1 Aŭskultu do, Ijob, miajn parolojn,

Kaj atentu ĉiujn miajn vortojn.

2 Jen mi malfermis mian buŝon,

Parolas mia lango en mia gorĝo.

3 Ĝuste el mia koro estas miaj paroloj,

Kaj puran scion eldiros miaj lipoj.

4 La spirito de Dio min kreis,

Kaj la spiro de la Plejpotenculo min vivigas.

5 Se vi povas, respondu al mi;

Armu vin kontraŭ mi, kaj stariĝu.

6 Jen mi simile al vi estas de Dio;

Mi ankaŭ estas farita el argilo.

7 Vidu, vi ne bezonas timi min,

Kaj mia ŝarĝo ne pezos sur vi.

8 Vi parolis antaŭ miaj oreloj,

Kaj mi aŭdis la sonon de tiaj vortoj:

9 Mi estas pura, sen malbonagoj;

Senkulpa, mi ne havas pekon;

10 Jen Li trovis ion riproĉindan en mi,

Li rigardas min kiel Lian malamikon;

11 Li metis miajn piedojn en ŝtipon;

Li observas ĉiujn miajn vojojn.

12 Sed en tio vi ne estas prava, mi respondas al vi;

Ĉar Dio estas pli granda ol homo.

13 Kial vi havas pretendon kontraŭ Li pro tio,

Ke Li ne donas al vi kalkulraporton pri ĉiuj Siaj faroj?

14 Cetere Dio parolas en unu maniero kaj en alia maniero,

Sed oni tion ne rimarkas.

15 En sonĝo, en nokta vizio,

Kiam sur la homojn falis dormo,

Kiam ili dormas sur la lito,

16 Tiam Li malfermas la orelon de la homoj,

Kaj, doninte instruon, sigelas ĝin,

17 Por deturni homon de ia faro

Kaj gardi viron kontraŭ fiereco,

18 Por ŝirmi lian animon kontraŭ pereo

Kaj lian vivon kontraŭ falo sub glavon.

19 Ankaŭ per malsano sur lia lito Li avertas lin,

Kiam ĉiuj liaj ostoj estas ankoraŭ fortaj.

20 Kaj abomenata fariĝas por li en lia vivo la manĝaĵo,

Kaj por lia animo la frandaĵo.

21 Lia karno konsumiĝas tiel, ke oni ĝin jam ne vidas;

Kaj elstaras liaj ostoj, kiuj antaŭe estis nevideblaj.

22 Kaj lia animo alproksimiĝas al la pereo,

Kaj lia vivo al la mortigo.

23 Sed se li havas por si anĝelon proparolanton,

Kvankam unu el mil,

Kiu elmontrus pri la homo lian pravecon,

24 Tiam Li indulgas lin, kaj diras:

Liberigu lin, ke li ne malsupreniru en la tombon,

Ĉar Mi trovis pardonigon.

25 Tiam lia korpo fariĝas denove freŝa, kiel en la juneco;

Li revenas al la tagoj de sia knabeco.

26 Li preĝas al Dio,

Kaj ĉi Tiu korfavoras lin,

Kaj montras al li Sian vizaĝon kun ĝojo,

Kaj rekompencas la homon laŭ lia virteco.

27 Li rigardas la homojn, kaj diras:

Mi pekis, la veron mi kripligis,

Kaj Li ne repagis al mi;

28 Li liberigis mian animon, ke ĝi ne iru en pereon,

Kaj mia vivo vidas la lumon.

29 Ĉion ĉi tion Dio faras

Du aŭ tri fojojn kun homo,

30 Por deturni lian animon de pereo

Kaj prilumi lin per la lumo de vivo.

31 Atentu, Ijob, aŭskultu min;

Silentu, kaj mi parolos.

32 Se vi havas, kion diri, respondu al mi;

Parolu, ĉar mi dezirus, ke vi montriĝu prava.

33 Se ne, tiam aŭskultu min;

Silentu, kaj mi instruos al vi saĝon.

1 Ascolta dunque, o Giobbe, il mio parlare, porgi orecchio a tutte le mie parole! 2 Ecco, apro la bocca, la lingua parla sotto il mio palato. 3 Nelle mie parole c’è la rettitudine del mio cuore; e le mie labbra diranno sinceramente quello che so. 4 Lo Spirito di Dio mi ha creato, e il soffio dell’Onnipotente mi dà la vita. 5 Se puoi, rispondimi; prepara le tue ragioni, fatti avanti! 6 Ecco, io sono uguale a te davanti a Dio; anch’io fui tratto dall’argilla. 7 Paura di me non potrà quindi coglierti, e il peso della mia autorità non ti potrà schiacciare. 8 Davanti a me tu dunque hai detto (e ho udito bene il suono delle tue parole): 9 ‘Io sono puro, senza peccato; sono innocente, non c’è iniquità in me; 10 ma Dio trova contro me degli appigli ostili, mi considera suo nemico; 11 mi mette i piedi nei ceppi, spia tutti i miei movimenti’. 12 E io ti rispondo: ‘In questo non hai ragione’; poiché Dio è più grande dell’uomo. 13 Perché contendi con lui? poiché egli non rende conto di nessuno dei suoi atti. 14 Iddio parla, una volta e anche due, ma l’uomo non ci bada; 15 parla per via di sogni, di visioni notturne, quando un sonno profondo cade sui mortali, quando sui loro letti essi giacciono assopiti; 16 allora egli apre i loro orecchi e dà loro in segreto degli ammonimenti, 17 per distogliere l’uomo dal suo modo di agire e tenere lontano da lui la superbia; 18 per salvargli l’anima dalla fossa, la vita dalla freccia mortale. 19 L’uomo è anche ammonito sul suo letto, dal dolore, dall’agitazione incessante delle sue ossa; 20 quando egli ha in disgusto il pane, e l’anima sua disprezza i cibi più succulenti; 21 la carne gli si consuma e sparisce, mentre le ossa, prima invisibili, gli escono fuori, 22 l’anima sua si avvicina alla fossa, e la sua vita a quelli che danno la morte. 23 Ma se, presso di lui, c’è un angelo, un interprete, uno solo fra i mille, che mostri all’uomo il suo dovere, 24 Iddio ha pietà di lui e dice: ‘Risparmialo, che non scenda nella fossa! Ho trovato il suo riscatto’. 25 Allora la sua carne diventa più fresca di quella di un bimbo; egli torna ai giorni della sua gioventù; 26 implora Dio, e Dio gli è propizio; gli dà di contemplare il suo volto con gioia e lo considera di nuovo come giusto. 27 Ed egli va cantando fra la gente e dice: ‘Avevo peccato, pervertito la giustizia, e non sono stato punito come meritavo. 28 Iddio ha riscattato la mia anima, affinché non scendesse nella fossa e la mia vita si schiude alla luce!’. 29 Ecco, tutto questo Iddio lo fa due, tre volte, all’uomo, 30 per allontanare l’anima sua dalla fossa, perché su di lei splenda la luce della vita. 31 Sta’ attento, Giobbe, dammi ascolto; taci, e io parlerò. 32 Se hai qualcosa da dire, rispondi, parla, perché io vorrei poterti dare ragione. 33 Se no, tu dammi ascolto, taci, e ti insegnerò la saggezza".