Ekoruhe 5

Hanga Pereki, engari, Kohikohi Pūtake Wīti hei Tākakau

1 Ā muri iho, ka haere a Mohi rāua ko Ārona, ka kōrero ki a Parao, "Ko te kupu tēnei a Ihowā, a te Atua o Īharaira, ‘Tukua tāku iwi kia haere ki te taka hākari ki ahau i te koraha.’ "

2 Nā, ka mea a Parao, "Ko wai a Ihowā, kia rongo ahau ki tōna reo, kia tukua a Īharaira? Kāhore ahau e mōhio ki a Ihowā, e kore hoki e tukua atu e ahau a Īharaira."

3 Ā, ka mea rāua, "Kua tūtaki te Atua o ngā Hiperu ki a mātou. Kia haere rā mātou, kia toru ngā rā ki te ara i te koraha, ka mea patunga tapu ai mātou ki a Ihowā, ki tō mātou Atua; kei tōrere mai ia ki a mātou i te mate urutā rānei, i te hoari rānei."

4 Nā, ka mea te kīngi o Īhipa ki a rāua, "He aha kōrua, e Mohi kōrua ko Ārona, i whakaware ai i te iwi ki ā rātou mahi? Haere ki ā koutou kawenga." 5 I mea anō a Parao, "Nanā, ka tini nei ngā tāngata o te whenua, nā kōrua hoki rātou i noho ai i ā rātou kawenga."

6 Nā, ka ako a Parao i taua rā ki ngā kaiakiaki o te iwi, ki ō rātou rangatira, ka mea: 7 "Kaua e hoatu he tākakau ki te iwi ā muri ake nei, hei hanga pereki, pērā i ō mua rā; me haere rātou ki te kohikohi tākakau mā rātou. 8 Otiia, whakaritea ki a rātou kia rite tonu ngā pereki te maha ki ērā i hangā e rātou i mua; kaua e whakahokia iho te maha; he māngere hoki rātou; koia rātou i karanga ai, i mea ai, ‘Kia haere mātou ki te mea patunga tapu ki tō mātou Atua.’ 9 Whakanuia te mahi mā ngā tāngata rā, ā, ko tēnā hei mahi mā rātou; kaua hoki rātou e whakarongo ki ngā kupu horihori."

10 Nā, ka haere ngā kaiakiaki o te iwi, me ō rātou rangatira, ka kōrero ki te iwi, ka mea, "Ko te kupu tēnei a Parao, ‘E kore e hoatu e ahau he tākakau ki a koutou. 11 Haere ki te kohikohi tākakau mā koutou i te wāhi e kitea ai e koutou; otiia, kaua e whakahokia iho tētahi wāhi o tā koutou e mahi ai.’ " 12 Nā, ka marara noa atu te iwi ki te whenua katoa o Īhipa, ki te kohikohi pūtake wīti hei tākakau. 13 Ā, ka whakatatutatu ngā kaiakiaki, ka mea, "Whakaotia ā koutou mahi, tō tēnei rangi, tō tēnei rangi, kia rite ki ō te wā i whai tākakau ai." 14 Nā, ka whiua ngā rangatira o ngā tama a Īharaira i whakaritea mō rātou e ngā kaiakiaki a Parao, ka mea rātou, "He aha tē whakaotia ai inanahi, ināianei, ā koutou pereki i whakaritea ki a koutou, tē pērā ai me ō mua rā?"

15 Nā, ka haere ngā rangatira o ngā tama a Īharaira, me te tangi anō, ki a Parao, ka mea, "He aha koe i pēnei ai ki āu pononga? 16 Kāhore he tākakau i hōmai ki āu pononga, ā, e mea ana rātou ki a mātou, ‘Hangā he pereki!’ Nā, ka whiua āu pononga; nō āu tāngata ia te hē."

17 Nā, ka mea ia, "He māngere koutou, he māngere; nā reira koutou ka mea ai, ‘Tukua mātou kia haere ki te mea patunga tapu ki a Ihowā.’ 18 Nā, haere, e mahi; e kore hoki e hoatu he tākakau ki a koutou; otiia me hōmai anō ngā pereki i whakaritea rā."

19 Nā, ka kite ngā rangatira o ngā tama a Īharaira i te kino mō rātou, i te kīanga rā, "Kaua e whakaokuokutia iho ā koutou pereki, hei mahinga mā koutou i tēnei rā, i tēnei rā." 20 Ā, ka tūtaki rātou ki a Mohi rāua ko Ārona, e tū mai ana i mua i a rātou, i tō rātou haerenga mai i a Parao. 21 Ā, ka mea ki a rāua, "Mā Ihowā e titiro ki a kōrua, e whakawā. Nā kōrua hoki mātou i piro whakarihariha ai ki te aroaro o Parao, ki te aroaro hoki o āna pononga, nā kōrua i hoatu he hoari ki ō rātou ringa hei patu i a mātou."

