1 And Job answered and said,2 I have heard many such things: grievous comforters are ye all.3 Shall words of wind have an end? or what provoketh thee that thou answerest?4 I also could speak as ye: if your soul were in my soul's stead, I could join together words against you, and shake my head at you;5 {But} I would encourage you with my mouth, and the solace of my lips should assuage {your pain}.6 If I speak, my pain is not assuaged; and if I forbear, what am I eased?7 But now he hath made me weary; ...thou hast made desolate all my family;8 Thou hast shrivelled me up! it is become a witness; and my leanness riseth up against me, it beareth witness to my face.9 His anger teareth and pursueth me; he gnasheth with his teeth against me; {as} mine adversary he sharpeneth his eyes at me.10 They gape upon me with their mouth; they smite my cheeks reproachfully; they range themselves together against me.11 *God hath delivered me over to the iniquitous man, and hurled me into the hands of the wicked.12 I was at rest, but he hath shattered me; he hath taken me by the neck and shaken me to pieces, and set me up for his mark.13 His arrows encompass me round about, he cleaveth my reins asunder and doth not spare; he poureth out my gall upon the ground.14 He breaketh me with breach upon breach; he runneth upon me like a mighty man.15 I have sewed sackcloth upon my skin, and rolled my horn in the dust.16 My face is red with weeping, and on my eyelids is the shadow of death;17 Although there is no violence in my hands, and my prayer is pure.18 O earth, cover not my blood, and let there be no place for my cry!19 Even now, behold, my Witness is in the heavens, and he that voucheth for me is in the heights.20 My friends are my mockers; mine eye poureth out tears unto +God.21 Oh that there were arbitration for a man with +God, as a son of man for his friend!22 For years {few} in number shall pass, -and I shall go the way {whence} I shall not return.

1 Ijob respondis kaj diris:2 Mi aŭdis multe da similaj aferoj; Tedaj konsolantoj vi ĉiuj estas.3 Ĉu estos fino al la ventaj vortoj? Kaj kio vin incitis, ke vi tiel parolas?4 Mi ankaŭ povus paroli, kiel vi. Se vi estus sur mia loko, Mi konsolus vin per vortoj Kaj balancus pri vi mian kapon.5 Mi fortigus vin per mia buŝo Kaj konsolus vin per paroloj de miaj lipoj.6 Se mi parolos, mia doloro ne kvietiĝos; Se mi ĉesos, kio foriros de mi?7 Sed nun Li lacigis min, Li detruis mian tutan esencon.8 Vi faris al mi sulkojn, tio fariĝis atesto; Mia senfortiĝo staras antaŭ mia vizaĝo, kaj parolas.9 Lia kolero disŝiras; Mia malamanto grincigas kontraŭ mi siajn dentojn; Mia premanto briligas kontraŭ mi siajn okulojn.10 Ili malfermegis kontraŭ mi sian buŝon, insulte batas min sur la vangojn; Ĉiuj kune kontentigis sur mi sian koleron.11 Dio transdonis min al maljustulo, Ĵetis min en la manojn de malbonuloj.12 Mi estis trankvila; sed Li frakasis min, Li kaptis min je la kolo, disbatis min, Kaj Li faris min por Si celo.13 Liaj pafistoj min ĉirkaŭis; Li dishakas miajn internaĵojn kaj ne kompatas, Li elverŝas sur la teron mian galon.14 Li faras en mi breĉon post breĉo, Li kuras kontraŭ min kiel batalisto.15 Sakaĵon mi kudris sur mian korpon, Kaj en polvo mi kaŝis mian kornon.16 Mia vizaĝo ŝvelis de plorado, Kaj sur miaj palpebroj estas morta ombro;17 Kvankam ne troviĝas perfortaĵo en miaj manoj, Kaj mia preĝo estas pura.18 Ho tero, ne kovru mian sangon, Kaj mia kriado ne trovu haltejon.19 Vidu, en la ĉielo estas mia atestanto, Kaj mia konanto estas en la altaj sferoj.20 Parolistoj estas por mi miaj amikoj; Sed mia okulo larmas al Dio,21 Ke Li decidu inter homo kaj Dio, Inter homo kaj lia amiko.22 Ĉar la nombro de la jaroj pasos, Kaj mi iros sur vojon nereveneblan.