1 But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to set with the dogs of my flock.2 Yea, whereto {should} the strength of their hands {profit} me, {men} in whom vigour hath perished?3 Withered up through want and hunger, they flee into waste places long since desolate and desert:4 They gather the salt-wort among the bushes, and the roots of the broom for their food.5 They are driven forth from among {men} -they cry after them as after a thief-6 To dwell in gloomy gorges, in caves of the earth and the rocks:7 They bray among the bushes; under the brambles they are gathered together:8 Sons of fools, and sons of nameless sires, they are driven out of the land.9 And now I am their song, yea, I am their byword.10 They abhor me, they stand aloof from me, yea, they spare not to spit in my face.11 For he hath loosed my cord and afflicted me; so they cast off the bridle before me.12 At {my} right hand rise the young brood; they push away my feet, and raise up against me their pernicious ways;13 They mar my path, they set forward my calamity, without any to help them;14 They come in as through a wide breach: amid the confusion they roll themselves onward.15 Terrors are turned against me; they pursue mine honour as the wind; and my welfare is passed away like a cloud.16 And now my soul is poured out in me; days of affliction have taken hold upon me.17 The night pierceth through my bones {and detacheth them} from me, and my gnawing pains take no rest:18 By their great force they have become my raiment; they bind me about as the collar of my coat.19 He hath cast me into the mire, and I have become like dust and ashes.20 I cry unto thee, and thou answerest me not; I stand up, and thou lookest at me.21 Thou art changed to a cruel one to me; with the strength of thy hand thou pursuest me.22 Thou liftest me up to the wind; thou causest me to be borne away, and dissolvest my substance.23 For I know that thou wilt bring me to death, and into the house of assemblage for all living.24 Indeed, no prayer {availeth} when he stretcheth out {his} hand: though they cry when he destroyeth.25 Did not I weep for him whose days were hard? was not my soul grieved for the needy?26 For I expected good, and there came evil; and I waited for light, but there came darkness.27 My bowels well up, and rest not; days of affliction have confronted me.28 I go about blackened, but not by the sun; I stand up, I cry in the congregation.29 I am become a brother to jackals, and a companion of ostriches.30 My skin is become black {and falleth} off me, and my bones are parched with heat.31 My harp also is {turned} to mourning, and my pipe into the voice of weepers.

1 Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;2 Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;3 Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;4 Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.5 El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;6 En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;7 Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;8 Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.9 Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.10 Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.11 Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.12 Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;13 Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;14 Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.15 Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.16 Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.17 En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.18 Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.19 Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.20 Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.21 Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.22 Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.23 Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.24 Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?25 Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?26 Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.27 Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.28 Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.29 Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.30 Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.31 Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.