Publicidade

Gênesis 19

AVM
Te Kino o Horoma

1 , ka haere mai ngā anahera tokorua ki Horoma i te ahiahi; ā, ko Rota i te kūwaha o Horoma e noho ana. Ā, ka kite a Rota i a rāua, ka whakatika ki te whakatau i a rāua, ā, ka tuohu tōna kanohi ki te whenua, 2 ka mea ia, "Nanā, e ōku ariki, peka mai ki te whare o kōrua pononga, ? Ki konei moe ai, horoi ai hoki i ō kōrua waewae, ā, ka moata ai te maranga, ka haere i kōrua haere."

Ka mea rāua, "Kāhore; engari ki te huarahi noa māua moe ai."

3 , ka kaha tāna tohe ki a rāua, ā, peka atu ana rāua ki a ia, haere ana ki tōna whare. , ka taka ia i tētahi hākari rāua, ka tunu hoki i ētahi keke rēwenakore, ā, ka kai rāua. 4 Kīanō rāua i takoto noa, ka karapotia te whare e ngā tāngata o te , e ngā tāngata o Horoma, e te koroheke, e te taitamariki, e ngā tāngata katoa o ngā wāhi katoa. 5 Ā, ka karanga rātou ki a Rota, ka mea ki a ia, "Kei hea aua tāngata i haere mai nei ki a koe i te nei? Whakaputaina mai ki a mātou, kia mōhio ai mātou ki a rāua."

6 , ka puta atu a Rota ki a rātou ki te kūwaha, me tāna tūtaki anō i te tatau i muri i a ia. 7 Ka mea, "Kaua e kino, e ōku tuākana. 8 Nanā, tokorua āku tamāhine, kāhore nei i mōhio noa ki te tāne, me whakaputa atu rāua e ahau ki a koutou, ā, koutou e mea ki a rāua te mea e pai ana ki koutou titiro. Kaua ia e meatia tētahi mea ki ēnei tāngata; he mea hoki ka tae mai nei rāua ki te taumarumarutanga iho o tōku tuanui."

9 Anō ko rātou, "atu!" Ā, ka mea anō rātou, "I haere mai tēnei korokē kotahi ki konei noho ai, ā, e whai ana kia māna e whakarite tikanga. Ākuanei tōu mate i a mātou nui atu i rāua." , ka āki rawa rātou ki te tangata , ki a Rota, ā, ka whakatata ki te wāhi i te tatau.

10 Otirā, ka totoro atu te ringa o aua tāngata, ā, kūmea ana a Rota ki a rāua ki roto ki te whare, ā, tūtakina ana e rāua te tatau. 11 , ka whiua e rāua ngā tāngata i te kūwaha o te whare, te iti, te rahi, ki te matapōtanga; ā, ngenge noa rātou i te rapunga i te tatau.

Te Ngaromanga o Horoma me Koroma

12 , ka mea aua tāngata ki a Rota, "Kāhore atu rānei ōu tāngata i konei? Me he hunaonga, he tama rānei āu, he tamāhine rānei āu, tētahi atu mea rānei āu i roto i te , mauria atu i tēnei wāhi. 13 Ka whakangaromia hoki tēnei wāhi e māua, te mea kua nui rātou karanga ki te aroaro o Ihowā; kua tonoa mai hoki māua e Ihowā ki te whakangaro."

14 , ka haere a Rota, ka kōrero ki āna hunaonga i mārenatia nei ki āna tamāhine, ka mea, "Whakatika, haere atu i konei; ka whakangaromia hoki e Ihowā tēnei ." Otiia, ki te whakaaro o āna hunaonga i rite ia ki tētahi tangata e hangareka ana.

15 Ā, i te huakanga ake o te ata, ka akiaki ngā anahera i a Rota, ka mea, "Whakatika, haria tāu wahine, me ēnei tamāhine tokorua āu, kei hunā koe i roto i te kino o tēnei ."

16 Otirā, i whakaroa ia; , ka hopu aua tāngata ki tōna ringa, ki te ringa o tāna wahine, ki ngā ringa o āna tamāhine tokorua; he tohu hoki Ihowā i a ia. Ā, kawea atu ana ia e rāua ki waho, ka waiho i waho o te . 17 Ā, ka oti rātou te kawe atu e rāua ki waho, ka mea ia, "Rere atu kia ora ai koe; kaua e titiro ki muri i a koe, kaua hoki e ki tētahi wāhi o te mānia; rere atu ki te maunga, kei ngaro koe."

18 , ka mea a Rota ki a rāua, "Kaua e pēnā, e tōku Ariki. 19 Nanā, kua manakohia nei tāu pononga e koe, kua whakanuia anō e koe tōu aroha i whakaputaina nei, e koe ki ahau, i a koe i whakaora nei i tōku wairua; , e kore e taea e ahau te rere ki te maunga, kei mau ahau i tētahi kino, ā, ka mate. 20 Titiro hoki, e tata ana tēnei hei rerenga atu, he mea nohinohi noa nei. Kia rere ahau ki reira ? Ehara ianei i te mea nohinohi? ā, ka ora tōku wairua."

