Provérbios 7

1 Min sønn, bevar mine ord og gjem mine bud hos dig! 2 Bevar mine bud, så skal du leve, bevar min lære som din øiesten! 3 Bind dem på dine fingrer, skriv dem på ditt hjertes tavle! 4 Si til visdommen: Du er min søster, og kall forstanden din kjenning, 5 forat den må bevare dig fra annen manns hustru, fra fremmede kvinner, som taler glatte ord.

6 For jeg så engang ut av vinduet på mitt hus, gjennem mitt gitter,

7 og da så jeg blandt de uerfarne, jeg blev var blandt de unge en uforstandig gutt, 8 som gikk forbi på gaten ved hennes hjørne og gikk frem på veien til hennes hus, 9 i skumringen, da dagen var til ende, i dyp natt og mørke. 10 Da kom en kvinne ham i møte i en skjøges klær og med svikefullt hjerte. 11 Vill er hun og kåt; hennes føtter er ikke i ro i hennes hus. 12 Snart er hun på gater, snart på torver, og ved hvert hjørne lurer hun. 13 Og hun tok fatt på ham og kysset ham, og med frekt åsyn sa hun til ham: 14 Takkoffer skulde jeg bære frem, og idag har jeg innfridd mine løfter; 15 derfor gikk jeg ut for å møte dig, for å søke dig op, og jeg fant dig. 16 Jeg har bredt tepper over min seng, brokete tepper av egyptisk garn. 17 Jeg har strødd mitt leie med myrra, aloè og kanel. 18 Kom, la oss beruse oss i kjærlighet inntil morgenen, fryde oss i elskov! 19 For min mann er ikke hjemme, han er reist langt bort; 20 pengepungen tok han med sig, først ved fullmåne kommer han hjem. 21 Hun fikk lokket ham ved sin sterke overtalelse, ved sine glatte leber forførte hun ham. 22 Han følger henne straks, lik en okse som går til slakterbenken, som i fotjern, hvormed dåren tuktes, 23 inntil pilen kløver hans lever(-)likesom fuglen haster til snaren og ikke vet at det gjelder dens liv.

24 Så hør nu på mig, barn, og akt på min munns ord!

25 La ikke ditt hjerte vende sig til hennes veier, forvill dig ikke inn på hennes stier! 26 For mange som har fått ulivssår, har hun fellet, og mangfoldige er de hun har slått ihjel; 27 fra hennes hus går veier til dødsriket, de fører ned til dødens kammere.

1 ✝ 7.1 cp. 2.1. HIJO mío, guarda mis razones,

Y encierra contigo mis mandamientos.

2 ✝ 7.2 Lv. 18.5. cp. 4.4 Guarda mis mandamientos, y vivirás;

Y mi ley como ✝7.2 Dt. 32.10.las niñas de tus ojos.

3 ✝ 7.3 Dt. 6.8 y 11.18. cp. 3.3 Lígalos á tus dedos;

Escríbelos en la tabla de tu corazón.

4 Di á la sabiduría: Tú eres ✝7.4 Cnt. 4.9.mi hermana;

Y á la inteligencia llama parienta:

5 ✝ 7.5 cp. 2.16. Para que te guarden de la mujer ajena,

Y de la extraña que ablanda sus palabras.

6 Porque mirando yo por la ventana de mi casa,

Por mi celosía,

7 Vi entre los simples,

Consideré entre los jóvenes,

Un mancebo ✝7.7 cp. 6.32.falto de entendimiento,

8 El cual pasaba por la calle, junto á la esquina de aquella,

E iba camino de su casa,

9 ✝ 7.9 Job 24.15. A la tarde del día, ya que oscurecía,

En la oscuridad y tiniebla de la noche.

10 Y he aquí, una mujer que le sale al encuentro

Con atavío de ramera, astuta de corazón,

11 ✝ 7.11 cp. 9.13. Alborotadora y rencillosa,

✝ 7.11 1 Ti. 5.13. Tit. 2.5. Sus pies no pueden estar en casa;

12 Unas veces de fuera, ó bien por las plazas,

Acechando por todas las esquinas.

1 "Caminos del sepulcro."

2 La voz de la sabiduría.

13 Y traba de él, y bésalo;

Desvergonzó su rostro, y díjole:

14 Sacrificios de paz había prometido,

Hoy he pagado mis votos;

15 Por tanto he salido á encontrarte,

Buscando diligentemente tu rostro, y te he hallado.

16 Con paramentos he ataviado mi cama,

Recamados con ✝7.16 Is. 19.9.cordoncillo de Egipto.

17 He sahumado mi cámara

Con mirra, áloes, y cinamomo.

18 Ven, embriaguémonos de amores hasta la mañana;

Alegrémonos en amores.

19 Porque el marido no está en casa,

Hase ido á un largo viaje:

20 El saco de dinero llevó en su mano;

El día señalado volverá á su casa.

21 Rindiólo ✝7.21 cp. 5.3.con la mucha suavidad de sus palabras,

Obligóle con ✝7.21 Sal. 12.2.la blandura de sus labios.

22 Vase en pos de ella luego,

Como va el buey al degolladero,

Y como el loco á las prisiones para ser castigado;

23 Como ✝7.23 Ec. 9.12.el ave que se apresura al lazo,

Y no sabe que es contra su vida,

Hasta que la saeta traspasó su hígado.

24 Ahora pues, hijos, oidme,

Y estad atentos á las razones de mi boca.

25 No se aparte á sus caminos tu corazón;

No yerres en sus veredas.

26 Porque á muchos ha hecho caer heridos;

Y aun ✝7.26 Jue. 16.1-5. Neh. 13.26.los más fuertes han sido muertos por ella.

27 ✝ 7.27 cp. 2.18. Caminos del sepulcro son su casa,

Que descienden á las ✝7.27 Is. 14.18.cámaras de la muerte.