová a Salomão, *Nm 12.6;Mt 1.20em sonho de noite. Disse-lhe Deus: Pede-me o que queres que eu te dê. 6 Respondeu Salomão: Tu *2Sm 7.8-17usaste de grande misericórdia com meu pai Davi, teu servo, *1Rs 9.4segundo ele andou diante de ti em verdade, e justiça, e em retidão de coração para contigo; *1Rs 1.48guardaste-lhe esta grande misericórdia deste-lhe um filho que se assentasse no seu trono, como hoje está. 7 Agora, ó Jeová, meu Deus, *1Cr 22.9-13tu me fizeste reinar a mim em lugar de Davi, meu pai. *1Cr 29.1;Jr 1.6-7Eu sou um menino pequenino; *Nm 27.17não sei sair, nem entrar. 8 *Êx 19.6;Dt 7.6Teu servo está no meio de teu povo que escolheste, *Gn 15.5;22.17dum povo grande que nem se pode contar, nem reduzir a número pela multidão. 9 *Pv 2.3-9;Sl 72.1-2;Tg 1.5Dá, pois, ao teu servo um coração dócil para poder julgar ao teu povo *2Sm 14.17e para poder discernir entre o bem e o mal. Por que quem poderá julgar a este teu povo tão grande?

10 Agradou ao Senhor essa oração, por ter Salomão pedido uma tal coisa. 11 Disse-lhe Deus: Porquanto pediste essa coisa e não pediste muitos dias, nem riquezas, nem a vida dos teus inimigos, porém pediste entendimento para discernires o que é justo, 12 eis *1Jo 5.14-15que faço segundo as tuas palavras. Eis *1Rs 4.29-31;5.12que te dou um coração sábio e entendido, de modo que, antes de ti, não houve quem te fosse semelhante, nem depois de ti se levantará teu igual. 13 *1Rs 4.21-24;10.23,27Também te dei o que me não pediste, a saber, riquezas e glória, de modo que não haverá nenhum dentre os reis semelhante a ti, por todos os teus dias. 14 *1Rs 3.6Se tu andares nos meus caminhos, guardando os meus estatutos e os meus mandamentos, como andou teu pai Davi, prolongarei os teus dias. 15 Então, *Gn 41.7despertou Salomão, e eis que era sonho. Tendo vindo a Jerusalém, pôs-se diante da arca da Aliança do Senhor, ofereceu holocaustos e ofertas pacíficas *1Rs 8.65e deu um banquete a todos os seus servos.

Salomão julga a causa de duas mulheres

16 Vieram ter com o rei duas mulheres prostitutas e *Nm 27.2puseram-se diante dele. 17 Disse-lhe uma das mulheres: Ah! Meu senhor! Eu e esta mulher moramos na mesma casa. Dei à luz um filho, estando ela comigo. 18 Três dias depois de ter eu dado à luz, também esta mulher deu à luz um filho. Nós estávamos juntas; nenhuma outra pessoa estava conosco na casa, somente nós estávamos ali. 19 Durante a noite, morreu o filho desta mulher, porque se deitara sobre ele. 20 Levantando-se ela à meia noite, enquanto dormia a tua escrava, tirou-me do lado a meu filho, e deitou-o no seu seio, e a seu filho morto deitou-o no meu seio. 21 Levantando-me eu pela manhã, para dar de mamar a meu filho, eis que estava ele morto; mas, depois de eu o ter examinado de dia, eis que não era ele o filho que me nascera. 22 A outra mulher respondeu: Não é assim; mas o vivo é meu filho, e o morto é o teu. A primeira replicou: Não; mas o morto é teu filho, e o vivo é o meu. Assim falavam diante do rei.

23 Disse o rei: Esta diz: O que está vivo é meu filho, e o teu é o morto; e a outra responde: Não, mas teu filho é o morto, e o meu é o vivo. 24 Disse, pois, o rei: Trazei-me uma espada. Trouxeram uma espada diante do rei. 25 Dividi, disse o rei, em duas partes o menino que está vivo e dai metade a uma e metade a outra. 26 Então, a mulher de quem era o filho que estava vivo falou ao rei *Gn 43.30;Jr 31.20(porque as suas entranhas se lhe enterneceram por seu filho.): Ah! Meu senhor! Dai-lhe a ela o menino que está vivo e de modo nenhum o mateis. A outra, porém, disse: Não será ele nem meu nem teu; dividi-o. 27 Respondeu o rei: Dai a esta o menino vivo e de modo nenhum o mateis; esta é sua mãe. 28 Todo o Israel ouviu a sentença que o rei havia proferido; tiveram medo do rei, porque *1Rs 3.9,11-12viram que estava nele a sabedoria de Deus, para fazer justiça.