21 Anō ko ia ki a ia, ", kua whakaae anō hoki ahau ki tēnei meatanga āu, kia kaua e hunā e ahau tēnei i kōrero mai koe. 22 Kia hohoro, rere atu ki reira; e kore hoki e taea e ahau tētahi mea, kia tae anō koe ki reira." reira i huaina ai te ingoa o taua ko Toara. 23 Kua rewa te ki runga ki te whenua, ka tae a Rota ki Toara.

24 Kātahi ka uaina e Ihowā ki Horoma, ki Komora, he whānāriki, he ahi Ihowā, te rangi; 25 ā, hurihia iho e ia aua , me te mānia katoa, me ngā tāngata katoa o ngā , me ngā mea e tupu ana i te whenua. 26 , i titiro tāna wahine ki muri i a ia, ā, meinga ana hei pou tote.

27 Ā, i maranga wawe a Āperahama i te ata ki te wāhi i ai ia i te aroaro o Ihowā. 28 , ko tōna tirohanga atu ki te ritenga o Horoma, o Komora, ki te whenua katoa hoki o te mānia, ka kite, , e kake ana te paowa o te whenua, me te mea he paowa oumu.

29 , i te whakangaromanga a Ihowā i ngā o te mānia, ka mahara te Atua ki a Āperahama, ā, tonoa ana e ia a Rota i roto i te hurihanga i tāna hurihanga i ngā i noho ai a Rota.

Te Pūtake o ngā Moapi me ngā Āmoni

30 , ka piki atu a Rota i Toara, ka noho ki te maunga, rātou tahi ko āna tamāhine tokorua; i wehi hoki ia ki te noho i Toara; ā, ka noho i roto i tētahi ana, a ia me āna tamāhine tokorua. 31 , ka mea te tuakana ki muri, "Kua koroheke tāua pāpā, ā, kāhore he tangata o te whenua hei haere mai ki a tāua, hei pērā me te whenua katoa tikanga. 32 Tēnā, tāua ka whakainu i tāua pāpā ki te wāina, ka takoto ai tāua ki a ia, kia tupu ai i a tāua tētahi uri tāua pāpā."

33 , ka whakainu rāua i rāua pāpā ki te wāina i taua ; ā, ka haere atu te tuakana, ka takoto ki tōna pāpā, kīhai hoki tērā i mōhio ki tōna takotoranga iho, ki tōna whakatikanga ake.

34 Ā, i te aonga ake ka mea te tuakana ki muri, "Nanā, i takoto ahau inapō ki tōku pāpā; tāua anō ka whakainu i a ia ki te wāina i tēnei ; ā, māu e haere atu, e takoto ki a ia, kia tupu ai i a tāua tētahi uri tāua pāpā." 35 , ka whakainu anō rāua i rāua pāpā ki te wāina i taua ; ā, ka whakatika muri, ka takoto hoki ki a ia; ā, kīhai ia i mōhio ki tōna takotoranga iho, ki tōna whakatikanga ake.

36 Koia ka hapū ngā tamāhine tokorua a Rota i rāua pāpā. 37 Ā, ka whānau te tuakana, he tama, ā, huaina ana e ia tōna ingoa ko Moapa; ko ia te pāpā o ngā Moapi, ā tae noa ki tēnei . 38 Me muri, whānau ake anō tāna, he tama, ā, huaina iho e ia tōna ingoa ko Penami. Ko ia te pāpā o ngā tama a Āmona, ā tae noa ki tēnei .

1 Pela tarde chegaram os dois anjos a Sodoma. , que estava assentado à porta da cidade, ao vê-los, levantou-se e foi-lhes ao encontro e prostrou-se com o rosto por terra.

2 "Meus senhores disse-lhes ele vinde, peço-vos, para a casa de vosso servo, e passai nela a noite; lavareis os pés, e amanhã cedo continuareis vosso caminho." "Não res­ponderam eles passaremos a noite na praça."

3 Mas insistiu tanto com eles que concordaram e entraram em sua casa. preparou-lhes um banquete, mandou cozer pães sem fermento e eles comeram.

4 Mas, antes que se tivessem deitado, eis que os homens da cidade, os homens de Sodoma, se agruparam em torno da casa, desde os jovens até os velhos, toda a população.

5 E chamaram : "Onde estão disseram-lhe os homens que entraram esta noite em tua casa? Conduze-os a nós para que os conheçamos".

6 Saiu a ter com eles no limiar da casa, fechou a porta atrás de si

7 e disse-lhes: "Suplico-vos, meus irmãos, não cometais este crime.

