1 Θα ήσουνα σαν τη φωτιά που καίει τους θάμνους

και κάνει να κοχλάζουν τα νερά,

έτσι που οι εχθροί σου να γνωρίσουν τι Θεός είσαι,

και τα έθνη να τρέμουν στην παρουσία σου.

2 Άλλοτε, έκανες πράξεις τρομερές, που δεν τις περιμέναμε!

Κάποτε που κατέβηκες, τρέμαν’ στην παρουσία σου τα όρη.

3 Απ’ την πολύ παλιά εποχή οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει τίποτα,

δεν έχουνε ακούσει,

ούτ’ έχουν δει κάποιον θεό άλλον εκτός από σένα,

που να βοηθάει όσους ελπίζουνε σ’ αυτόν.

4 Φέρεσαι φιλικά σ’ εκείνους

που πράττουνε με προθυμία ό,τι είναι δίκαιο,

σ’ εκείνους που τηρούν τις εντολές σου.

Εσύ οργίστηκες μ’ εμάς,

αλλά εμείς δεν πάψαμε να αμαρτάνουμε απέναντί σου·

απ’ τα παλιά τα χρόνια είμαστε αποστάτες.*Η αρχή και το τέλος του στ. αποδίδονται κατά τους Ο΄. Το εβρ. είναι ασαφές.

5 Όλοι μας μολυνθήκαμε,

κι όλη η δικαιοσύνη μας είναι σαν ρούχο ρυπαρό.

Όλοι μας σαν το φύλλο μαραινόμαστε,

κι η ανομία μας καθώς ο άνεμος μας διασκορπίζει.

6 Κανένας δεν επικαλείται τ’ όνομά σου

ούτε και σκέφτεται να σ’ εμπιστευτεί.

Έκρυψες πια από μας το πρόσωπό σου,

και να υποφέρουμε, μας άφησες,

τα επακόλουθα των αμαρτιών μας.

7 Ωστόσο, Κύριε, εσύ είσαι ο Πατέρας μας.

Εμείς είμαστε ο πηλός, ο πλάστης μας εσύ ’σαι·

όλοι μας έργο των χεριών σου είμαστε.

8 Γι’ αυτό και μην οργίζεσαι, Κύριε, υπέρμετρα

και μην κρατάς στη μνήμη σου

την ανομία μας για πάντα.

Μα κοίταξε, λοιπόν· όλοι εμείς είμαστε ο λαός σου.

9 Οι άγιες σου οι πόλεις ερημώθηκαν·

η Σιών έγινε έρημος, η Ιερουσαλήμ ερείπια.

10 Ο άγιος και ωραίος μας ναός,

όπου σε υμνούσαν οι προπάτορές μας,

της φωτιάς έγινε παρανάλωμα,

όλα όσα μας ευχαριστούσαν ερειπώθηκαν.

11 Μπορείς, Κύριε, να μένεις απαθής

μπρος σ’ όλα αυτά;

Μπορείς να σιωπάς και να μας ταπεινώνεις ως το έπακρο;

1 Oh, squarciassi tu pure i cieli, e scendessi! Davanti a te sarebbero scossi i monti. 2 Come il fuoco accende i rami secchi, come il fuoco fa bollire l’acqua, tu faresti conoscere il tuo nome ai tuoi avversari e le nazioni tremerebbero davanti a te. 3 Quando facesti le cose tremende che noi non ci aspettavamo, tu discendesti e i monti furono scossi davanti a te. 4 Mai si era udito, mai orecchio aveva sentito dire, mai occhio aveva visto che un altro Dio, all’infuori di te, agisse in favore di chi spera in lui. 5 Tu vai incontro a chi gode nel praticare la giustizia, a chi, camminando nelle tue vie, si ricorda di te; ma tu ti sei adirato contro di noi, perché abbiamo peccato in passato; come potremo essere salvati? 6 Tutti quanti siamo diventati come l’uomo impuro e tutta la nostra giustizia come un abito sporco; tutti quanti appassiamo come una foglia e le nostre iniquità ci portano via come il vento. 7 Non c’è più nessuno che invochi il tuo nome, che si risvegli per attenersi a te; poiché tu ci hai nascosto il tuo volto e ci lasci consumare dalle nostre iniquità.

8 Tuttavia, o Eterno, tu sei nostro padre; noi siamo l’argilla, tu colui che ci formi: noi siamo tutti l’opera delle tue mani. 9 Non ti adirare fino all’estremo, o Eterno! e non ti ricordare dell’iniquità per sempre; ecco, guarda, ti preghiamo; noi siamo tutti tuo popolo. 10 Le tue città sante sono un deserto; Sion è un deserto, Gerusalemme una desolazione. 11 La nostra casa, santa e magnifica, dove i nostri padri ti celebrarono, è diventata preda alle fiamme e tutto quello che avevamo di più caro è stato devastato. 12 Davanti a queste cose ti tratterrai tu, o Eterno? tacerai e ci affliggerai fino all’estremo?