1 Ekparolis Bildad, la Ŝuĥano, kaj diris:

2 Kiam vi ĉesos ĵetadi vortojn?

Pripensu, kaj poste ni parolos.

3 Kial ni estu rigardataj kiel brutoj,

Kaj ni estu malpuruloj en viaj okuloj?

4 Ho vi, kiu disŝiras sian animon en sia kolero,

Ĉu por vi estu forlasata la tero,

Kaj roko forŝoviĝu de sia loko?

5 La lumo de la malpiulo estingiĝos,

Kaj ne brilos la flamo de lia fajro.

6 La lumo mallumiĝos en lia tendo,

Kaj lia lucerno super li estingiĝos.

7 Mallongiĝos liaj fortaj paŝoj,

Kaj lia propra intenco lin faligos.

8 Ĉar li trafis per siaj piedoj en reton,

Kaj li moviĝas en kaptilo.

9 La maŝo enkroĉigos lian kalkanon,

Kaj pereo lin atakos.

10 Kaŝita en la tero estas lia falilo,

Kaj kaptiloj kontraŭ li estas sur la vojo.

11 De ĉiuj flankoj timigos lin teruroj

Kaj atakos liajn piedojn.

12 Malsato konsumos lian forton,

Kaj pereo estas preparita por liaj flankoj.

13 Konsumiĝos la membroj de lia korpo,

Liajn membrojn konsumos la unuenaskito de la morto.

14 Lia espero estos elŝirita el lia tendo,

Kaj ĝi pelos lin al la reĝo de teruroj.

15 Nenio restos en lia tendo;

Sur lian loĝejon ŝutiĝos sulfuro.

16 Malsupre sekiĝos liaj radikoj,

Kaj supre detranĉiĝos liaj branĉoj.

17 La memoro pri li malaperos de sur la tero,

Kaj sur la stratoj li ne havos nomon.

18 Li estos elpelita el lumo en mallumon,

Kaj el la mondo li estos elpuŝita.

19 Nek filon nek nepon li havos en sia popolo,

Kaj neniu restos ĉe li en lia loĝloko.

20 La posteuloj sentos teruron pri lia tago,

Kaj la antaŭulojn kaptos timo.

21 Tia estas la loĝejo de maljustulo,

Kaj tia estas la loko de tiu, kiu ne konas Dion.

1 Allora Bildad di Suac rispose e disse:

2 "Quando porrete fine alle parole? Ragionate, e poi parleremo. 3 Perché siamo considerati come bestie e perché siamo ai vostri occhi degli esseri impuri? 4 O tu, che nella tua amarezza laceri te stesso, dovrà la terra, a causa tua, essere abbandonata e la roccia essere rimossa dal suo luogo? 5 Sì, la luce dell’empio si spegne, e la fiamma del suo fuoco non brilla. 6 La luce si oscura nella sua tenda, e la lampada che gli sta sopra si spegne. 7 I passi che faceva nella sua forza si accorciano, e i suoi disegni lo conducono alla rovina. 8 Poiché i suoi piedi lo traggono nel tranello, e va camminando sulle reti. 9 Il laccio lo afferra per il tallone, e la trappola lo cattura. 10 Sta nascosta in terra per lui un’insidia, e sul sentiero lo aspetta un agguato. 11 Paure lo atterriscono tutto intorno, lo inseguono, gli stanno alle calcagna. 12 La sua forza viene meno dalla fame, la calamità gli sta pronta al fianco. 13 Gli divora pezzo dopo pezzo la pelle, il primogenito della morte gli divora le membra. 14 Egli è strappato dalla sua tenda che credeva sicura, e fatto scendere verso il re degli spaventi. 15 Nella sua tenda abita chi non è dei suoi, e la sua casa è cosparsa di zolfo. 16 In basso si inaridiscono le sue radici, in alto sono tagliati i suoi rami. 17 La sua memoria scompare dal paese, non si ode più il suo nome per le campagne. 18 È scacciato dalla luce nelle tenebre, ed è bandito dal mondo. 19 Non lascia tra il suo popolo né figli, né nipoti, nessun superstite dove egli soggiornava. 20 Quelli di occidente sono stupiti della sua sorte, e quelli di oriente ne sono inorriditi. 21 Certo sono queste le dimore dei perversi e questo è il luogo di chi non conosce Iddio".