Jó 14

Sal die kortheid van die lewe en die droewige einde daarvan nie die ontferming van God opwek nie?

1 DIE mens uit 'n vrou gebore, is kort van dae en sat van onrus.

2 Hy spruit uit soos 'n blom en verwelk; ook vlug hy soos 'n skaduwee en hou nie stand nie.

3 En oor so een maak U die oë oop, en U bring my voor u gereg.

4 Ag, kon maar 'n reine voortkom uit 'n onreine — nie een nie!

5 As dan sy dae vasgestel is, die getal van sy maande by U is, U vir hom grense gestel het waar hy nie oor kan gaan nie,

6 kyk dan weg van hom af, dat hy kan rus — totdat hy soos 'n dagloner hom tevrede voel met sy dag.

7 Want vir 'n boom is daar verwagting: as dit afgekap word, loop dit weer uit en sy loot ontbreek nie.

8 As sy wortel oud word in die aarde en sy stam sterf in die stof —

9 van die reuk van die water spruit dit weer uit, en dit maak 'n tak soos 'n jong plantjie.

10 Maar 'n man sterwe en is magteloos; ja, 'n mens blaas die asem uit en — waar is hy?

11 Die waters verdwyn uit die groot waterplas, en die rivier droog uit en lê droog —

12 so lê die mens daar sonder om weer op te staan; totdat die hemele nie meer is nie, word hulle nie wakker of uit hul slaap opgewek nie.

13 Ag, as U my maar in die doderyk wou wegsteek, my wou verberg totdat u toorn bedaar het, my 'n bepaalde tyd wou stel en dan aan my wou dink!

14 As 'n mens sterwe, sal hy weer lewe? Dan sou ek hoop al die dae van my stryd totdat my aflossing kom;

15 U sou roep, en ek sou U antwoord, na die maaksel van u hande sou U verlang.

16 Want nou tel U my voetstappe. Let U nie op my sonde nie?

17 My oortreding is verseël in 'n bondeltjie, en U sluit my ongeregtigheid weg.

18 Maar soos 'n berg stukkend val as dit neerstort, en 'n rots versit word uit sy plek;

19 die water klippe glad skuur; die stortvloede daarvan die grond van die aarde wegspoel; so is die verwagting van 'n mens — U maak dit tot niet.

20 U oorweldig hom vir ewig, en hy gaan heen; U verander sy gelaat en stuur hom weg.

21 Sy kinders kom in eer, maar hy word dit nie gewaar nie; en hulle word gering, maar hy let nie op hulle nie.

22 Net sy vlees aan hom voel pyn, en sy siel in hom treur.

Jó roga o favor de Deus por causa da brevidade e miséria da vida humana

1 *Jó 5.7, ref.O homem, nascido da mulher,

é de poucos dias e cheio de inquietação.

2 *Sl 90.5-6;103.15;Is 40.6-7Como flor, nasce e murcha;

como *Jó 8.9sombra foge e não permanece.

3 Sobre um tal *Sl 8.4;144.3abres os teus olhos?

A mim me fazes entrar em juízo contigo?

4 Oxalá que o *Jó 15.14;25.4puro pudesse sair do imundo? Não é possível!

5 Visto que os seus dias estão contados, o *Jó 21.21número dos seus meses, nas tuas mãos,

e lhe tens demarcado limites intransponíveis.

6 *Jó 7.19, ref.Aparta dele o teu rosto, para que descanse,

até que, qual jornaleiro, goze do seu dia.

7 A esperança para a árvore, sendo cortada, é que torne a brotar,

e que não cessem os seus renovos.

8 Ainda que a sua raiz envelheça na terra,

e o seu tronco morra no pó,

9 contudo, ao cheiro de água, brotará

e lançará ramos como uma planta.

10 *Jó 14.10-15;3.13, ref.O homem, porém, morre e fica prostrado;

*Jó 13.19expira o homem e onde está?

11 Como *Is 19.5as águas se retiram do mar,

e o rio se esgota e seca,

12 assim *Jó 3.13o homem se deita e não se levanta.

Enquanto existirem os céus, não acordará,

nem será despertado do seu sono.

13 Quem me dera que me *Jó 3.13, ref.escondesses no Sheol,

que me ocultasses *Is 26.20até que a tua ira tenha passado,

que, após um tempo determinado, te lembrasses de mim!

14 Se o homem morrer, acaso, tornará a viver?

Todos os dias da minha milícia esperaria eu,

até que viesse a minha dispensa.

15 Tu chamarias, e eu te responderia;

serias afeiçoado *Jó 10.3, ref.à obra das tuas mãos.

16 Agora, porém, *Jó 31.4;34.21contas os meus passos;

porventura, *Jó 10.6não observas o meu pecado?

17 A minha transgressão *Dt 32.32-34está selada num saco;

e guardas fechada a minha iniquidade.

18 Mas o monte que se esboroa, desfaz-se,

e a penha se remove do seu lugar;

19 As águas gastam as pedras,

as suas inundações arrebatam o pó da terra.

Assim *Jó 7.6, ref.fazes perecer a esperança do homem.

20 Prevaleces para sempre contra ele, e *Jó 4.20;20.7ele passa;

mudas o seu rosto e o despedes.

21 Seus filhos recebem honras, e ele não o sabe;

são humilhados, mas ele nada percebe a respeito deles.

22 Somente para si mesmo sente dores a sua carne,

e para si mesmo lamenta a sua alma.