1 Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis,

Tomboj estas antaŭ mi.

2 Mokado min ĉirkaŭas;

En aflikto pro tio restas mia okulo.

3 Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi;

Alie kiu donos la manon pro mi?

4 Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento;

Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5 Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto,

La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6 Li faris min proverbo por la popoloj;

Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7 Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno,

Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8 La justuloj eksentos teruron pro tio,

Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9 Tamen la virtulo forte konservos sian vojon,

Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10 Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos,

Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11 Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj,

Kiujn havis mia koro.

12 La nokton ili volas fari tago,

La lumon alproksimigi al la mallumo.

13 Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo,

En la mallumo estas pretigita mia lito.

14 Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro;

La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15 Kion mi devas atendi?

Kiu atentos mian esperon?

16 En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros,

Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

1 Il mio soffio vitale si spegne, i miei giorni si estinguono, il sepolcro mi aspetta! 2 Sono circondato da schernitori e non posso chiudere occhio a causa delle loro parole amare. 3 O Dio, dammi un pegno, sii tu il mio garante presso di te; se no, chi altro vorrebbe porgermi la mano? 4 Poiché tu hai chiuso il cuore di costoro alla ragione, perciò non li farai trionfare. 5 Chi denuncia un amico perché diventi preda altrui, vedrà venire meno gli occhi dei suoi figli. 6 Egli mi ha reso la favola dei popoli, e sono diventato un essere a cui si sputa in faccia. 7 Il mio occhio si oscura per il dolore, tutte le mie membra non sono più che un’ombra. 8 Gli uomini retti sono colpiti di stupore e l’innocente insorge contro l’empio, 9 ma il giusto si attiene saldo alla sua via, e chi ha le mani pure si fortifica sempre di più. 10 Quanto a voi tutti, tornate pure, fatevi avanti, ma fra voi non troverò alcun saggio. 11 I miei giorni passano, i miei disegni, i disegni cari al mio cuore, sono distrutti, 12 e costoro pretendono che la notte sia giorno, che la luce sia vicina, quando tutto è buio! 13 Se aspetto come casa mia il soggiorno dei morti, se già mi sono fatto il letto nelle tenebre, 14 se ormai dico al sepolcro: ‘Tu sei mio padre’ e ai vermi: ‘Siete mia madre e mia sorella’, 15 dov’è dunque la mia speranza? questa speranza mia chi la può scorgere? 16 Essa scenderà alle porte del soggiorno dei morti, quando nella polvere troveremo riposo assieme".