1 Ĉion ĉi tion mia okulo vidis,

Mia orelo aŭdis kaj komprenis.

2 Kion vi scias, mi ankaŭ scias;

Kaj mi ne estas malpli valora ol vi.

3 Sed mi volus paroli kun la Plejpotenculo,

Mi dezirus disputi kun Dio.

4 Tamen vi komentarias malvere,

Vi ĉiuj estas senutilaj kuracistoj.

5 Ho, se vi silentus,

Tio estus saĝeco de via flanko.

6 Aŭskultu do mian moralinstruon,

Kaj atentu la defendan parolon de mia buŝo.

7 Ĉu pro Dio vi volas paroli malveron,

Kaj pro Li paroli falsaĵon?

8 Ĉu vi volas esti personfavoraj al Li,

Aŭ pro Dio vi volas disputi?

9 Ĉu estos bone, kiam Li esploros vin?

Ĉu vi volas trompi Lin, kiel oni trompas homon?

10 Li certe vin punos,

Se vi sekrete estos personfavoraj.

11 Ĉu Lia majesto ne konfuzas vin?

Ĉu ne falas sur vin timo antaŭ Li?

12 Viaj memorigoj estas sentencoj polvaj,

Via bastionoj estas amasoj da argilo.

13 Silentu antaŭ mi, kaj parolos mi,

Kio ajn trafos min.

14 Por kio mi portu mian karnon en miaj dentoj

Kaj metu mian animon en mian manon?

15 Li ja mortigos min, kaj mi ne havas esperon;

Sed pri mia konduto mi volas disputi antaŭ Li.

16 Tio jam estos savo por mi,

Ĉar ne hipokritulo venos antaŭ Lin.

17 Aŭskultu mian parolon

Kaj mian klarigon antaŭ viaj oreloj.

18 Jen mi pretigis juĝan aferon;

Mi scias, ke mi montriĝos prava.

19 Kiu povas procesi kontraŭ mi?

Tiam mi eksilentus kaj mortus.

20 Nur du aferojn ne faru al mi,

Tiam mi ne kaŝos min antaŭ Via vizaĝo:

21 Malproksimigu de mi Vian manon,

Kaj Via teruro ne timigu min.

22 Tiam voku, kaj mi respondos;

Aŭ mi parolos, kaj Vi respondu al mi.

23 Kiom da malbonagoj kaj pekoj estas sur mi?

Sciigu al mi miajn krimojn kaj pekojn.

24 Kial Vi kaŝas Vian vizaĝon

Kaj rigardas min kiel Vian malamikon?

25 Ĉu Vi volas montri Vian forton kontraŭ deŝirita folio?

Kaj ĉu sekiĝintan pajleron Vi volas persekuti?

26 Ĉar Vi skribas kontraŭ mi maldolĉaĵon

Kaj venigas sur min la pekojn de mia juneco.

27 Vi metis miajn piedojn en ŝtipon,

Vi observas ĉiujn miajn vojojn,

Kaj Vi observas la plandojn de miaj piedoj;

28 Dum mi ja disfalas kiel putraĵo,

Kiel vesto dismanĝita de tineoj.

1 Ecco, il mio occhio tutto questo lo ha visto; il mio orecchio lo ha udito e lo ha compreso. 2 Quello che sapete voi lo so anch’io, non vi sono per nulla inferiore. 3 Ma io vorrei parlare con l’Onnipotente, gradirei ragionare con Dio; 4 poiché voi siete dei fabbricanti di menzogne, siete tutti quanti dei medici da nulla. 5 Oh, se faceste silenzio! esso vi sarebbe contato come saggezza. 6 Ascoltate, vi prego, ciò che ho da rimproverarvi; state attenti alle ragioni delle mie labbra! 7 Volete dunque difendere Iddio parlando ingiustamente? sostenere la sua causa con parole ingannevoli? 8 Volete avere riguardo alla sua persona? e costituirvi difensori di Dio? 9 Sarà un bene per voi quando egli vi scruterà a fondo? credete di ingannarlo come si inganna un uomo? 10 Certo egli vi riprenderà severamente se nel vostro segreto avete dei riguardi personali. 11 La sua maestà non vi farà spavento? Il suo terrore non piomberà su di voi? 12 I vostri detti memorabili sono massime di cenere; i vostri baluardi sono baluardi di argilla. 13 Tacete! lasciatemi stare! voglio parlare io, e succeda quel che succeda! 14 Perché dovrei prendere la mia carne con i denti e mettere la mia vita nelle mie mani? 15 Anche se dovesse uccidermi, continuerò a sperare; ma io difenderò di fronte a lui il mio comportamento. 16 Anche questo servirà alla mia salvezza; poiché un empio non ardirebbe presentarsi a lui. 17 Ascoltate attentamente il mio discorso, porgete orecchio a quanto sto per dichiararvi. 18 Ecco, io ho preparato ogni cosa per la causa, so che sarò riconosciuto giusto. 19 C’è qualcuno che voglia farmi opposizione? Se c’è, io mi taccio e sarò pronto a morire. 20 Ma, o Dio, concedimi soltanto due cose, e non mi nasconderò dalla tua presenza: 21 ritira da me la tua mano e fa’ che i tuoi terrori non mi spaventino più. 22 Poi interrogami, e io risponderò; o parlerò io, e tu replicherai. 23 Quante sono le mie iniquità, quanti i miei peccati? Fammi conoscere la mia trasgressione, il mio peccato! 24 Perché nascondi il tuo volto e mi consideri un nemico? 25 Vuoi tu atterrire una foglia portata via dal vento? Vuoi tu perseguitare una pagliuzza inaridita? 26 tu che mi condanni a pene così amare, e mi fai espiare gli sbagli della mia gioventù, 27 tu che metti i miei piedi nei ceppi; che spii tutti i miei movimenti, e tracci una linea intorno alla pianta dei miei piedi? 28 Intanto questo mio corpo si disfa come legno tarlato, come un abito roso dalle tarme.