1 Man, born of woman, is of few days, and full of trouble.2 He cometh forth like a flower, and is cut down; and he fleeth as a shadow, and continueth not.3 Yet dost thou open thine eyes upon such a one, and bringest me into judgment with thee?4 Who can bring a clean {man} out of the unclean? Not one!5 If his days are determined, if the number of his months is with thee, {and} thou hast appointed his bounds which he must not pass,6 Look away from him; and let him rest, till he accomplish, as a hireling, his day.7 For there is hope for a tree: if it be cut down, it will sprout again, and its tender branch will not cease;8 Though its root grow old in the earth, and its stock die in the ground,9 Yet through the scent of water it will bud, and put forth boughs like a young plant.10 But a man dieth, and is prostrate; yea, man expireth, and where is he?11 The waters recede from the lake, and the river wasteth and drieth up:12 So man lieth down, and riseth not again; till the heavens be no more, they do not awake, nor are raised out of their sleep.13 Oh that thou wouldest hide me in Sheol, that thou wouldest keep me secret until thine anger be past, that thou wouldest appoint me a set time, and remember me, -14 (If a man die, shall he live {again}?) all the days of my time of toil would I wait, till my change should come:15 Thou wouldest call, and I would answer thee; thou wouldest have a desire after the work of thy hands.16 For now thou numberest my steps: dost thou not watch over my sin?17 My transgression is sealed up in a bag, and thou heapest up mine iniquity.18 And indeed a mountain falling cometh to nought, and the rock is removed out of its place;19 The waters wear the stones, the floods thereof wash away the dust of the earth; and thou destroyest the hope of man.20 Thou prevailest for ever against him, and he passeth away; thou changest his countenance, and dismissest him.21 His sons come to honour, and he knoweth it not; and they are brought low, and he perceiveth it not.22 But his flesh hath pain for himself alone, and his soul mourneth for himself.

1 Homo, naskita de virino, Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.2 Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.3 Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!4 Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.5 Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.6 Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.7 Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.8 Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,9 Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.10 Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?11 Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:12 Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.13 Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!14 Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.15 Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.16 Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;17 Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.18 Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;19 Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.20 Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.21 Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.22 Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.