1 Nā, tērā kua riro te āka a te Atua i ngā Pirihitini, kua mauria atu i Epenētere ki Aharoro. 2 Nā, ka mau ngā Pirihitini ki te āka a te Atua, ā, kawea ana e rātou ki te whare o Rakono, whakatūria ake ki te taha o Rakono. 3 Ā, nō te marangatanga ake o ngā Aharori i te aonga ake, nā, kua taka, kua tāpapa iho a Rakono ki te whenua ki mua i te āka a Ihowā. Nā, ka mau rātou ki a Rakono, whakanohoia ake ana e rātou ki tōna wāhi anō. 4 Nā, i tō rātou marangatanga ake i te ata tonu o tētahi rā, nā, kua taka a Rakono, kua tāpapa ki te whenua ki mua i te āka a Ihowā; ā, ko te mātenga o Rakono me ngā kapu e rua o ōna ringa, e takoto mutu ana i runga i te paepae o te tatau; ko te tumutumu anake o Rakono i mahue ki a ia. 5 Koia ngā tohunga o Rakono me te hunga katoa e haere ana ki te whare o Rakono tē takahi ai ki runga ki te paepae o Rakono ki Aharoro, ā mohoa noa nei.
6 Ka pēhia ia ngā Aharori e te ringa o Ihowā, ā, hunā iho rātou e ia; i patua hoki rātou e ia ki te pukupuku, arā a Aharoro me ōna rohe. 7 Ā, nō te kitenga o ngā tāngata o Aharoro i taua meatanga, ka mea rātou, "E kore te āka a te Atua o Īharaira e noho ki a tātou; he uaua mai hoki tōna ringa ki a tātou, ki tō tātou atua hoki, ki a Rakono." 8 Heoi, ka unga tāngata rātou hei huihui i ngā rangatira katoa o ngā Pirihitini ki a rātou. Nā, ka mea, "Me aha mātou ki te āka a te Atua o Īharaira?"
Ā, ka mea rātou, "Me kawe te āka a te Atua o Īharaira ki Kāta." Nā, kawea ana e rātou te āka a te Atua o Īharaira ki reira.
9 Ā, nō te kawenga atu, kātahi ka pā te ringa o Ihowā ki te pā, nui atu te aituā; i patua hoki e ia ngā tāngata o te pā, te iti, te rahi, ā, whakaputaputa ana te pukupuku i runga i a rātou. 10 Nā, ka tukua e rātou te āka a te Atua ki Ekerono.
Ā, i te taenga atu o te āka a te Atua ki Ekerono, nā, ka karanga ngā Ekeroni, ka mea, "Kua kawea mai e rātou te āka a te Atua o Īharaira ki a tātou, hei whakamate i a tātou, i tō tātou iwi." 11 Koia rātou ka unga tāngata atu, ka huihui i ngā rangatira katoa o ngā Pirihitini, ā, ka mea, "Ungā atu te āka a te Atua o Īharaira kia whakahokia ki tōna wāhi, kei whakamatea mātou me tō mātou iwi." He aituā whakamate hoki kei te pā katoa; he pēhi rawa te ringa o te Atua ki reira. 12 Nā, ko ngā tāngata kīhai i mate, i patua ki te pukupuku, ā, kake ana te auē o te pā ki te rangi.
1 Os filisteus apoderaram-se, pois, da arca de Deus e levaram-na de Eber-Ezer para Azoto.
2 Tomaram a arca de Deus e a introduziram no templo de Dagon, colocando-a junto do ídolo.
3 No dia seguinte, levantando-se pela manhã, os habitantes de Azoto viram Dagon estendido com o rosto por terra diante da arca do Senhor. Levantaram o ídolo e repuseram-no no seu lugar.
4 Na manhã seguinte, ao se levantarem, encontraram de novo Dagon estendido com o rosto por terra diante da arca do Senhor; a cabeça do deus e suas duas mãos estavam desprendidas e jaziam perto do limiar. Dele só restou o tronco.
5 É por isso que os sacerdotes de Dagon e todos os que entram no seu templo em Azoto, evitam ainda hoje pôr o pé no limiar da porta.
6 A mão do Senhor pesava sobre os habitantes de Azoto; ele os devastou e os feriu de hemorroidas, na cidade e no seu território.
7 Vendo isso, os habitantes de Azoto exclamaram: "A arca do Deus de Israel não ficará conosco, porque a sua mão pesou sobre nós e sobre Dagon, nosso Deus".
8 Mandaram mensageiros que convocassem todos os príncipes dos filisteus e perguntaram-lhes: "Que faremos nós da arca do Deus de Israel?". Eles responderam: "Transportem-na a Gat". E a arca do Deus de Israel foi levada para lá.
9 Logo que o fizeram, a mão do Senhor foi contra a cidade, causando nela um grande terror. Feriu os habitantes desde o menor até o maior, com muitos tumores de hemorroidas.
10 Mandaram então a arca de Deus para Acaron. Quando a arca chegou até lá, os acaronitas clamaram, dizendo: "Trouxeram-nos a arca do Deus de Israel, para nos matar como todo o povo!".
11 Convocaram todos os príncipes dos filisteus e disseram-lhes: "Devolvei a arca do Deus de Israel. Que ela volte para o seu lugar e não nos faça perecer com todo o povo".
12 Reinava na cidade um pavor mortal e a mão de Deus fazia-se sentir rudemente. Aqueles que escapavam à morte eram feridos de hemorroidas. Da cidade subia até o céu um clamor angustiado.