22 Nā, ka hoki a Mohi ki a Ihowā, ā, ka mea, "E te Ariki, he aha koe i mahi hē ai ki tēnei iwi? He aha koe i unga ai i ahau? 23 Nō tōku haerenga atu hoki ki a Parao ki te kōrero i runga i tōu ingoa, i kino ai ia ki tēnei iwi; kāhore anō hoki koe kia whakaora noa i tāu iwi, kāhore rawa."

Moses en Aäron verskyn voor die koning van Egipte. Die volk klae oor die swaar werk.

1 EN daarna gaan Moses en Aäron en sê vir Farao: So spreek die Here, die God van Israel: Laat my volk trek, dat hulle vir My 'n fees kan hou in die woestyn.

2 Maar Farao antwoord: Wie is die Here na wie se stem ek moet luister om Israel te laat trek? Ek ken die Here nie, en ek sal Israel ook nie laat trek nie.

3 Toe sê hulle: Die God van die Hebreërs het ons ontmoet; laat ons tog drie dagreise ver die woestyn intrek en aan die Here onse God offer, sodat Hy ons nie tref met die pes of die swaard nie.

4 Maar die koning van Egipte antwoord hulle: Moses en Aäron, waarom hou julle die volk van hulle werk af? Loop na julle werk toe.

5 Verder het Farao gesê: Kyk, die volk van die land is alreeds baie; en julle wil hulle laat ophou met hulle werk?

6 Daarom het Farao dieselfde dag aan die drywers onder die volk en die opsigters bevel gegee en gesê:

7 Julle moet die volk geen strooi meer gee om bakstene te maak soos gister en eergister nie. Laat hulle self gaan en vir hulle strooi versamel.

8 Maar die hoeveelheid bakstene wat hulle gister en eergister gemaak het, moet julle hulle oplê en niks daarvan verminder nie; want hulle is lui. Daarom roep hulle en sê: Laat ons gaan, laat ons offer aan onse God!

9 Laat die werk swaar druk op die manne, dat hulle daarmee besig kan wees en nie op leuenagtige woorde let nie.

10 Toe het die drywers van die volk en die opsigters uitgegaan en tot die volk gespreek en gesê: So spreek Farao: Ek gee julle geen strooi nie.

11 Loop haal self vir julle strooi waar julle dit kan kry; maar van julle werk word niks verminder nie.

12 Toe het die volk in die hele Egipteland rondgegaan om stoppels te versamel vir strooi.

13 En die drywers het aangedryf en gesê: Voltooi julle werk volgens die eis van elke dag net soos toe daar strooi was.

14 En die opsigters van die kinders van Israel wat Farao se drywers oor hulle aangestel het, het slae gekry, met die woorde: Waarom het julle gister en vandag nie soos tevore julle bepaalde werk, om stene te maak, volbring nie?

15 Daarom het die opsigters van die kinders van Israel gegaan, en hulle het geweeklaag by Farao en gesê: Waarom maak u so met u dienaars?

16 Aan u dienaars word geen strooi gegee nie, en hulle sê vir ons: Maak bakstene! En kyk, u dienaars word geslaan, maar die skuld lê by u volk.

17 Maar hy het geantwoord: Lui is julle, lui! Daarom sê julle: Laat ons gaan, laat ons aan die Here offer.

18 Nou dan, loop werk! Maar strooi sal julle nie gegee word nie. Ewenwel moet julle die hoeveelheid bakstene aflewer.

19 Toe sien die opsigters van die kinders van Israel dat dit sleg met hulle staan, omdat daar gesê is: Julle mag jul bakstene, volgens die eis van elke dag, nie verminder nie.

20 En hulle het Moses en Aäron teëgekom, wat daar gestaan het om hulle te ontmoet as hulle van Farao af weggaan,

21 en het vir hulle gesê: Mag die Here op julle let en oordeel, omdat julle ons gehaat gemaak het in die oë van Farao en in die oë van sy dienaars, sodat julle 'n swaard in hulle hand gegee het om ons om te bring.

God beloof verlossing.

22 TOE gaan Moses weer na die Here en sê: Here, waarom het U hierdie volk kwaad aangedoen? Waarom het U my tog gestuur?

23 Want vandat ek na Farao gegaan het om in u Naam te spreek, het hy hierdie volk mishandel, en U het u volk glad nie verlos nie.

24 Daarop het die Here Moses geantwoord: Nou sal jy sien wat Ek Farao sal aandoen. Want deur 'n sterke hand sal hy hulle laat trek, ja, deur 'n sterke hand gedwing, sal hy hulle uit sy land uitdrywe.