1 Ĉu vi povas eltiri levjatanon per fiŝhoko,

Aŭ ligi per ŝnuro ĝian langon?

2 Ĉu vi povas trameti kanon tra ĝia nazo

Kaj trapiki ĝian vangon per pikilo?

3 Ĉu ĝi multe petegos vin,

Aŭ parolos al vi flataĵojn?

4 Ĉu ĝi faros interligon kun vi?

Ĉu vi povas preni ĝin kiel porĉiaman sklavon?

5 Ĉu vi amuziĝos kun ĝi kiel kun birdo?

Aŭ ĉu vi ligos ĝin por viaj knabinoj?

6 Ĉu kamaradoj ĝin dishakos,

Kaj dividos inter komercistoj?

7 Ĉu vi povas plenigi per pikiloj ĝian haŭton

Kaj per fiŝistaj hokoj ĝian kapon?

8 Metu sur ĝin vian manon;

Tiam vi bone memoros la batalon, kaj ĝin ne plu entreprenos.

9 Vidu, la espero ĉiun trompos;

Jam ekvidinte ĝin, li falos.

10 Neniu estas tiel kuraĝa, por inciti ĝin;

Kiu do povas stari antaŭ Mi?

11 Kiu antaŭe ion donis al Mi, ke Mi redonu al li?

Sub la tuta ĉielo ĉio estas Mia.

12 Mi ne silentos pri ĝiaj membroj,

Pri ĝia forto kaj bela staturo.

13 Kiu povas levi ĝian veston?

Kiu aliros al ĝia paro da makzeloj?

14 Kiu povas malfermi la pordon de ĝia vizaĝo?

Teruro ĉirkaŭas ĝiajn dentojn.

15 Ĝiaj fieraj skvamoj estas kiel ŝildoj,

Interligitaj per fortika sigelo;

16 Unu kuntuŝiĝas kun la alia tiel,

Ke aero ne povas trairi tra ili;

17 Unu alfortikiĝis al la alia,

Interkuniĝis kaj ne disiĝas.

18 Ĝia terno briligas lumon,

Kaj ĝiaj okuloj estas kiel la palpebroj de la ĉielruĝo.

19 El ĝia buŝo eliras torĉoj,

Elkuras flamaj fajreroj.

20 El ĝiaj nazotruoj eliras fumo,

Kiel el bolanta poto aŭ kaldrono.

21 Ĝia spiro ekbruligas karbojn,

Kaj flamo eliras el ĝia buŝo.

22 Sur ĝia kolo loĝas forto,

Kaj antaŭ ĝi kuras teruro.

23 La partoj de ĝia karno estas firme kunligitaj inter si,

Tenas sin fortike sur ĝi, kaj ne ŝanceliĝas.

24 Ĝia koro estas malmola kiel ŝtono,

Kaj fortika kiel suba muelŝtono.

25 Kiam ĝi sin levas, ektremas fortuloj,

Konsterniĝas de teruro.

26 Glavo, kiu alproksimiĝas al ĝi, ne povas sin teni,

Nek lanco, sago, aŭ kiraso.

27 Feron ĝi rigardas kiel pajlon,

Kupron kiel putran lignon.

28 Ne forpelos ĝin sago;

Ŝtonoj el ŝtonĵetilo fariĝas pajleroj antaŭ ĝi.

29 Bastonegon ĝi rigardas kiel pajlon,

Kaj ĝi mokas la sonon de lanco.

30 Sube ĝi havas akrajn pecetojn;

Kiel draŝrulo ĝi kuŝas sur la ŝlimo.

31 Kiel kaldronon ĝi ondigas la profundon;

La maron ĝi kirlas kiel ŝmiraĵon.

32 La vojo post ĝi lumas;

La abismo aperas kiel grizaĵo.

33 Ne ekzistas sur la tero io simila al ĝi;

Ĝi estas kreita sentima.

34 Ĝi rigardas malestime ĉion altan;

Ĝi estas reĝo super ĉiuj sovaĝaj bestoj.

1 Ecco, vana è la speranza di chi lo assale; basta scorgerlo e si è atterrati. 2 Nessuno è tanto audace da provocarlo. E chi dunque oserà starmi di fronte? 3 Chi mi ha anticipato qualcosa perché io glielo debba restituire? Sotto tutti i cieli, ogni cosa è mia. 4 E non voglio tacere delle sue membra, della sua grande forza, della bellezza della sua armatura. 5 Chi lo ha mai spogliato della sua corazza? Chi è penetrato fra la doppia fila dei suoi denti? 6 Chi gli ha aperto i due battenti della gola? Intorno alla chiusura dei suoi denti sta il terrore. 7 Superbe sono le file dei suoi scudi, strettamente uniti come da un sigillo. 8 Uno tocca l’altro, e tra di loro non passa l’aria. 9 Sono saldati assieme, si tengono stretti, sono inseparabili. 10 I suoi starnuti danno sprazzi di luce; i suoi occhi sono come le palpebre dell’aurora. 11 Dalla sua bocca partono vampate, ne sprizzano fuori scintille di fuoco. 12 Dalle sue narici esce un fumo, come da una pentola che bolle o da una caldaia. 13 Il suo alito accende i carboni, e una fiamma gli esce dalla gola. 14 Nel suo collo risiede la forza, davanti a lui si fugge presi dal terrore. 15 Compatte sono in lui le parti molli della carne, gli stanno salde addosso, non si muovono. 16 Il suo cuore è duro come il sasso, duro come la macina di sotto. 17 Quando si solleva, tremano i più forti, e dalla paura sono fuori di sé. 18 Invano lo si attacca con la spada; a nulla valgono lancia, giavellotto e corazza. 19 Il ferro è per lui come paglia; il bronzo, come legno tarlato. 20 La figlia dell’arco non lo mette in fuga; le pietre della fionda si trasformano per lui in stoppia. 21 Stoppia gli sembra la mazza e ride del vibrare della lancia. 22 Il suo ventre è armato di punte acute e lascia come tracce di erpice sul fango. 23 Fa bollire l’abisso come una caldaia, del mare fa come un grande vaso da profumi. 24 Si lascia dietro una scia di luce; l’abisso sembra coperto di bianca chioma. 25 Non c’è sulla terra chi lo domi; è stato fatto per non avere paura. 26 Guarda in faccia tutto ciò che è eccelso, è re su tutte le belve più superbe".