1 Ijob respondis kaj diris:

2 Certe, mi scias, ke tiel estas;

Kaj kiel povas homo esti prava koncerne Dion?

3 Se li volus havi kun Li juĝan disputon,

Li ne povus respondi al Li eĉ unu kontraŭ mil.

4 Li estas saĝa per Sia koro kaj potenca per Sia forto;

Kiu kuraĝus stari kontraŭ Li kaj restus sendifekta?

5 Li forŝovas montojn, kaj ili eĉ ne rimarkas,

Ke Li renversis ilin en Sia kolero;

6 Li skuas la teron de ĝia loko,

Ke ĝiaj kolonoj tremas;

7 Li diras al la suno, kaj ĝi ne leviĝas,

Kaj la stelojn Li sigelfermas;

8 Li sola etendas la ĉielon,

Kaj Li iras sur la altaĵoj de la maro;

9 Li kreis la Grandan Ursinon, Orionon, kaj Plejadojn,

Kaj la stelojn de la sudo;

10 Li faras neesploreblajn grandaĵojn,

Kaj nekalkuleblajn mirindaĵojn.

11 Jen Li preteriros preter mi, kaj mi tion eĉ ne vidos;

Li pasos, kaj mi eĉ ne rimarkos Lin.

12 Kiam Li kaptas, kiu malpermesus al Li?

Kiu dirus al Li: Kion Vi faras?

13 Li estas Dio, kaj Lian koleron oni ne povas haltigi;

Sub Li fleksiĝas la helpantoj de Rahab.

14 Des pli ĉu mi povus respondi al Li,

Ĉu mi povus elekti vortojn kontraŭ Li?

15 Eĉ se mi estus prava, mi ne respondus;

Sed mi nur petegus mian juĝanton.

16 Se mi vokus kaj Li respondus,

Mi ne kredus, ke Li aŭdis mian voĉon,

17 Li, kiu povas frakasi min per ventego

Kaj fari al mi senkulpe multe da vundoj.

18 Li ne permesas al mi trankviligi mian spiriton,

Sed Li satigas min per maldolĉo.

19 Se oni volas forton, Li estas potenca;

Se oni volas juĝon, kiu alvokos min?

20 Se mi montros mian pravecon, mia propra buŝo min kondamnos;

Se mi montros min virtulo, Li montros min malbonagulo.

21 Mi estas senkulpa; mi ne zorgas pri mia animo,

Mi abomenas mian vivon.

22 Ĉio estas egala; tial mi diras:

Senkulpulon kaj malpiulon Li ambaŭ pereigas.

23 Kiam vipo subite ekbatas,

Li ridas ĉe la elprovado de senkulpuloj.

24 La tero estas transdonita en la manon de malpiulo;

La vizaĝon de ĝiaj juĝistoj Li kovras.

Se ne Li, tiam kiu?

25 Miaj tagoj estis pli rapidpiedaj ol kuristo;

Ili forkuris, ne vidis bonon;

26 Ili forkuris, kiel ŝipetoj el kano,

Kiel aglo flugas al manĝotaĵo.

27 Se mi ekpensas: Mi forgesos mian plendon,

Mi farlasos mian mienon, kaj mi min gajigos:

28 Tiam mi ektremas pro ĉiuj miaj suferoj;

Mi scias, ke Vi ne rigardos min kiel senkulpan.

29 Mi restos ja malprava;

Por kio do mi vane min turmentas?

30 Se mi lavus min per neĝa akvo

Kaj purigus miajn manojn per lesivo,

31 Eĉ tiam Vi trempus min en koto,

Kaj miaj vestoj min abomenus.

32 Ĉar Li ne estas homo simile al mi,

Ke mi povu respondi al Li,

Ke ni povu ambaŭ iri al juĝo.

33 Ne ekzistas inter ni arbitracianto,

Kiu povus meti sian manon sur nin ambaŭ.

34 Li forigu de mi Sian vergon,

Kaj Lia teruro ne timigu min;

35 Tiam mi ekparolos, kaj ne timos Lin,

Ĉar ne tia mi estas en mi mem.

1 Allora Giobbe rispose e disse: 2 "Sì, certo, io so che è così; e come potrebbe il mortale essere giusto davanti a Dio? 3 Se all’uomo piacesse disputare con Dio, non potrebbe rispondergli su un punto fra mille. 4 Dio è saggio di cuore, è grande in potenza; chi gli ha tenuto fronte e se n’è trovato bene? 5 Egli trasporta le montagne senza che se ne accorgano, nel suo furore le sconvolge. 6 Egli scuote la terra dalle sue fondamenta, e le sue colonne tremano. 7 Comanda al sole, ed esso non sorge; mette un sigillo sulle stelle. 8 Da solo spiega i cieli, e cammina sulle più alte onde del mare. 9 È il creatore dell’Orsa, di Orione, delle Pleiadi, e delle misteriose regioni del cielo australe. 10 Egli fa cose grandi e imperscrutabili, meraviglie innumerevoli. 11 Ecco, egli mi passa vicino, e io non lo vedo; mi scivola accanto e non me ne accorgo. 12 Ecco afferra la preda, e chi si opporrà? Chi oserà dirgli: ‘Che fai?’. 13 Iddio non ritira la sua collera; sotto di lui si curvano i campioni della superbia. 14 E io, come farei a rispondergli, a scegliere le mie parole per discutere con lui? 15 Avessi anche ragione, non gli replicherei, ma chiederei misericordia al mio giudice. 16 Se io lo invocassi ed egli mi rispondesse, non per questo crederei che avesse dato ascolto alla mia voce; 17 egli mi piomba addosso dal seno della tempesta, moltiplica senza motivo le mie piaghe, 18 non mi lascia riprendere fiato, e mi sazia di amarezza. 19 Se si tratta di forza, ecco, egli è potente; se di diritto, egli dice: ‘Chi mi fisserà un giorno per comparire?’. 20 Anche se fossi giusto, la mia stessa bocca mi condannerebbe; anche se fossi innocente, mi dichiarerebbe colpevole. 21 Innocente! Sì, lo sono! di me non mi interessa, io disprezzo la mia vita! 22 Per me è la stessa cosa! perciò dico: ‘Egli distrugge ugualmente l’innocente e il colpevole’. 23 Se un flagello, a un tratto, semina la morte, egli ride dello spavento degli innocenti. 24 La terra è data in balìa dei malvagi; egli vela gli occhi ai giudici di essa; se non è lui, chi è dunque? 25 E i miei giorni se ne vanno più veloci di un corriere; fuggono via senza avere visto il bene; 26 passano rapidi come navi di giunchi, come l’aquila che piomba sulla preda. 27 Se dico: ‘Voglio dimenticare il mio lamento, abbandonare questa aria triste e rasserenarmi’, 28 ma sono spaventato per tutti i miei dolori, so che non mi considererai innocente. 29 Io sarò condannato; perché dunque affaticarmi invano? 30 Anche se mi lavassi con la neve e mi pulissi le mani con il sapone, 31 tu mi immergeresti nel fango di una fossa, le mie stesse vesti mi avrebbero in orrore. 32 Dio non è un uomo come me, perché io gli risponda e che possiamo comparire in giudizio assieme. 33 Non c’è fra noi un arbitro che posi la mano su tutti e due! 34 Iddio allontani da me la sua verga; smetta di spaventarmi con il suo terrore; 35 allora io parlerò senza temerlo, poiché sento di non essere quel colpevole che sembro.