1 Knowest thou the time when the wild goats of the rock bring forth? dost thou mark the calving of the hinds?2 Dost thou number the months that they fulfil? and knowest thou the time when they bring forth?3 They bow themselves, they give birth to their young ones, they cast out their pains;4 Their young ones become strong, they grow up in the open field, they go forth, and return not unto them.5 Who hath sent out the wild ass free? and who hath loosed the bands of the onager,6 Whose house I made the wilderness, and the salt plain his dwellings?7 He laugheth at the tumult of the city, and heareth not the shouts of the driver;8 The range of the mountains is his pasture, and he searcheth after every green thing.9 Will the buffalo be willing to serve thee, or will he lodge by thy crib?10 Canst thou bind the buffalo with his cord in the furrow? or will he harrow the valleys after thee?11 Wilt thou put confidence in him, because his strength is great? and wilt thou leave thy labour to him?12 Wilt thou trust him to bring home thy seed, and gather it into thy threshing-floor?13 The wing of the ostrich beats joyously-But is it the stork's pinion and plumage?14 For she leaveth her eggs to the earth, and warmeth them in the dust,15 And forgetteth that the foot may crush them, or that the beast of the field may trample them.16 She is hardened against her young ones, as though they were not hers; her labour is in vain, without her concern.17 For +God hath deprived her of wisdom, and hath not furnished her with understanding.18 What time she lasheth herself on high, she scorneth the horse and his rider.19 Hast thou given strength to the horse? hast thou clothed his neck with the quivering mane?20 Dost thou make him to leap as a locust? His majestic snorting is terrible.21 He paweth in the valley, and rejoiceth in {his} strength; he goeth forth to meet the armed host.22 He laugheth at fear, and is not affrighted; neither turneth he back from before the sword.23 The quiver rattleth upon him, the glittering spear and the javelin.24 He swalloweth the ground with fierceness and rage, and cannot contain himself at the sound of the trumpet:25 At the noise of the trumpets he saith, Aha! and he smelleth the battle afar off, the thunder of the captains, and the shouting.26 Doth the hawk fly by thine intelligence, {and} stretch his wings toward the south?27 Doth the eagle mount up at thy command, and make his nest on high?28 He inhabiteth the rock and maketh his dwelling on the point of the cliff, and the fastness:29 From thence he spieth out the prey, his eyes look into the distance;30 And his young ones suck up blood; and where the slain are, there is he.

1 Ĉu vi scias la tempon, en kiu naskas la ibeksoj sur la rokoj? Ĉu vi observis la akuŝiĝon de la cervinoj?2 Ĉu vi kalkulis la monatojn de ilia gravedeco? Aŭ ĉu vi scias la tempon, kiam ili devas naski?3 Ili fleksiĝas, elĵetas siajn idojn, Liberiĝas de siaj doloroj.4 Iliaj infanoj fortiĝas, kreskas en libereco, Foriras, ke ne revenas al ili.5 Kiu donis liberecon al la sovaĝa azeno? Kaj kiu malligis ĝiajn ligilojn?6 La dezerton Mi faris ĝia domo, Kaj stepon ĝia loĝejo;7 Ĝi ridas pri la bruo de la urbo, La kriojn de pelanto ĝi ne aŭdas;8 La produktaĵoj de la montoj estas ĝia manĝaĵo, Kaj ĝi serĉas ĉian verdaĵon.9 Ĉu bubalo volos servi al vi? Ĉu ĝi volos nokti ĉe via manĝujo?10 Ĉu vi povas alligi bubalon per ŝnuro al bedo? Ĉu ĝi erpos post vi valojn?11 Ĉu vi fidos ĝin pro ĝia granda forto? Kaj ĉu vi komisios al ĝi vian laboron?12 Ĉu vi havos konfidon al ĝi, ke ĝi reportos viajn semojn Kaj kolektos en vian grenejon?13 La flugilo de struto leviĝas gaje, Simile al la flugilo de cikonio kaj de akcipitro;14 Ĉar ĝi lasas sur la tero siajn ovojn Kaj varmigas ilin en la sablo;15 Ĝi forgesas, ke piedo povas ilin dispremi Kaj sovaĝa besto povas ilin disbati.16 Ĝi estas kruela por siaj idoj, kvazaŭ ili ne estus ĝiaj; Ĝi ne zorgas pri tio, ke ĝia laboro estas vana;17 Ĉar Dio senigis ĝin je saĝo Kaj ne donis al ĝi prudenton.18 Kiam ĝi leviĝas alten, Ĝi mokas ĉevalon kaj ĝian rajdanton.19 Ĉu vi donas forton al la ĉevalo? Ĉu vi vestas ĝian kolon per kolharoj?20 Ĉu vi povas saltigi ĝin kiel akrido? Terura estas la beleco de ĝia ronkado.21 Ĝi fosas en la valo kaj estas gaja pro forteco; Ĝi eliras kontraŭ armiton;22 Ĝi ridas pri timo kaj ne senkuraĝiĝas, Kaj ne retiras sin de glavo.23 Super ĝi sonoras la sagujo, Brilas lanco kaj ponardego.24 Kun bruo kaj kolero ĝi glutas teron, Kaj ne povas stari trankvile ĉe sonado de trumpeto.25 Kiam eksonas la trumpeto, ĝi ekkrias:Ho, ho! Kaj de malproksime ĝi flarsentas la batalon, Kriadon de la kondukantoj, kaj bruon.26 Ĉu pro via saĝo flugas la akcipitro Kaj etendas siajn flugilojn al sudo?27 Ĉu pro via ordono leviĝas la aglo Kaj faras alte sian neston?28 Sur roko ĝi loĝas, Noktas sur dento de roko kaj de monta pinto.29 De tie ĝi elrigardas por si manĝaĵon; Malproksime vidas ĝiaj okuloj.30 Ĝiaj idoj trinkas sangon; Kaj kie estas mortigitoj, tie ĝi estas.