1 Mas a terra, que foi angustiada, não será entenebrecida; envileceu nos primeiros tempos, a terra de Zebulom, e a terra de Naftali; mas nos últimos tempos a enobreceu junto ao caminho do mar, além do Jordão, na Galileia das nações.
2 O povo que andava em trevas,
viu uma grande luz, e
sobre os que habitavam
na região da sombra da
morte resplandeceu a luz.
3 Tu multiplicaste a nação,
a alegria lhe aumentaste; todos
se alegrarão
perante ti,
como se alegram na ceifa, e
como exultam
quando se repartem
os despojos.
4 Porque tu quebraste
o jugo da sua carga,
e o cajado do seu ombro, e
a vara do seu opressor,
como no dia
dos midianitas.
5 Porque todo calçado
que levava o guerreiro no
tumulto da batalha,
e todo o manto revolvido em sangue,
serão queimados,
servindo de combustível ao fogo.
6 Porque um menino nos nasceu, um
filho se nos deu,
e o principado estará
sobre os seus ombros,
e se chamará o seu nome:
Maravilhoso, Conselheiro,
Deus Forte, Pai da Eternidade,
Príncipe da Paz.
7 Do aumento deste principado
e da paz não haverá fim,
sobre o trono de Davi
e no seu reino,
para o firmar
e o fortificar com juízo e com justiça,
desde agora e para sempre;
o zelo do Senhor dos
Exércitos fará isto.
8 O Senhor enviou uma
palavra a Jacó,
e ela caiu em Israel.
9 E todo este povo o saberá,
Efraim e os moradores de Samaria,
que em soberba
e altivez de coração, dizem:
10 Os tijolos caíram,
mas com cantaria tornaremos
a edificar;
cortaram-se os sicômoros,
mas em cedros os mudaremos.
11 Portanto o Senhor suscitará,
contra ele,
os adversários de Rezim,
e juntará os seus inimigos.
12 Pela frente virão os sírios,
e por detrás os filisteus,
e devorarão a Israel
à boca escancarada; e
nem com tudo isto cessou
a sua ira, mas
ainda está estendida a sua mão.
13 Todavia este povo não se voltou
para quem o feria,
nem buscou ao Senhor dos Exércitos.
14 Assim o Senhor cortará
de Israel a cabeça e a cauda,
o ramo e o junco,
num mesmo dia
15 (O ancião e o homem de
respeito é a cabeça;
e o profeta
que ensina a falsidade é a cauda).
16 Porque os guias deste
povo são enganadores,
e os que por eles são
guiados são destruídos.
17 Por isso o Senhor não se
regozija nos seus jovens,
e não se compadecerá dos seus órfãos
e das suas viúvas,
porque todos eles são hipócritas
e malfazejos,
e toda a boca profere doidices; e
nem com tudo isto cessou
a sua ira, mas
ainda está estendida a sua mão.
18 Porque a impiedade lavra
como um fogo,
ela devora as sarças
e os espinheiros;
e ela se ateará no emaranhado
da floresta;
e subirão em espessas nuvens de fumaça.
19 Por causa da ira do Senhor
dos Exércitos a terra se escurecerá,
e será o povo como combustível
para o fogo;
ninguém poupará ao seu irmão.
20 Se colher à direita,
ainda terá fome,
e se comer à esquerda,
ainda não se fartará;
cada um comerá a
carne de seu braço.
21 Manassés a Efraim,
e Efraim a Manassés,
e ambos serão contra
Judá. Com tudo isto não
cessou a sua ira,
mas ainda está estendida a sua mão.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!
1 Primo tempore alleviata est
terra Zabulon et terra Nephthali :
et novissimo aggravata est via maris
trans Jordanem Galilææ gentium.
2 Populus qui ambulabat in tenebris,
vidit lucem magnam ;
habitantibus in regione umbræ mortis,
lux orta est eis.
3 Multiplicasti gentem,
et non magnificasti lætitiam.
Lætabuntur coram te, sicut qui lætantur in messe ;
sicut exsultant victores capta præda, quando dividunt spolia.
4 Jugum enim oneris ejus,
et virgam humeri ejus,
et sceptrum exactoris ejus
superasti, sicut in die Madian.
5 Quia omnis violentia prædatio cum tumultu,
et vestimentum mistum sanguine,
erit in combustionem,
et cibus ignis.
6 Parvulus enim natus est nobis,
et filius datus est nobis,
et factus est principatus super humerum ejus :
et vocabitur nomen ejus,
Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis,
Pater futuri sæculi, Princeps pacis.
7 Multiplicabitur ejus imperium,
et pacis non erit finis ;
super solium David, et super regnum ejus sedebit,
ut confirmet illud et corroboret
in judicio et justitia,
amodo et usque in sempiternum :
zelus Domini exercituum faciet hoc.
8 Verbum misit Dominus in Jacob,
et cecidit in Israël.
9 Et sciet omnis populus Ephraim,
et habitantes Samariam,
in superbia et magnitudine cordis dicentes :
10 Lateres ceciderunt, sed quadris lapidibus ædificabimus ;
sycomoros succiderunt, sed cedros immutabimus.
11 Et elevabit Dominus hostes Rasin super eum,
et inimicos ejus in tumultum vertet.
12 Syriam ab oriente, et Philisthiim ab occidente ;
et devorabunt Israël toto ore.
In omnibus his non est aversus furor ejus,
sed adhuc manus ejus extenta.
13 Et populus non est reversus ad percutientem se,
et Dominum exercituum non inquisierunt.
14 Et disperdet Dominus ab Israël caput et caudam,
incurvantem et refrenantem, die una.
15 Longævus et honorabilis, ipse est caput ;
et propheta docens mendacium, ipse est cauda.
16 Et erunt qui beatificant populum istum, seducentes ;
et qui beatificantur, præcipitati.
17 Propter hoc super adolescentulis ejus non lætabitur Dominus,
et pupillorum ejus et viduarum non miserebitur :
quia omnis hypocrita est et nequam,
et universum os locutum est stultitiam ;
in omnibus his non est aversus furor ejus,
sed adhuc manus ejus extenta.
18 Succensa est enim quasi ignis impietas :
veprem et spinam vorabit,
et succendetur in densitate saltus,
et convolvetur superbia fumi.
19 In ira Domini exercituum conturbata est terra,
et erit populus quasi esca ignis ;
vir fratri suo non parcet.
20 Et declinabit ad dexteram, et esuriet ;
et comedet ad sinistram, et non saturabitur ;
unusquisque carnem brachii sui vorabit :
Manasses Ephraim, et Ephraim Manassen ;
simul ipsi contra Judam.
21 In omnibus his non est aversus furor ejus,
sed adhuc manus ejus extenta.