1 É melhor um pedaço de pão seco e paz
que uma casa cheia de banquetes e conflitos.
2 O servo prudente governará sobre o filho que envergonha o pai
e terá parte na herança com os filhos de seu senhor.
3 O fogo prova a pureza da prata e do ouro,
mas o Senhor prova o coração.
4 A pessoa má gosta de ouvir maldades;
o mentiroso dá atenção a palavras destrutivas.
5 Quem zomba do pobre insulta seu Criador;
quem se alegra com a desgraça alheia será castigado.
6 Os netos são coroa de honra para os idosos;
os pais são o orgulho de seus filhos.
7 Não convém ao tolo falar com eloquência,
e muito menos ao governante mentir.
8 O suborno é como um amuleto da sorte;
quem o oferece sempre alcança o que quer.
9 Quem perdoa a ofensa mostra amor,
mas quem insiste nela separa amigos.
10 Uma repreensão é mais eficaz para o prudente
que cem açoites para o tolo.
11 A pessoa má sempre procura razão para se rebelar,
por isso será severamente castigada.
12 É melhor deparar com uma ursa da qual roubaram os filhotes
que confrontar um tolo em sua insensatez.
13 Quem paga o bem com o mal
sempre terá o mal em sua casa.
14 Começar uma briga é como abrir a comporta de uma represa;
portanto, pare antes que irrompa a discussão.
15 Absolver o culpado e condenar o inocente
são duas coisas detestáveis para o Senhor.
16 De nada adianta pagar para instruir o tolo,
pois ele não tem vontade de aprender.
17 O amigo é sempre leal,
e um irmão nasce na hora da dificuldade.
18 É falta de juízo dar garantia pela dívida de alguém
ou aceitar ser fiador de um amigo.
19 Quem gosta de brigar ama o pecado;
quem confia em muralhas procura a própria ruína.
20 O coração perverso não prospera;
a língua mentirosa se mete em dificuldades.
21 O filho tolo causa tristeza ao pai;
não há alegria para o pai de um rebelde.
22 O coração alegre é um bom remédio,
mas o espírito abatido consome as forças.
23 O perverso recebe suborno em segredo,
para desviar o rumo da justiça.
24 O sensato mantém os olhos fixos na sabedoria,
mas os olhos do tolo vagueiam até os confins da terra.
25 O filho tolo causa tristeza a seu pai
e amargura àquela que o deu à luz.
26 É errado castigar os justos por serem bons
e açoitar os líderes por serem honestos.
27 Quem é verdadeiramente sábio usa poucas palavras;
quem tem entendimento controla suas emoções.
28 Até o insensato passa por sábio quando fica calado;
de boca fechada, até parece inteligente.
Copyright© 2017 por Editora Mundo Cristão. Todos os direitos reservados em língua portuguesa. A Nova Versão Transformadora (NVT) e seu logotipo são marcas registradas. Usados com permissão.
1 Καλητερον ξηρον ψωμιον και ειρηνη μετ' αυτου, παρα οικον πληρη θυματων μετα εριδος.2 Ο φρονιμος υπηρετης θελει εξουσιαζει επι υιου αισχυνης και θελει συμμοιρασθη την κληρονομιαν μεταξυ αδελφων.3 Το χωνευτηριον δοκιμαζει τον αργυρον και η καμινος τον χρυσον, ο δε Κυριος τας καρδιας.4 Ο κακοποιος υπακουει εις τα ανομα χειλη· ο ψευστης διδει ακροασιν εις την κακην γλωσσαν.5 Οστις περιγελα τον πτωχον, ονειδιζει τον Ποιητην αυτου· οστις χαιρει εις συμφορας, δεν θελει μεινει ατιμωρητος.6 Τεκνα τεκνων ειναι ο στεφανος των γεροντων· και η δοξα των τεκνων οι πατερες αυτων.7 Χειλη υπεροχης δεν αρμοζουσιν εις τον αφρονα· πολυ ολιγωτερον χειλη ψευδους εις τον αρχοντα.8 Το δωρον ειναι ως λιθος πολυτιμος εις τους οφθαλμους του δωροδοκουμενου· οπου τουτο εμφανισθη, κατορθονει.9 Οστις κρυπτει παραβασιν, ζητει φιλιαν· αλλ' οστις επαναλεγει το πραγμα, χωριζει τους στενωτερους φιλους.10 Περισσοτερον τυπτει ο ελεγχος τον φρονιμον, παρα εκατον μαστιγωσεις τον αφρονα.11 Ο κακος ζητει μονον στασεις· δια τουτο αγγελος σκληρος θελει πεμφθη κατ' αυτου.12 Ας απαντηση τον ανθρωπον αρκτος στερηθεισα των τεκνων αυτης και ουχι αφρων εν τη μωρια αυτου.13 Οστις αποδιδει κακον αντι καλου, κακον δεν θελει αναχωρησει απο του οικου αυτου.14 Οστις αρχιζει φιλονεικιαν, ειναι ως ο εκφραττων υδατα· οθεν παυσον απο της φιλονεικιας πριν εξαφθη.15 Ο δικαιονων τον ασεβη και ο καταδικαζων τον δικαιον, αμφοτεροι ειναι βδελυγμα εις τον Κυριον.16 Τι χρησιμευουσι τα χρηματα εις την χειρα του αφρονος, δια να αγοραση σοφιαν, αφου δεν εχει γνωσιν;17 Εν παντι καιρω αγαπα ο φιλος, και ο αδελφος γενναται δια καιρον αναγκης.18 Ανθρωπος ενδεης φρενων διδει χειρα και εγγυαται δια τον φιλον αυτου.19 Ο αγαπων εριδας αγαπα αμαρτηματα· ο υπερυψονων την πυλην αυτου ζητει ολεθρον.20 Ο σκολιος την καρδιαν δεν ευρισκει καλον· και ο διεστραμμενος την γλωσσαν αυτου πιπτει εις συμφοραν.21 Οστις γεννα αφρονα, γεννα αυτον δια λυπην αυτου· και ο πατηρ του ανοητου δεν απολαμβανει χαραν.22 Η ευφραινομενη καρδια διδει ευεξιαν ως ιατρικον· το δε κατατεθλιμμενον πνευμα ξηραινει τα οστα.23 Ο ασεβης δεχεται δωρον απο του κολπου, δια να διαστρεψη τας οδους της κρισεως.24 Επι του προσωπου του συνετου ειναι σοφια· αλλ' οι οφθαλμοι του αφρονος βλεπουσιν εις τα ακρα της γης.25 Ο αφρων υιος ειναι βαρυθυμια εις τον πατερα αυτου και πικρια εις την γεννησασαν αυτον.26 Δεν ειναι ποτε καλον να επιβαλληται ποινη εις τον δικαιον, να επιβουλευηται τις τους αρχοντας δια την ευθυτητα αυτων.27 Ο κρατων τους λογους αυτου ειναι γνωστικος· ο μακροθυμος ανθρωπος ειναι φρονιμος.28 Και αυτος ο αφρων, οταν σιωπα λογιζεται σοφος· και ο κλειων τα χειλη αυτου, συνετος.