Wisdom 16

1 Por isso, foram justamente castigados por animais dessa espécie e atormentados por uma multidão de animais;

2 em vez de feri-lo assim, vós favorecíeis vosso povo, satisfazendo por um alimento surpreendente o ardor de seu apetite, e oferecendo-lhe por alimento codornizes.

3 De tal modo que aqueles, mau grado sua fome, diante do aspecto hediondo de animais enviados contra eles, experimentaram a náusea; estes, após uma curta privação, receberam um alimento maravilhoso.

4 Pois era preciso que os primeiros, os opressores, fossem oprimidos por uma inexorável fome, e que aos outros fossem apenas mostrados os tormentos suportados por seus inimigos.

5 Efetivamente, quando o cruel furor dos animais os atingiu também, e quando pereceram com a mordedura de sinuosas serpentes, vossa cólera não durou até o fim.

6 Foram por pouco tempo atormentados, para sua correção: eles possuíram um sinal de salvação que lhes lembrava o preceito de vossa Lei.

7 E quem se voltava para ele era salvo, não em vista do objeto que olhava, mas por vós, Senhor, que sois o salvador de todos.

8 Com isso, mostráveis a vossos inimigos, que sois vós que livrais de todo o mal.

9 Quanto a eles as mordeduras dos gafanhotos e das moscas os matavam e não se encontrou remédio para salvar sua vida, porque mereciam ser castigados por tais instrumentos;

10 mas a vossos filhos, mesmo os dentes de serpentes venenosas não os puderam vencer porque, sobrevindo a vossa misericórdia, curou-os.

11 Eram picados, para que se lembrassem de vossas palavras, e, em seguida, ficavam curados, para que não viessem a esquecê-las completamente e a subtraírem-se de vossos benefícios.

12 Não foi uma erva nem algum unguento que os curou, mas a vossa palavra que cura todas as coisas, Senhor.

13 Porque vós sois senhor da vida e da morte. Vós conduzis às portas do Hades e de lá tirais;

14 enquanto o homem, se pode matar por sua maldade, não pode fazer voltar o espírito uma vez saído, nem chamar de volta a alma que o Hades já recebeu.

15 Escapar à vossa mão é impossível,

16 e os ímpios, que recusaram conhecer-vos, foram fustigados pela força de vosso braço, perseguidos por chuvas extraordinárias, saraivas e implacáveis tempestades, e consumidos pelo fogo dos raios.

17 O que havia de mais admirável ainda é que, na água que tudo extingue, o fogo tomava mais violência, porque o universo toma a defesa dos justos.

18 Ora, a chama temperava seu ardor para não queimar os animais enviados contra os ímpios, para que estes se apercebessem e reconhecessem que eram perseguidos pelo julgamento de Deus.

19 Ora, excedendo sua força habitual, o fogo ardia mesmo no meio da água para destruir os frutos de uma terra iníqua...

20 Mas, pelo contrário, foi com o alimento dos anjos que alimentastes vosso povo, e foi do céu que, sem fadiga, vós lhe enviastes um pão já preparado, contendo em si todas as delícias e adaptando-se a todos os gostos.

21 Esta substância que dáveis se parecia com a doçura que mostráveis a vossos filhos. Ela se adaptava ao desejo de quem a comia, e transformava-se naquilo que cada qual desejava.

22 Embora fosse como neve e gelo, ela suportava o fogo sem se fundir, para mostrar que era para os inimigos que o fogo destruía as colheitas, quando ardia, apesar da saraiva, e brilhava debaixo de chuvas,

23 enquanto que, quando se tratava de alimentar os justos, até perdia sua natural violência.

24 A criatura que vos é submissa, a vós, seu Criador, aumenta sua força para castigar os maus, e os modera para o bem dos que puseram em vós sua fé.

25 Do mesmo modo, transformada em tudo que se queria, servia à vossa generosidade que a todos alimenta, segundo a vontade dos que dela tinham necessidade,

26 para que os filhos que vós amais, Senhor, aprendessem que não são os frutos da terra que alimentam o homem, mas é vossa palavra que conserva em vida aqueles que creem em vós.

