1 Ο Ιώβ αποκρίθηκε:

2 Σπουδαία βοήθεια έδωσες εσύ σ’ έναν αδύναμο,

στήριγμα σ’ έναν εξουθενωμένο σαν εμένα!

3 Σπουδαίες δίνεις συμβουλές σ’ εμένα, τον ασύνετο,

κι όλη σου τη σοφία μου χαρίζεις!

4 Αλλά σε ποιον τα λόγια σου απευθύνονται

και ποιος σ’ εμπνέει έτσι να μιλάς;

5 Τρέμουνε των νεκρών τα πνεύματα

κάτω απ’ των ωκεανών τα βάθη.

6 Γυμνός μπρος στο Θεό είν’ ο άδης,

κι ο κάτω κόσμος δίχως κάλυμμα.

7 Αυτός πάνω από το κενό τον ουρανό τεντώνει,

τη γη κρεμάει πάνω απ’ το τίποτα.

8 Κλείνει μέσα στα νέφη τη βροχή

και δεν τ’ αφήνει να σκιστούν από το βάρος της.

9 Το θρόνο του σκεπάζει με πυκνά μαύρα σύννεφα,

με τρόπο που να μην μπορεί

κανένας να τον δει.

10 Χάραξε κύκλο γύρω στης θάλασσας την επιφάνεια

κι έτσι έβαλε όρια

ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.

11 Τρέμουν οι στύλοι τ’ ουρανού

και συγκλονίζονται απ’ τις απειλές του.

12 Τη θάλασσα με την ισχύ του την υπόταξε

και με την αξιοσύνη του

σύντριψε τη Ραάβ.

13 Με τη δική του την πνοή καθάρισαν οι ουρανοί

και το δικό του χέρι εξόντωσε

το γοργοσάλευτο το φίδι.*το γοργοσάλευτο το φίδι. Άλλη ονομασία για τον Λεβιάθαν.

14 Όμως αυτά δεν είναι παρά ελάχιστα

απ’ τα μεγάλα έργα του,

που την ηχώ τους μόνο

ακούσαμε αμυδρά.

Μα το πραγματικό το μέγεθος της δύναμής του

ποιος θα μπορέσει μες στο νου να το χωρέσει;

1 Allora Giobbe rispose e disse:

2 "Come hai bene aiutato il debole! Come hai sorretto il braccio senza forza! 3 Come hai ben consigliato chi è privo di saggezza! E che abbondanza di sapere gli hai comunicato! 4 Ma a chi ti credi di aver parlato? E di chi è lo spirito che parla per mezzo tuo? 5 Davanti a Dio tremano le ombre sotto le acque e i loro abitanti. 6 Davanti a lui il soggiorno dei morti è nudo, l’abisso è senza velo. 7 Egli distende il settentrione sul vuoto, sospende la terra sul nulla. 8 Rinchiude le acque nelle sue nubi, e le nubi non scoppiano per il peso. 9 Nasconde l’aspetto del suo trono, vi distende sopra le sue nuvole. 10 Ha tracciato un cerchio sulla superficie delle acque, là dove la luce confina con le tenebre. 11 Le colonne del cielo sono scosse, e tremano alla sua minaccia. 12 Con la sua forza egli solleva il mare, con la sua intelligenza ne abbatte l’orgoglio. 13 Al suo soffio il cielo torna sereno, la sua mano trafigge il serpente sinuoso. 14 Ecco, questi non sono che gli estremi lembi della sua azione. Non ce ne giunge all’orecchio che un breve sussurro; ma il tuono delle sue potenti opere chi può comprenderlo?".