Paulus besoek opnuut Macedónië en Griekeland en gaan dan na Klein-Asië.
1 EN nadat die oproer verby was, het Paulus die dissipels na hom geroep en gegroet en het vertrek om na Macedónië te reis.
2 En hy het daardie streke deurgegaan, en nadat hy hulle met baie woorde bemoedig het, in Griekeland gekom.
3 En daar het hy drie maande gebly; maar toe die Jode teen hom saamgespan het, terwyl hy juis na Sírië sou afvaar, het hy besluit om deur Macedónië terug te gaan.
4 En tot in Asië het Sópater van Beréa hom vergesel, en van die Thessalonicense, Aristárchus en Secúndus, en Gajus van Derbe en Timótheüs, en uit Asië Tíchikus en Trófimus.
5 Hulle het vooruitgegaan en in Troas op ons gewag.
6 Maar ná die dae van die ongesuurde brode het ons van Filíppi uitgeseil en binne vyf dae by hulle in Troas gekom, waar ons sewe dae deurgebring het.
7 En op die eerste dag van die week, toe die dissipels vergader het om brood te breek, het Paulus hulle toegespreek, omdat hy die volgende dag sou vertrek, en hy het sy rede gerek tot middernag toe.
8 En daar was baie lampe in die bovertrek waar hulle vergader het.
9 En 'n sekere jongman met die naam van Eútichus het in die venster gesit en weggesink in 'n diepe slaap; en toe Paulus nog lank gespreek het, is hy oorweldig deur die slaap en het van die derde verdieping afgeval en is dood opgetel.
10 Toe gaan Paulus ondertoe en val op hom en slaan sy arms om hom en sê: Moenie so te kere gaan nie, want sy lewe is in hom.
11 En hy het boontoe gegaan en brood gebreek en geëet; en nadat hy nog 'n geruime tyd gespreek het tot dagbreek toe, het hy vertrek.
12 En hulle het die seun lewendig huis toe weggebring en was uitermate getroos.
13 Maar ons het vooruit op die skip gegaan en afgevaar na Assus, waar ons van plan was om Paulus aan boord te neem; want so het hy dit bestel, omdat hy self te voet wou gaan.
14 Toe hy ons dan in Assus ontmoet, het ons hom aan boord geneem en by Mitiléne gekom.
15 En daarvandaan het ons weggevaar en die volgende dag teenoor Chios gekom, en die ander dag na Samos oorgevaar en in Trogíllion oorgebly en die dag daarop by Miléte gekom.
16 Want Paulus het besluit om by Éfese verby te vaar, sodat hy nie in Asië tyd sou verloor nie; want hy het hom gehaas om, as dit vir hom moontlik was, op die pinksterdag in Jerusalem te wees.
Paulus spreek die ouderlinge van Éfese toe.
17 EN van Miléte het hy gestuur na Éfese en die ouderlinge van die gemeente laat roep.
18 En toe hulle by hom kom, sê hy vir hulle: Julle weet hoe ek, van die eerste dag af dat ek in Asië aangekom het, die hele tyd by julle gewees het
19 en die Here gedien het met alle nederigheid en baie trane en beproewinge wat oor my gekom het deur die komplotte van die Jode;
20 hoe ek niks agtergehou het van wat nuttig is nie, om dit aan julle te verkondig en julle te onderrig in die openbaar en in julle huise,
21 terwyl ek kragtig by die Jode sowel as die Grieke aangedring het op die bekering tot God en die geloof in onse Here Jesus Christus.
22 En kyk, ek gaan nou gebind deur die Gees na Jerusalem; en watter dinge my daar sal oorkom, weet ek nie,
23 behalwe dat die Heilige Gees in elke stad kragtig getuig en sê dat boeie en verdrukkinge my wag.
24 Maar ek bekommer my glad nie en ek ag ook my lewe vir myself nie dierbaar nie, sodat ek met blydskap my loopbaan kan volbring en die bediening wat ek van die Here Jesus ontvang het, om kragtig te getuig vir die evangelie van die genade van God.
25 En nou weet ek dat julle almal onder wie ek rondgegaan en die koninkryk van God verkondig het, my aangesig nie meer sal sien nie.
