1 Ijob respondis kaj diris:

2 Kiel vi helpas al tiu, kiu ne havas forton!

Kiel vi subtenas tiun, kies brako estas senforta!

3 Kian konsilon vi donas al tiu, kiu ne havas saĝon,

Kaj kiel grandan prudenton vi montras!

4 Al kiu vi parolas vortojn?

Kaj kies spirito eliras el vi?

5 La mortintoj tremas sub la akvo,

Kaj ankaŭ tiuj, kiuj vivas en ĝi.

6 Ŝeol estas malkovrita antaŭ Li,

Kaj la abismo ne havas kovron.

7 Li etendis la nordon super la malpleno,

Li pendigis la teron sur nenio.

8 Li ligas la akvon en Siaj nuboj,

Kaj nubo ne krevas sub tio.

9 Li kovras la tronon

Kaj etendas ĉirkaŭ ĝi Sian nubon.

10 Li faris limon sur la akvo,

Ĝis la loko, kie finiĝas la lumo kaj la mallumo.

11 La kolonoj de la ĉielo ŝanceliĝas

Kaj tremas de Lia krio.

12 Per Sia forto Li kvietigas la maron,

Kaj per Sia saĝo Li frakasas Rahabon.

13 Per Lia spirito belegiĝis la ĉielo;

Lia mano trapikas la tordiĝantan serpenton.

14 Jen tio estas parto de Liaj vojoj;

Kaj nur iometon ni aŭdis pri Li.

Kiu povas kompreni la tondron de Lia potenco?

1 Allora Giobbe rispose e disse:

2 "Come hai bene aiutato il debole! Come hai sorretto il braccio senza forza! 3 Come hai ben consigliato chi è privo di saggezza! E che abbondanza di sapere gli hai comunicato! 4 Ma a chi ti credi di aver parlato? E di chi è lo spirito che parla per mezzo tuo? 5 Davanti a Dio tremano le ombre sotto le acque e i loro abitanti. 6 Davanti a lui il soggiorno dei morti è nudo, l’abisso è senza velo. 7 Egli distende il settentrione sul vuoto, sospende la terra sul nulla. 8 Rinchiude le acque nelle sue nubi, e le nubi non scoppiano per il peso. 9 Nasconde l’aspetto del suo trono, vi distende sopra le sue nuvole. 10 Ha tracciato un cerchio sulla superficie delle acque, là dove la luce confina con le tenebre. 11 Le colonne del cielo sono scosse, e tremano alla sua minaccia. 12 Con la sua forza egli solleva il mare, con la sua intelligenza ne abbatte l’orgoglio. 13 Al suo soffio il cielo torna sereno, la sua mano trafigge il serpente sinuoso. 14 Ecco, questi non sono che gli estremi lembi della sua azione. Non ce ne giunge all’orecchio che un breve sussurro; ma il tuono delle sue potenti opere chi può comprenderlo?".