27 O que não era destruído pelo fogo, fundia-se ao simples calor de um raio de sol,

28 para que se soubesse que é preciso antecipar-se ao sol para vos agradecer, e que é preciso adorar-vos antes de raiar o dia;

29 porque a esperança do ingrato é como a geleira do inverno, que se derramará como água inútil.

1 Γι’ αυτό λοιπόν, Κύριε, οι ειδωλολάτρες τιμωρήθηκαν δίκαια με τα ίδια τα δημιουργήματά τους και βασανίστηκαν από πολλά θηρία. 2 Ενώ όμως τιμώρησες αυτούς, ευεργέτησες το λαό σου και του έστειλες μια παράξενη τροφή: ορτύκια για να χορτάσεις την πείνα του. 3 Γι’ αυτό οι εχθροί σου, αν και πεινούσαν πολύ όταν στάλθηκαν τα ορτύκια, αισθάνθηκαν απέχθεια και δεν είχαν όρεξη να τα φάνε· ενώ οι Ισραηλίτες, αν και πεινούσαν λίγο, έφαγαν την παράξενη εκείνη τροφή. 4 Αυτό συνέβη γιατί έπρεπε οπωσδήποτε να έρθει και στους τυράννους η φτώχεια κι επίσης να δουν καθαρά οι Ισραηλίτες πώς βασανίζονταν οι εχθροί τους.

Τα κουνούπια και τα φίδια

5 Όταν ξέσπασε εναντίον των Ισραηλιτών ο φοβερός θυμός των θηρίων κι εξολοθρεύονταν με τα δαγκώματα των κουλουριασμένων φιδιών, η οργή σου, Κύριε, δεν διήρκεσε μέχρι τον τελικό αφανισμό. 6 Απλώς τους αναστάτωσε λίγο για να τους προειδοποιήσει· έτσι αποτέλεσε απόδειξη σωτηρίας, για να τους θυμίζει τις εντολές του νόμου σου. 7 Εκείνος που έστρεφε και κοίταζε στο χάλκινο φίδι σωζόταν· όχι από το φίδι που έβλεπε, αλλά από σένα, το σωτήρα όλων των ανθρώπων.

8 Μ’ αυτόν τον τρόπο, Κύριε, έπεισες τους εχθρούς μας ότι εσύ είσαι που σώζεις από κάθε κακό. 9 Τους Αιγύπτιους τους θανάτωσαν τα δαγκώματα των ακρίδων και των μυγών και δε βρέθηκε θεραπεία για να σωθούν, γιατί τους άξιζε να τιμωρηθούν απ’ αυτά τα έντομα. 10 Τα παιδιά σου, όμως, τους Ισραηλίτες, δεν μπόρεσαν να τους καταβάλουν τα δόντια των φαρμακερών φιδιών, γιατί η αγάπη σου τους βοήθησε και τους θεράπευσε.

11 Για να θυμούνται τα λόγια σου, Κύριε, τους δάγκωναν τα φίδια αλλά αμέσως γιατρεύονταν, για να μην τα ξεχάσουν τελείως, αλλά να θυμούνται την καλοσύνη σου. 12 Κανένα βότανο ούτε έμπλαστρο τους θεράπευσε, αλλά ο λόγος σου, Κύριε, που όλους τους θεραπεύει. 13 Γιατί εσύ εξουσιάζεις τη ζωή και το θάνατο, κατεβάζεις στις πύλες του άδη κι ανεβάζεις από ’κει. 14 Ο άνθρωπος φονεύει κάποιον με την κακία του, αλλά η ψυχή που βγαίνει απ’ αυτόν που φονεύτηκε δεν ξαναγυρίζει πίσω ούτε μπορεί ο φονιάς να την απελευθερώσει από τον άδη, ο οποίος και την παρέλαβε.