26 Daarom betuig ek aan julle op hierdie dag dat ek rein is van die bloed van almal.
27 Want ek het nie nagelaat om aan julle die hele raad van God te verkondig nie.
28 Gee dan ag op julleself en op die hele kudde waaroor die Heilige Gees julle as opsieners aangestel het om as herders die gemeente van God te versorg, wat Hy deur sy eie bloed verkry het.
29 Want ek weet dit, dat ná my vertrek wrede wolwe onder julle sal inkom en die kudde nie sal spaar nie.
30 Ja, uit julle self sal daar manne opstaan wat verkeerde dinge praat om die dissipels weg te trek agter hulle aan.
31 Daarom moet julle waak en onthou dat ek drie jaar lank nag en dag nie opgehou het om elkeen met trane te vermaan nie.
32 En nou, broeders, dra ek julle op aan God en aan die woord van sy genade, wat magtig is om julle op te bou en julle 'n erfdeel te gee onder al die geheiligdes.
33 Niemand se silwer of goud of klere het ek begeer nie;
34 maar julle weet self dat hierdie hande voorsien het in die behoeftes van my en die wat by my was.
35 Ek het julle in alles getoon dat ons deur so te arbei die swakkes moet help en die woorde van die Here Jesus moet onthou, dat Hy gesê het: Dit is saliger om te gee as om te ontvang.
36 En ná hierdie woorde het hy neergekniel en met hulle almal saam gebid.
37 En daar het 'n groot geween ontstaan van almal, en hulle het Paulus om die hals geval en hom gesoen,
38 veral bedroef oor die woord wat hy gesê het, dat hulle sy aangesig nie meer sou sien nie. En hulle het hom na die skip begelei.
De novo, Paulo visita Macedônia e Grécia
1 Depois de cessar o tumulto, Paulo mandou chamar os At 11.26discípulos, e, tendo-os exortado, despediu-se, e partiu para a At 16.9;At 20.3Macedônia. 2 Depois de haver atravessado aquelas regiões e feito muitas exortações, foi a Grécia 3 e, passados três meses, determinou voltar pela At 16.9;At 20.1Macedônia, por terem os judeus armado uma At 9.24;At 20.19cilada contra ele, quando ia a embarcar para a Mt 4.24Síria. 4 Acompanharam-no Sópatro, de At 17.10Bereia, filho de Pirro, e, dos de cp.At 17.1Tessalônica, At 19.29Aristarco e Secundo, e At 19.29Gaio, de At 14.6Derbe, e At 16.1Timóteo, e dos da At 16.6;At 20.16,18Ásia, Ef 6.21;Cl 4.7;2Tm 4.12;Tt 3.12Tíquico e At 21.29;2Tm 4.20Trófimo; 5 estes, porém, foram adiante e esperavam-At 20.5-15;At 16.10nos em At 16.8Trôade. 6 Nós, depois dos At 12.3dias dos Pães Asmos, navegamos de At 16.12Filipos e, em cinco dias, fomos ter com eles em Trôade, onde nos demoramos sete dias.
Paulo em Trôade
7 No 1Co 16.2; cp.Ap 1.10primeiro dia da semana, estando nós reunidos para At 2.42;At 20.11partir o pão, Paulo, que havia de sair no dia seguinte, discutia com eles e prolongou o seu discurso até a meia-noite. 8 Havia muitas Mt 25.1lâmpadas no At 1.13cenáculo onde nos achávamos reunidos. 9 Um moço chamado Êutico, que estava sentado na janela, adormecendo profundamente enquanto Paulo prolongava mais o seu discurso, vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo e foi levantado morto. 10 Descendo Paulo, cp.1Rs 17.21;2Rs 4.34debruçou-se sobre ele e, abraçando-o, cp.Mt 9.23s.;Mc 5.39disse: Não façais alvoroço, pois a sua alma está nele. 11 Então, subiu, partiu o pão e comeu, e falou-lhes largamente até o romper do dia; e assim se retirou. 12 Levaram o moço vivo e ficaram muito consolados.
