1 Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi,

Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;

2 Kies forto de la manoj estis senbezona por mi,

Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;

3 Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris

En la dezerton mizeran kaj senvivan;

4 Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj,

Kaj kies pano estas la radiko de genisto.

5 El meze de la homoj oni elpelas ilin;

Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;

6 En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas,

En truoj de la tero kaj de rokoj;

7 Inter la arbetaĵoj ili krias,

Sub la kardoj ili kolektiĝas;

8 Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj,

Ili estas elpelitaj el la lando.

9 Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto,

Mi fariĝis por ili objekto de babilado.

10 Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi,

Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.

11 Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min,

Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.

12 Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn;

Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;

13 Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min,

Ne bezonante helpanton;

14 Ili venas kiel tra larĝa breĉo,

Ĵetas sin tumulte.

15 Teruroj turnis sin kontraŭ min,

Forpelis mian majeston kiel vento;

Kiel nubo foriris mia feliĉo.

16 Kaj nun elverŝiĝas mia animo;

Kaptis min tagoj de mizero.

17 En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi,

Kaj miaj mordetantoj ne dormas.

18 Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto;

Premas min la rando de mia ĉemizo.

19 Oni komparas min kun koto;

Mi similiĝis al polvo kaj cindro.

20 Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi;

Mi staras, ke Vi atentu min.

21 Vi fariĝis kruelulo por mi;

Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.

22 Vi levis min en la venton,

Lasis min kaj neniigis min en la ventego.

23 Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto,

En la kunvenejon de ĉio vivanta.

24 Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon,

Kaj krii en sia malfeliĉo?

25 Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon?

Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?

26 Mi atendis bonon, sed venis malbono;

Mi esperis lumon, sed venis mallumo.

27 Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas;

Atakis min tempo de mizero.

28 Mi estas nigra, sed ne de la suno;

Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.

29 Mi fariĝis frato al la ŝakaloj

Kaj kamarado al la strutoj.

30 Mia haŭto nigriĝis sur mi,

Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.

31 Mia harpo fariĝis plendilo,

Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.

1 Ora servo da zimbello ai più giovani di me, i cui padri non avrei degnato di mettere fra i cani del mio gregge! 2 A che mi sarebbe servita la forza delle loro mani? Gente incapace a raggiungere l’età matura, 3 pallida dalla miseria e dalla fame, ridotta a brucare nel deserto, la terra da tempo nuda e desolata, 4 strappando erba amara vicino ai cespugli, e avendo per pane radici di ginestra. 5 Sono scacciati di mezzo agli uomini, la gente grida dietro a loro come dietro al ladro, 6 abitano in burroni orrendi, nelle caverne della terra e fra le rocce; 7 urlano fra i cespugli, si sdraiano alla rinfusa sotto i rovi; 8 gente da nulla, razza senza nome, cacciata via dal paese a bastonate. 9 Ora io sono il tema delle loro canzoni, il soggetto dei loro discorsi. 10 Mi detestano, mi schivano, non si trattengono dallo sputarmi in faccia. 11 Non hanno più ritegno, mi umiliano, rompono ogni freno in mia presenza. 12 Questa gentaglia insorge alla mia destra, mi incalzano, e si appianano le vie contro di me per distruggermi. 13 Hanno sovvertito il mio cammino, lavorano alla mia rovina, loro che nessuno vorrebbe soccorrere! 14 Avanzano come attraverso un’ampia breccia, si precipitano davanti in mezzo alle rovine. 15 Terrori mi si rovesciano addosso; il mio onore è portato via come dal vento, la mia felicità è passata come una nube. 16 Ora l’anima mia si strugge in me, mi hanno colto i giorni dell’afflizione. 17 La notte mi trafigge, mi stacca le ossa, e i dolori che mi rodono non hanno posa. 18 Per la grande violenza del mio male la mia veste si deforma, mi si stringe addosso come la tunica. 19 Iddio mi ha gettato nel fango, e rassomiglio alla polvere e alla cenere. 20 Io grido a te, e tu non mi rispondi; ti sto davanti, e tu non mi consideri! 21 Ti sei trasformato in nemico crudele verso di me; mi perseguiti con la potenza della tua mano. 22 Mi alzi per aria, mi fai portare via dal vento, e mi annienti nella tempesta. 23 Infatti, lo so, tu mi conduci alla morte, alla casa di convegno di tutti i viventi. 24 Ma chi sta per morire non stende la mano? e nella sua angoscia non grida aiuto? 25 Non piangevo io forse per chi era nell’avversità? la mia anima non era forse afflitta per il povero? 26 Speravo il bene, ma è venuto il male; aspettavo la luce, ma è venuta l’oscurità! 27 Le mie viscere ribollono e non hanno riposo, sono venuti per me giorni di afflizione. 28 Me ne vado tutto annerito, ma non dal sole; mi alzo in mezzo all’assemblea e grido aiuto; 29 sono diventato fratello degli sciacalli, compagno degli struzzi. 30 La mia pelle è nera e cade a pezzi; le mie ossa sono calcinate dall’arsura. 31 La mia cetra non dà più che accenti di lutto, e la mia zampogna voce di pianto.