1 Ijob respondis kaj diris:

2 Mi aŭdis multe da similaj aferoj;

Tedaj konsolantoj vi ĉiuj estas.

3 Ĉu estos fino al la ventaj vortoj?

Kaj kio vin incitis, ke vi tiel parolas?

4 Mi ankaŭ povus paroli, kiel vi.

Se vi estus sur mia loko,

Mi konsolus vin per vortoj

Kaj balancus pri vi mian kapon.

5 Mi fortigus vin per mia buŝo

Kaj konsolus vin per paroloj de miaj lipoj.

6 Se mi parolos, mia doloro ne kvietiĝos;

Se mi ĉesos, kio foriros de mi?

7 Sed nun Li lacigis min,

Li detruis mian tutan esencon.

8 Vi faris al mi sulkojn, tio fariĝis atesto;

Mia senfortiĝo staras antaŭ mia vizaĝo, kaj parolas.

9 Lia kolero disŝiras;

Mia malamanto grincigas kontraŭ mi siajn dentojn;

Mia premanto briligas kontraŭ mi siajn okulojn.

10 Ili malfermegis kontraŭ mi sian buŝon, insulte batas min sur la vangojn;

Ĉiuj kune kontentigis sur mi sian koleron.

11 Dio transdonis min al maljustulo,

Ĵetis min en la manojn de malbonuloj.

12 Mi estis trankvila; sed Li frakasis min,

Li kaptis min je la kolo, disbatis min,

Kaj Li faris min por Si celo.

13 Liaj pafistoj min ĉirkaŭis;

Li dishakas miajn internaĵojn kaj ne kompatas,

Li elverŝas sur la teron mian galon.

14 Li faras en mi breĉon post breĉo,

Li kuras kontraŭ min kiel batalisto.

15 Sakaĵon mi kudris sur mian korpon,

Kaj en polvo mi kaŝis mian kornon.

16 Mia vizaĝo ŝvelis de plorado,

Kaj sur miaj palpebroj estas morta ombro;

17 Kvankam ne troviĝas perfortaĵo en miaj manoj,

Kaj mia preĝo estas pura.

18 Ho tero, ne kovru mian sangon,

Kaj mia kriado ne trovu haltejon.

19 Vidu, en la ĉielo estas mia atestanto,

Kaj mia konanto estas en la altaj sferoj.

20 Parolistoj estas por mi miaj amikoj;

Sed mia okulo larmas al Dio,

21 Ke Li decidu inter homo kaj Dio,

Inter homo kaj lia amiko.

22 Ĉar la nombro de la jaroj pasos,

Kaj mi iros sur vojon nereveneblan.

1 Allora Giobbe rispose e disse:

2 "Di cose come queste ne ho udite tante! Siete tutti dei consolatori molesti! 3 Non ci sarà una fine alle parole vane? Che cosa ti provoca a rispondere? 4 Anch’io potrei parlare come voi, se voi foste al posto mio; potrei mettere assieme delle parole contro di voi e scrollare su di voi il capo; 5 potrei farvi coraggio con la bocca; e il conforto delle mie labbra vi calmerebbe. 6 Se parlo, il mio dolore non ne sarà lenito; e se cesso di parlare, che sollievo ne avrò? 7 Ora, purtroppo, Dio mi ha ridotto senza forze, ha desolato tutta la mia casa; 8 mi ha coperto di rughe e questo testimonia contro di me, la mia magrezza mi accusa apertamente. 9 La sua ira mi lacera, mi perseguita, digrigna i denti contro di me. Il mio nemico aguzza gli occhi su di me. 10 Spalancano contro di me la bocca, mi percuotono per disonore le guance, si mettono tutti insieme a darmi addosso. 11 Iddio mi dà in balìa degli empi, mi getta in mano ai malvagi. 12 Vivevo in pace ed egli mi ha scosso con violenza, mi ha preso per la nuca, mi ha frantumato, mi ha posto come suo bersaglio. 13 I suoi arcieri mi circondano, egli mi trafigge le reni senza pietà, sparge a terra il mio fiele. 14 Apre sopra di me breccia su breccia, mi corre addosso come un guerriero. 15 Mi sono cucito un cilicio sulla pelle, ho prostrato la mia fronte nella polvere. 16 Il mio viso è rosso di pianto e sulle mie palpebre si stende l’ombra di morte. 17 Eppure, le mie mani non commisero mai violenza, e la mia preghiera fu sempre pura. 18 O terra, non coprire il mio sangue, e non vi sia luogo dove si fermi il mio grido! 19 Già fin da ora, ecco, il mio Testimone è in cielo, il mio Garante è nei luoghi altissimi. 20 Gli amici mi deridono, ma a Dio si volgono piangenti i miei occhi. 21 Sostenga egli le ragioni dell’uomo presso Dio, le ragioni del figlio d’uomo contro i suoi compagni! 22 Poiché, pochi anni ancora, e me ne andrò per una via senza ritorno.