1 And Job continued his parable and said,2 {As} *God liveth, who hath taken away my right, and the Almighty, who hath embittered my soul,3 All the while my breath is in me, and the spirit of +God is in my nostrils,4 My lips shall not speak unrighteousness, nor my tongue utter deceit!5 Be it far from me that I should justify you; till I die I will not remove my blamelessness from me.6 My righteousness I hold fast, and will not let it go: my heart reproacheth {me} not one of my days.7 Let mine enemy be as the wicked, and he that riseth up against me as the unrighteous.8 For what is the hope of the ungodly, when {God} cutteth him off, when +God taketh away his soul?9 Will *God hear his cry when distress cometh upon him?10 Doth he delight himself in the Almighty? will he at all times call upon +God?11 I will teach you concerning the hand of *God; what is with the Almighty will I not conceal.12 Behold, ye yourselves have all seen {it}; and why are ye thus altogether vain?13 This is the portion of the wicked man with *God, and the heritage of the violent, which they receive from the Almighty: -14 If his children be multiplied, it is for the sword, and his offspring shall not be satisfied with bread;15 Those that remain of him shall be buried by death, and his widows shall not weep.16 Though he heap up silver as the dust, and prepare clothing as the clay;17 He may prepare it, but the just shall put it on; and the innocent shall divide the silver.18 He buildeth his house as the moth, and as a booth that a keeper maketh.19 He lieth down rich, but will do so no more; he openeth his eyes, and he is not.20 Terrors overtake him like waters; a whirlwind stealeth him away in the night.21 The east wind carrieth him away and he is gone; and as a storm it hurleth him out of his place.22 And {God} shall cast upon him and not spare: he would fain flee out of his hand.23 {Men} shall clap their hands at him, and shall hiss him out of his place.

1 Kaj Ijob daŭrigis siajn sentencojn, kaj diris:2 Kiel vivas Dio, kiu rifuzis al mi miajn rajtojn, Kaj la Plejpotenculo, kiu afliktas mian animon:3 Tiel longe, kiel mia animo estas en mi Kaj la spiro de Dio en mia nazo,4 Miaj lipoj ne eldiros malĝustaĵon, Kaj mia lango ne diros malveraĵon.5 Malproksime estas de mi, Rigardi vin kiel pravajn; Ĝis mia morto mi ne ĉesos rigardi min kiel senkulpan.6 Mian pravecon mi tenas forte, kaj mi ne ellasos ĝin; Dum mia tuta vivo mia koro ne faros al mi riproĉon pri tio.7 Mia malamiko estu rigardata kiel malvirtulo, Kaj mia kontraŭulo kiel malpiulo.8 Ĉar kio estas la espero de hipokritulo, Kiam Dio faras al li finon, elŝiras lian animon?9 Ĉu lian kriadon Dio aŭskultos, Kiam trafos lin malfeliĉo?10 Ĉu li povas havi ĝuon de la Plejpotenculo, Voki al Dio en ĉiu tempo?11 Mi instruos vin pri la mano de Dio; Mi ne kaŝos antaŭ vi tion, kio estas ĉe la Plejpotenculo.12 Jen vi ĉiuj mem vidis; Kial do vi parolas senenhavaĵon?13 Tia estas la sorto de malbona homo ĉe Dio, Kaj la parto, kiun tiranoj ricevas de la Plejpotenculo:14 Se li havos multe da filoj, ili iros sub la glavon; Kaj lia devenantaro ne havos sate panon.15 Tiujn, kiuj restos ĉe li, enterigos la morto; Kaj liaj vidvinoj ne ploros.16 Se li kolektos arĝenton kiel polvon Kaj pretigos al si vestojn kiel argilon,17 Tiam li pretigos, sed justulo metos sur sin la vestojn, Kaj senkulpulo dividos la arĝenton.18 Li konstruas sian domon kiel tineo, Kaj kiel gardisto, kiu faras al si laŭbon.19 Li kuŝiĝas riĉa, kaj nenion kunportas; Li malfermas la okulojn, kaj jam nenio ekzistas.20 Teruro superfalos lin kiel akvo; En la nokto forportos lin ventego.21 Levos lin vento orienta, kaj foriros, Kaj forblovos lin de lia loko.22 Li tion ĵetos sur lin senkompate; De Lia mano li kuros kaj kuros.23 Oni kunfrapos pri li la manojn, Kaj oni fajfos pri li sur lia loko.