1 And Eliphaz the Temanite answered and said,2 If a word were essayed to thee, wouldest thou be grieved? But who can refrain from speaking?3 Behold, thou hast instructed many, and thou hast strengthened the weak hands;4 Thy words have upholden him that was stumbling, and thou hast braced up the bending knees:5 But now it is come upon thee, and thou grievest; it toucheth thee, and thou art troubled.6 Hath not thy piety been thy confidence, and the perfection of thy ways thy hope?7 Remember, I pray thee, who that was innocent has perished? and where were the upright cut off?8 Even as I have seen, they that plough iniquity and sow mischief, reap the same.9 By the breath of +God they perish, and by the blast of his nostrils are they consumed.10 The roar of the lion, and the voice of the fierce lion, and the teeth of the young lions, are broken;11 The old lion perisheth for lack of prey, and the whelps of the lioness are scattered.12 Now to me a word was secretly brought, and mine ear received a whisper thereof.13 In thoughts from visions of the night, when deep sleep falleth on men: -14 Fear came on me, and trembling, and made all my bones to shake;15 And a spirit passed before my face-the hair of my flesh stood up-16 It stood still; I could not discern the appearance thereof: a form was before mine eyes; I heard a slight murmur and a voice:17 Shall {mortal} man be more just than +God? Shall a man be purer than his Maker?18 Lo, he trusteth not his servants, and his angels he chargeth with folly:19 How much more them that dwell in houses of clay, whose foundation is in the dust, who are crushed as the moth!20 From morning to evening are they smitten: without any heeding it, they perish for ever.21 Is not their tent-cord torn away in them? they die, and without wisdom.

1 Kaj ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:2 Se oni provos diri al vi vorton, tio eble estos por vi turmenta? Sed kiu povas deteni sin de parolado?3 Jen vi multajn instruis, Kaj manojn senfortiĝintajn vi refortigis;4 Falantojn restarigis viaj vortoj, Kaj fleksiĝantajn genuojn vi fortigis;5 Kaj nun, kiam tio trafis vin, vi perdis la forton; Ĝi ektuŝis vin, kaj vi ektimis.6 Ĉu ne via timo antaŭ Dio estas via konsolo? Ĉu la virteco de viaj vojoj ne estas via espero?7 Rememoru do, ĉu pereis iu senkulpa? Kaj kie virtuloj estis ekstermitaj?8 Kiel mi vidis, tiuj, kiuj plugis pekojn kaj semis malbonagojn, Tiuj ilin rikoltas;9 De la ekblovo de Dio ili pereas, Kaj de la ekspiro de Lia kolero ili malaperas.10 La kriado de leono kaj la voĉo de leopardo silentiĝis, Kaj la dentoj de junaj leonoj rompiĝis;11 Leono pereis pro manko de manĝaĵo, Kaj idoj de leonino diskuris.12 Kaj al mi kaŝe alvenis vorto, Kaj mia orelo kaptis parteton de ĝi.13 Dum meditado pri la vizioj de la nokto, Kiam profunda dormo falas sur la homojn,14 Atakis min teruro kaj tremo, Kaj ĉiuj miaj ostoj eksentis timon.15 Kaj spirito traflugis antaŭ mi, Kaj la haroj sur mia korpo rigidiĝis.16 Staris bildo antaŭ miaj okuloj, sed mi ne povis rekoni ĝian aspekton; Estis silento, kaj mi ekaŭdis voĉon, dirantan:17 Ĉu homo estas pli justa ol Dio? Ĉu viro estas pli pura ol lia Kreinto?18 Vidu, al Siaj servantoj Li ne konfidas, Kaj Siajn anĝelojn Li trovas mallaŭdindaj:19 Des pli koncerne tiujn, Kiuj loĝas en argilaj dometoj, Fonditaj sur tero, Kaj kiujn formanĝas vermoj.20 De la mateno ĝis la vespero ili disfalas, Pereas por ĉiam, kaj neniu tion atentas.21 La fadeno de ilia vivo estas distranĉita; Ili mortas, kaj ne en saĝeco.