1 Un ekj sach eenen nieen Himmel un eene niee Ieed; wiels de ieeschta Himmel un de ieeschte Ieed sent vegonen, un daut Mäa es nich mea. 2 Un ekj, Johanes, sach de heilje Staut, daut niee Jerusalem, von Gott ut däm Himmel raufkomen, reedjemoakt aus eene Brut, utjestraumt fa äaren Maun. 3 Un ekj hieed eene groote Stemm vom Himmel sajen: Kjikj, Gott siene Woninj es met de Menschen! Un Hee woat met äant wonen, un see woaren sien Volkj sennen, un Gott selfst met äant, woat äa Gott sennen. 4 Un Gott woat aule Tronen von äare Uagen aufweschen, un de Doot woat nich mea sennen, uk nich Trua uk nich Hielen uk nich Weedoag woat mea sennen; wiels de väaje Dinja sent vegonen.

5 Un dee, waut opp däm Troon sett, säd: Kjikj, ekj moak aules nie. Un Hee sajcht to mie: Schriew: Wiels dise Wieed sent woarhauftich un tru.