Provérbios 5

1 Mia filo! atentu mian saĝon;

Al mia prudento klinu vian orelon,

2 Por ke vi konservu prudenton

Kaj via buŝo tenu scion.

3 Ĉar la buŝo de malĉastulino elverŝas mielon,

Kaj ŝia gorĝo estas pli glata ol oleo.

4 Sed ŝia sekvaĵo estas maldolĉa kiel absinto,

Akra kiel ambaŭtranĉa glavo.

5 Ŝiaj piedoj iras malsupren al la morto;

Ŝiaj paŝoj atingas Ŝeolon.

6 Ŝi ne iras rekte laŭ la vojo de vivo;

Ŝiaj paŝoj ŝanceliĝas, sed tion ŝi ne scias.

7 Kaj nun, infanoj, aŭskultu min,

Kaj ne forkliniĝu de la vortoj de mia buŝo.

8 Malproksimigu de ŝi vian vojon,

Kaj ne proksimiĝu al la pordo de ŝia domo,

9 Por ke vi ne fordonu al aliaj vian honoron

Kaj viajn jarojn al la kruelulo,

10 Por ke fremduloj ne satiĝu de via havo,

Kaj viaj laboroj ne estu en fremda domo,

11 Ĝis vi ĝemos en la fino,

Kiam konsumiĝos via karno kaj via korpo,

12 Kaj vi diros: Ho, kiel mi malamis instruon,

Kaj mia koro malŝatis moraligon!

13 Kaj mi ne aŭskultis la voĉon de miaj instruantoj,

Kaj mi ne klinis mian orelon al miaj lernigantoj.

14 Mi estis preskaŭ en ĉia malbono

Meze de kunveno kaj societo.

15 Trinku akvon el via cisterno,

Kaj fluantan el via puto.

16 Viaj fontoj disfluu eksteren,

Akvaj torentoj en la stratojn.

17 Ili apartenu al vi sola,

Sed ne al aliaj kun vi.

18 Via fonto estu benata;

Kaj havu ĝojon de la edzino de via juneco.

19 Ŝi estas ĉarma kiel cervino,

Kaj aminda kiel ibeksino;

Ŝiaj karesoj ĝuigu vin en ĉiu tempo,

Ŝia amo ĉiam donu al vi plezuron.

20 Kaj kial, mia filo, vi volas serĉi al vi plezuron ĉe fremda virino

Kaj enbrakigi ne apartenantan al vi?

21 Ĉar antaŭ la okuloj de la Eternulo estas la vojoj de homo,

Kaj ĉiujn liajn irojn Li pripensas.

22 Liaj propraj malbonfaroj enkaptos la malpiulon,

Kaj la ŝnuroj de lia peko lin tenos.

23 Li mortos pro manko de eduko;

Kaj la multo de lia senprudenteco lin devojigos.

Repreensão contra a imoralidade

1 Filho meu,

atende à minha sabedoria;

à minha inteligência

inclina o teu ouvido;

2 Para que guardes

os meus conselhos

e os teus lábios

observem o conhecimento.

3 Porque os lábios da mulher

estranha destilam favos de mel,

e o seu paladar é mais

suave do que o azeite.

4 Mas o seu fim é

amargoso como o absinto,

agudo como a espada de dois gumes.

5 Os seus pés descem

para a morte;

os seus passos estão

impregnados do inferno.

6 Para que não ponderes

os caminhos da vida,

as suas andanças são errantes:

jamais os conhecerás.

7 Agora, pois, filhos,

dai-me ouvidos,

e não vos desvieis

das palavras da minha boca.

8 Longe dela seja o teu caminho,

e não te chegues

à porta da sua casa;

9 Para que não dês a outros a tua honra,

e não entregues a cruéis

os teus anos de vida;

10 Para que não farte

a estranhos o teu esforço,

e todo o fruto do teu trabalho

vá parar em casa alheia;

11 E no fim venhas a gemer,

no consumir-se da tua carne

e do teu corpo.

12 E então digas: Como

odiei a correção!

E o meu coração

desprezou a repreensão!

13 E não escutei a voz

dos que me ensinavam,

nem aos meus mestres

inclinei o meu ouvido!

14 No meio da congregação e da assembleia

foi que eu me achei em quase todo o mal.

15 Bebe água da tua fonte,

e das correntes

do teu poço.

16 Derramar-se-iam

as tuas fontes por fora,

e pelas ruas

os ribeiros de águas?

17 Sejam para ti só,

e não para os estranhos contigo.

18 Seja bendito o teu manancial,

e alegra-te com a mulher

da tua mocidade.

19 Como cerva amorosa,

e gazela graciosa,

os seus seios te saciem todo o tempo;

e pelo seu amor sejas

atraído perpetuamente.

20 E por que, filho meu,

te deixarias atrair por outra mulher,

e te abraçarias ao peito de uma estranha?

21 Eis que os caminhos

do homem estão

perante os olhos do Senhor,

e ele pesa todas as suas veredas.

22 Quanto ao ímpio,

as suas iniquidades

o prenderão,

e com as cordas

do seu pecado será detido.

23 Ele morrerá,

porque desavisadamente andou,

e pelo excesso da sua loucura se perderá.