8 Ouvi: tenho duas filhas que são ainda virgens, eu vo-las trarei, e fazei delas o que quiserdes. Mas não façais nada a estes homens, porque se aco­lheram à sombra de meu teto".

9 Eles responderam: "Retira-te daí! e acrescentaram: Eis um indivíduo que não passa de um estrangeiro no meio de nós e se arvora em juiz! Pois bem, verás como te havemos de tratar pior do que a eles". E, empurrando com violência, avançaram para quebrar a porta.

10 Mas os dois (viajantes) estenderam a mão e, tomando para dentro de casa, fecharam de novo a porta.

11 E feriram de cegueira os homens que estavam fora, jovens e velhos, que se esforçavam em vão por reen­contrar a porta.

12 Os dois homens disseram a : "Tens ainda aqui alguns dos teus? Genros, ou filhos, ou filhas, todos os que são teus parentes na cidade, faze-os sair deste lugar,

13 porque vamos destruir este lugar, visto que o clamor que se eleva dos seus habitantes é enorme dian­te do Senhor, o qual nos enviou para exterminá-los".

14 Saiu , pois, para falar a seus genros, que tinham desposado suas filhas: "Levantai-vos disse-lhes saí daqui, porque o Senhor vai destruir a cidade". Mas seus genros julgaram que ele gracejava.

15 Ao amanhe­cer, os anjos instavam com , dizendo: "Levanta-te, toma tua mulher e tuas duas filhas que estão em tua casa, para que não pereças também no castigo da cidade".

16 E, como ele demorasse, aqueles homens tomaram pela mão a ele, a sua mulher e as suas duas filhas, porque o Senhor queria salvá-los, e o levaram para fora da cidade.

17 Quando estavam fora, um dos anjos disse-lhe: "Salva-te, se queres conservar a tua vida. Não olhes para trás, e não te detenhas em parte alguma da planície; mas foge para a montanha senão perecerás".

18 disse-lhes: "Oh, não, Senhor!

19 que vosso servo encontrou graça diante de vós, e usastes comigo de grande bondade, conservando-me a vida, vede, eu não posso me salvar na montanha, porque o flagelo me atingiria antes, e eu morreria.

20 Eis uma cidade bem perto onde posso abrigar-me. É uma cidade pequena e eu poderei refugiar-me nela. Permiti que o faça ela é pequena e terei a vida salva".

21 Ele disse-lhe: "Concedo-te ainda esta graça: não destruirei a cidade a favor da qual me pedes.

22 Apressa-te e refugia-te porque nada posso fazer antes que tenhas chegado". Por isso, puseram àquela cidade o nome de Segor.

23 O sol levantava-se sobre a terra quando entrou em Segor.

24 O Senhor fez então cair sobre Sodoma e Gomorra uma chuva de enxofre e de fogo, vinda do Senhor, do céu.

25 E destruiu essas cidades e toda a planície, assim como todos os habitantes das cidades e a vegetação do solo.

26 A mulher de , tendo olhado para trás, transformou-se numa estátua de sal.

27 Abraão levantou-se muito cedo e foi ao lugar onde tinha estado antes com o Senhor.

28 Voltando os olhos para o lado de Sodoma e Gomorra e sobre toda a extensão da planície, viu subir da terra um fumo espesso como a fumaça de uma grande fornalha.

29 Quando Deus destruiu as cidades da planície, lembrou-se de Abraão e livrou do flagelo com que destruiu as cidades onde ele habitava.

30 partiu de Segor e veio estabele­cer-se na montanha com suas duas filhas, pois temia ficar em Segor. E habitava numa caverna com suas duas filhas.

31 A mais velha disse à mais nova: "Nosso pai está velho, e não homem algum na região com quem nos possamos unir, segundo o costume universal.

32 Vem, embriaguemos nosso pai e durmamos com ele, para que possamos nos assegurar uma posteridade".

33 Elas fizeram, pois, o seu pai beber vinho naquela noite. Então, a mais velha entrou e dormiu com ele; ele, porém, nada notou, nem quando ela se aproximou dele, nem quando se levantou.

34 No dia seguinte, disse ela à sua irmã mais nova: "Dormi ontem com meu pai, façamo-lo beber vinho ainda uma vez, esta noite, e dormirás com ele para nos assegurarmos uma posteridade".

35 Também naquela noite embriagaram seu pai, e a mais nova dormiu com ele, sem que ele o percebesse, nem quando ela se aproximou, nem quando se levantou.

36 Assim, as duas filhas de conceberam de seu pai.

37 A mais velha deu à luz um filho, ao qual pôs o nome de Moab: este é o pai dos moabitas, que vivem ainda hoje.

38 A mais nova teve também um filho, ao qual chamou Ben-Ami: este é o pai dos amonitas, que vivem ainda hoje.

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_19-25-13-