Το χαλάζι και το μάννα

15 Κανένας, όμως, δεν μπορεί ν’ αποφύγει τη δύναμή σου, Κύριε. 16 Γι’ αυτό, όταν οι ασεβείς αρνήθηκαν να σε αναγνωρίσουν, μαστιγώθηκαν από το δυνατό σου χέρι, καταδιώχτηκαν από πρωτοφανείς καταιγίδες, χαλάζι και βροχές, και καταστράφηκαν από τη φωτιά. 17 Το πιο περίεργο είναι ότι το νερό που σβήνει τα πάντα, άναβε όλο και περισσότερο τη φωτιά, γιατί και η φύση ακόμη αγωνίζεται για χάρη των δικαίων. 18 Άλλοτε χαμήλωνε η φλόγα για να μην κατακάψει τα θηρία που είχαν σταλθεί εναντίον των ασεβών, για να τα βλέπουν και να καταλαβαίνουν ότι καταδιώκονται από την κρίση του Θεού. 19 Άλλοτε πάλι μέσα στο νερό η φωτιά δυνάμωνε περισσότερο για να καταστρέψει τα προϊόντα της άδικης γης.

20 Αντίθετα, στο λαό σου, Κύριε, έδωσες να φάει την τροφή των αγγέλων και τους έστειλες, χωρίς αυτοί να κουραστούν, έτοιμο ψωμί από τον ουρανό, που όλους τους ευχαριστούσε και το έβρισκαν γευστικότατο. 21 Η παρουσία σου φανέρωνε τη γλυκύτητά σου απέναντι στα παιδιά σου· το ψωμί αυτό ικανοποιούσε την επιθυμία όλων που το έτρωγαν και μαγειρευόταν σύμφωνα με όλα τα γούστα. 22 Το χιόνι και ο πάγος άντεξαν στη φωτιά και δεν έλιωσαν,*Οι Ο΄ εις Αρ 11:7 συγκρίνουν το μάννα με τον πάγο και εις Εξ 16:14 με την πάχνη. Το μάννα δεν μεταβαλλόταν σε νερό αλλά μπορούσε να ψηθεί ή να μαγειρευτεί (Εξ 16:23· Αρ 11:8). για να μάθουν ότι τη συγκομιδή των εχθρών τους την κατέστρεψε η φωτιά που υπήρχε ανάμεσα στο χαλάζι κι άστραφτε ανάμεσα στις καταιγίδες. 23 Αντίθετα, η ίδια αυτή φωτιά έχασε την καταστροφική της δύναμη κι αυτό πάλι έγινε για να μπορέσουν οι δίκαιοι να βρουν τροφή.

Τα θαύματα του Θεού προκαλούν τις ευχαριστίες των ανθρώπων

24 Η κτίση υπηρετεί εσένα, Δημιουργέ! Άλλοτε δείχνει τη δύναμή της εναντίον των ασεβών κι άλλοτε αναστέλλει τη δύναμή της για να ευεργετήσει αυτούς που πιστεύουν σ’ εσένα. 25 Γι’ αυτό κι αυτή η φύση έγινε τότε υπηρέτης της χάρης σου, που όλα τα συντηρεί, και έγινε τροφή που ικανοποιούσε όλες τις απαιτήσεις των παιδιών σου. 26 Τα παιδιά σου που τα αγάπησες, Κύριε, έπρεπε να μάθουν ότι τον άνθρωπο δεν τον τρέφουν μόνο τα προϊόντα της γης, αλλά ο λόγος σου είναι που συντηρεί εκείνους που πιστεύουν σ’ εσένα. 27 Εκείνο που δεν καταστρεφόταν από τη φωτιά, μόλις θερμάνθηκε λίγο από τις ακτίνες του ήλιου έλιωσε, 28 για να γίνει γνωστό ότι πρέπει κανείς να προφταίνει την ανατολή του ήλιου για να σου στέλνει τις ευχαριστίες του, και ότι οι άνθρωποι πρέπει να σε συναντούν με την αυγή. 29 Η ελπίδα του αχάριστου θα λιώσει σαν χειμωνιάτικη πάχνη και θα κυλίσει πέρα σαν άχρηστο νερό.