Lucas 5

18 Un kjikj, Mana brochten eenen Mensch opp een Bad, dee jelämt wia; un see vesochten am nenn to brinjen un ver Am han to lajen. 19 Un aus see kjeenen Wajch fungen, wäajen de Volkjshäad, am nenn to brinjen, stieejen see opp daut Dak un leeten am derch de Paunen rauf met daut Bad, en de Medd, ver Jesus. 20 Un aus Hee äaren Gloowen sach, säd Hee to am: Mensch, diene Sinden sent die vejäft. 21 Un de Schreftjelieede un Farisäa fungen aun, doaräwa no to denkjen un säden: Wäa es disa, dee doa Lastrungen rät? Wäa kaun Sinden vejäwen, buta Gott auleen? 22 Oba aus Jesus äare Jedanken moakjt, auntwuad Hee un säd to äant: Waut denkj jie en june Hoaten? 23 Waut es leichta: To sajen: Die sent diene Sinden vejäft, ooda to sajen: Sto opp un go? 24 Oba daut jie weeten, daut de Menschensän Vollmacht haft, oppe Ieed Sinden to vejäwen, (säd Hee to däm Jelämden:) Ekj saj die, sto opp, nemm dien Bad un go no dien Hus! 25 Un fuaz stunt hee ver äant opp, neem daut opp, wuaropp hee jeläajen haud, jinkj no sien Hus un lowd*5:25 Ooda: veharlicht. Gott.