Paulo embarca em Assôs. Chega a Mileto
13 At 20.5-15;At 16.10Nós, porém, tendo ido adiante a tomar a embarcação, navegamos para Assôs, com o intuito de ali receber a Paulo; pois assim tinha disposto, tencionando ele mesmo ir por terra. 14 Quando nos alcançou em Assôs, recebemo-lo a bordo e fomos a Mitilene; 15 e, navegando dali, chegamos no dia seguinte em frente a Quios; no outro, tocamos em Samos; e, um dia depois, viemos a At 20.17;2Tm 4.20Mileto. 16 Paulo havia determinado não tocar em At 18.19Éfeso, para não se demorar na At 16.6;At 20.4,18Ásia; pois apressava-se para At 19.21;At 20.22; cp.At 20.6;1Co 16.8estar em Jerusalém At 2.1no dia de Pentecostes, se possível lhe fosse.
Em Mileto fala aos presbíteros de Éfeso
17 De Mileto mandou a Éfeso chamar os At 11.30presbíteros da igreja. 18 Quando eles chegaram, disse-lhes:
Vós sabeis como me tenho portado convosco sempre, At 18.19;19.1,10; cp.19.4,16desde o primeiro dia em que entrei na Ásia, 19 servindo ao Senhor com toda a humildade, com lágrimas e com provações que me sobrevieram pelas At 20.3ciladas dos judeus; 20 como At 20.27não me esquivei de vos anunciar coisa alguma que era proveitosa e de vo-la ensinar publicamente e de casa em casa, 21 At 18.5;Lc 16.28; cp.At 20.23-24testificando tanto a judeus como a gregos o At 2.38; cp.11.18;26.20arrependimento para com Deus e a At 24.24;26.18;Ef 1.15;Cl 2.5;Fm 5fé em nosso Senhor Jesus. 22 Agora, eis que, constrangido no meu espírito, At 20.16; cp.At 17.16vou a Jerusalém, não sabendo o que ali me acontecerá, 23 senão que o At 8.29Espírito Santo me testifica, de cidade em cidade, que me esperam At 9.16;21.33cadeias e tribulações. 24 Porém At 21.13não tenho a minha vida como coisa preciosa a mim mesmo, contanto que At 13.25complete a minha carreira e cp.At 1.17o ministério que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho do evangelho da At 11.23;At 20.32graça de Deus. 25 Agora, eu sei que todos vós, por entre os quais passei At 28.31; cp.Mt 4.23proclamando o reino, não vereis mais a minha face. 26 Portanto, vos protesto hoje que At 18.6estou limpo do sangue de todos; 27 pois At 20.20não me esquivei de vos anunciar todo o At 13.36conselho de Deus. 28 Atendei por vós e por todo o At 20.29;Lc 12.32;1Pe 5.2s.; cp.Jo 21.15-17rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para apascentardes a Mt 16.18;Rm 16.16; cp.1Co 10.32igreja de Deus, a qual Ef 1.7,14;Tt 2.14;1Pe 1.19;2.9;Ap 5.9ele adquiriu com seu próprio sangue. 29 Eu sei que, depois da minha partida, virão a vós Ez 22.27;Mt 7.15lobos ferozes, que não pouparão o rebanho, 30 e, que dentre vós mesmos, surgirão homens, falando coisas perversas para atrair os At 11.26discípulos após si. 31 Portanto, vigiai, lembrando-vos que por cp.At 19.1,8,10;24.17três anos, não cessei noite e dia de admoestar a cada um de vós At 20.19com lágrimas. 32 Agora, vos At 14.23encomendo a Deus e At 14.3; cp.At 20.24à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para vos cp.At 9.31edificar e At 26.18;Ef 1.14;5.5;Cl 1.12;3.24;Hb 9.15;1Pe 1.4dar herança entre todos os que são santificados. 33 De ninguém cp.1Co 9.4-18;2Co 11.7-12;12.14-18;1Ts 2.5s.cobicei prata, nem ouro, nem vestes; 34 vós mesmos sabeis que At 18.3estas mãos proveram as minhas necessidades e At 19.22as dos que estavam comigo. 35 Em tudo vos dei o exemplo de que, assim trabalhando, é necessário socorrer os fracos e vos lembrar das palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: Coisa mais bem-aventurada é dar do que receber.
Ora com eles
36 Tendo dito essas coisas, At 9.40;21.5;Lc 22.41ajoelhando-se, orou com todos eles. 37 Houve grande pranto entre todos e, Lc 15.20lançando-se ao pescoço de Paulo, beijavam-no, 38 entristecendo-se, sobretudo, At 20.25por haver ele dito que não veriam mais a sua face. E At 15.3eles o acompanharam até o navio.
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)