1 Сьпеў узыходжаньня. Давіда. ГОСПАДЗЕ, не вывышалася сэрца маё, і ня ўзносіліся вочы мае, і не хадзіў я за рэчамі занадта вялікімі і занадта для мяне недасяжнымі,
2 але я ўсьцішаў і супакойваў душу маю, як дзіця, што аднятае ад маці сваёй. Як дзіця, аднятае [ад маці], душа мая ў-ва мне.
3 Спадзявайся, Ізраіль, на ГОСПАДА, ад цяпер і на вякі!
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/lTDTr17sdXbuk0Q46fQTo)