1 Voku do! ĉu iu respondos al vi?

Kaj al kiu el la sanktuloj vi vin turnos?

2 Malsaĝulon mortigas la kolero,

Kaj sensenculon pereigas la incitiĝemeco.

3 Mi vidis malsaĝulon, kiu enradikiĝis,

Kaj mi malbenis subite lian loĝejon.

4 Malproksimaj de savo estos liaj filoj;

Oni disbatos ilin ĉe la pordego,

Kaj neniu ilin savos.

5 Lian rikoltaĵon formanĝos malsatulo,

El inter la dornoj li ĝin prenos,

Kaj soifantoj englutos lian havaĵon.

6 Ne el la polvo eliras malpiaĵo,

Kaj ne el la tero elkreskas malbonago.

7 Sed homo naskiĝas por suferoj,

Kiel birdoj por flugado supren.

8 Sed mi min turnus al Dio,

Kaj al Li mi transdonus mian aferon;

9 Al Tiu, kiu faras grandaĵojn, kiujn neniu povas esplori,

Mirindaĵojn, kiujn neniu povas kalkuli;

10 Kiu donas pluvon sur la teron

Kaj sendas akvon sur la kampojn,

11 Por starigi malaltulojn alte,

Ke la afliktitoj leviĝu savite.

12 Li detruas la intencojn de ruzuloj,

Ke iliaj manoj ne plenumas sian entreprenon.

13 Li kaptas la saĝulojn per ilia ruzaĵo;

Kaj la decido de maliculoj fariĝas senvalora.

14 En la tago ili renkontas mallumon,

Kaj en tagmezo ili palpas, kiel en nokto.

15 Li savas kontraŭ glavo,

Kontraŭ la buŝo kaj mano de potenculo Li savas malriĉulon.

16 Al la senhavulo aperas espero,

Kaj la malboneco fermas sian buŝon.

17 Feliĉa estas la homo, kiun punas Dio;

Kaj la moralinstruon de la Plejpotenculo ne malŝatu;

18 Ĉar Li vundas, sed ankaŭ bandaĝas;

Li batas, sed Liaj manoj ankaŭ resanigas.

19 En ses malfeliĉoj Li vin savos;

En la sepa ne tuŝos vin la malbono.

20 En tempo de malsato Li savos vin de la morto,

Kaj en milito el la mano de glavo.

21 Kontraŭ la vipo de lango vi estos kaŝita;

Kaj vi ne timos ruinigon, kiam ĝi venos.

22 Dum ruinigo kaj malsato vi ridos;

Kaj la bestojn de la tero vi ne timos;

23 Ĉar kun la ŝtonoj de la kampo vi havos interligon,

Kaj la bestoj de la kampo havos pacon kun vi.

24 Kaj vi ekscios, ke paco estas en via tendo;

Vi esploros vian loĝejon, kaj nenio mankos.

25 Kaj vi ekscios, ke grandnombra estas via idaro

Kaj via naskitaro estas kiel la herbo de la tero.

26 En maljuneco vi iros en la tombon,

Kiel envenas garbaro en sia tempo.

27 Vidu, ni tion esploris, kaj tiel ĝi estas;

Atentu tion, kaj sciu tion.

1 Chiama pure! C’è forse chi ti risponda? E a quale dei santi vorrai rivolgerti? 2 No, l’ira non uccide che l’insensato e l’irritazione non fa morire che lo stolto. 3 Io ho visto l’insensato prendere radice, ma ben presto ho dovuto maledire la sua casa. 4 I suoi figli vanno privi di soccorso, sono oppressi alla porta, e non c’è chi li difenda. 5 L’affamato gli divora il raccolto, glielo ruba perfino tra le spine; e l’assetato gli divora i beni. 6 Poiché la sventura non spunta dalla terra né il dolore germoglia dal suolo; 7 ma l’uomo nasce per soffrire, come la scintilla per volare in alto. 8 Io però vorrei cercare Dio e a Dio vorrei esporre la mia causa: 9 a lui, che fa cose grandi, imperscrutabili, meraviglie senza numero; 10 che sparge la pioggia sopra la terra e manda l’acqua sui campi; 11 che innalza quelli che erano abbassati e pone gli afflitti in salvo in luogo elevato; 12 che sventa i disegni degli astuti in modo che le loro mani non riescano a eseguirli: 13 che prende gli abili nella loro astuzia, in modo che il consiglio degli scaltri vada in rovina. 14 Di giorno essi incorrono nelle tenebre, a mezzogiorno brancolano come di notte; 15 ma Iddio salva l’oppresso dalla spada della loro bocca, e il povero dalla mano del potente. 16 Così per il misero c’è speranza, mentre l’iniquità ha la bocca chiusa. 17 Beato l’uomo che Dio corregge! Tu non disprezzare la correzione dell’Onnipotente; 18 poiché egli fa la piaga, poi la fascia; egli ferisce, ma le sue mani guariscono. 19 In sei sciagure egli sarà il tuo liberatore e in sette il male non ti toccherà. 20 In tempo di carestia ti scamperà dalla morte, in tempo di guerra dai colpi della spada. 21 Sarai sottratto al flagello della lingua, non temerai quando verrà il disastro. 22 In mezzo al disastro e alla fame riderai, non temerai le belve della terra; 23 perché avrai per alleate le pietre del suolo, e gli animali dei campi saranno con te in pace. 24 Saprai al sicuro la tua tenda e, visitando i tuoi pascoli, vedrai che non ti manca nulla. 25 Saprai che la tua progenie moltiplica, che i tuoi rampolli crescono come l’erba dei campi. 26 Scenderai maturo nella tomba, come i covoni di grano che si ammucchiano a suo tempo. 27 Ecco ciò che abbiamo trovato, riflettendo. Così è. Tu ascolta, e fanne profitto".