1 Saĝa virino konstruas sian domon;

Sed malsaĝa detruas ĝin per siaj manoj.

2 Kiu iras la ĝustan vojon, tiu timas la Eternulon;

Sed kiu iras vojon malĝustan, tiu Lin malestimas.

3 En la buŝo de malsaĝulo estas vergo por lia malhumileco;

Sed la buŝo de saĝuloj ilin gardas.

4 Se ne ekzistas bovoj, la grenejoj estas malplenaj;

Sed multe da profito estas de la forto de bovoj.

5 Verama atestanto ne mensogas;

Sed atestanto falsama elspiras mensogojn.

6 Mokanto serĉas saĝecon kaj ĝin ne trovas;

Sed por saĝulo la sciado estas facila.

7 Foriru de homo malsaĝa;

Ĉar vi ne aŭdos parolon de saĝo.

8 La saĝeco de saĝulo estas komprenado de sia vojo;

Kaj la malsaĝeco de malsaĝuloj estas trompiĝado.

9 Malsaĝuloj ŝercas pri siaj kulpoj;

Sed inter virtuloj ekzistas reciproka favoro.

10 Koro scias sian propran malĝojon;

Kaj en ĝia ĝojo ne partoprenas fremdulo.

11 Domo de malvirtuloj estos ekstermita;

Sed dometo de virtuloj floros.

12 Iufoje vojo ŝajnas ĝusta al homo,

Kaj tamen ĝia fino kondukas al la morto.

13 Ankaŭ dum ridado povas dolori la koro;

Kaj la fino de ĝojo estas malĝojo.

14 Laŭ siaj agoj manĝos homo malbonkora;

Kaj homo bona satiĝos per siaj faroj.

15 Naivulo kredas ĉiun vorton;

Sed saĝulo estas atenta pri sia vojo.

16 Saĝulo timas, kaj forkliniĝas de malbono;

Sed malsaĝulo estas incitiĝema kaj memfidema.

17 Malpacienculo faras malsaĝaĵojn;

Kaj malbonintenculo estas malamata.

18 Naivuloj akiras malsaĝecon;

Sed saĝuloj estas kronataj de klereco.

19 Malbonuloj humiliĝos antaŭ bonuloj;

Kaj malvirtuloj estos antaŭ la pordego de virtulo.

20 Malriĉulo estas malamata eĉ de sia proksimulo;

Sed riĉulo havas multe da amikoj.

21 Kiu malŝatas sian proksimulon, tiu estas pekulo;

Sed kiu kompatas malriĉulojn, tiu estas feliĉa.

22 Ĉu ne eraras malbonintenculoj?

Sed favorkoreco kaj vero estas ĉe tiuj, kiuj havas bonajn intencojn.

23 De ĉiu laboro estos profito;

Sed de babilado venas nur senhaveco.

24 Propra riĉeco estas krono por la saĝuloj;

Sed la malsaĝeco de la malsaĝuloj restas malsaĝeco.

25 Verparola atestanto savas animojn;

Sed malverparola elspiras trompon.

26 En la timo antaŭ la Eternulo estas forta fortikaĵo;

Kaj Li estos rifuĝejo por Siaj infanoj.

27 La timo antaŭ la Eternulo estas fonto de vivo,

Por evitigi la retojn de la morto.

28 Grandeco de popolo estas gloro por reĝo;

Kaj manko de popolo pereigas la reganton.

29 Pacienculo havas multe da saĝo;

Sed malpacienculo elmontras malsaĝecon.

30 Trankvila koro estas vivo por la korpo;

Sed envio estas puso por la ostoj.

31 Kiu premas malriĉulon, tiu ofendas lian Kreinton;

Kaj kiu Lin honoras, tiu kompatas malriĉulon.

32 Pro sia malboneco malvirtulo estos forpuŝita;

Sed virtulo eĉ mortante havas esperon.

33 En la koro de saĝulo ripozas saĝo;

Kaj kio estas en malsaĝuloj, tio elmontriĝas.

34 Virto altigas popolon;

Sed peko pereigas gentojn.

35 Favoron de la reĝo havas sklavo saĝa;

Sed kontraŭ malbonkonduta li koleras.

1 Kvinners visdom bygger sitt hus, men dårskap river det ned med sine hender.

2 Den som vandrer i opriktighet, frykter Herren; men den som går krokveier, forakter ham.

3 I dårens munn er et ris for hans overmot, men de vises leber er deres vern.

4 Hvor det ingen okser er, der er krybben tom; men rikelig vinning kommer ved oksens kraft.

5 Trofast vidne lyver ikke, men den som taler løgn, er et falskt vidne.

6 Spotteren søker visdom, men finner den ikke; men for den forstandige er kunnskap lett å vinne.

7 Når du går fra en dåre, har du ikke funnet forstand på hans leber.

8 Den klokes visdom er at han forstår sin vei, men dårers dårskap er at de bedrar sig selv.

9 Dårer spottes av sitt eget skyldoffer, men blandt de opriktige råder Guds velbehag.

10 Hjertet kjenner sin egen bitre smerte, og i dets glede blander ingen fremmed sig.

11 De ugudeliges hus skal ødelegges, men de opriktiges telt skal blomstre.

12 Mangen vei tykkes en mann rett, men enden på det er dødens veier.

13 Endog under latter har hjertet smerte, og enden på gleden er sorg.

14 Av sin ferd skal den frafalne mettes, og en god mann holder sig borte fra ham.

15 Den enfoldige tror hvert ord, men den kloke akter på sine skritt.

16 Den vise frykter og holder sig fra det onde, men dåren er overmodig og trygg.

17 Den bråsinte gjør dårskap, og en svikefull mann blir hatet.

18 De enfoldige har fått dårskap i arv, men de kloke krones med kunnskap.

19 De onde må bøie sig for de gode, og de ugudelige ved den rettferdiges porter.

20 Endog av sin venn blir den fattige hatet; men de som elsker en rik, er mange.

21 Den som forakter sin næste, synder; men salig er den som ynkes over arminger.

22 Skal ikke de fare vill som tenker ut det som ondt er? Men miskunnhet og trofasthet times dem som optenker godt.

23 Ethvert møiefullt arbeid gir vinning, men tomt snakk fører bare til tap.

24 De vises rikdom er deres krone, men dårenes dårskap er og blir dårskap.

25 Et sanndru vidne frelser liv, men den som taler løgn, er full av svik.

26 Den som frykter Herren, har et sterkt vern, og for hans barn skal Herren være en tilflukt.

27 frykte Herren er en livsens kilde, så en slipper fra dødens snarer.

28 Meget folk er kongens ære, men mangel på folk er fyrstens fall.

29 Den langmodige har stor forstand, men den bråsinte viser stor dårskap.

30 Et saktmodig hjerte er legemets liv, men hissighet er råttenhet i benene.

31 Den som trykker en arming, håner hans skaper, men den som har medynk med den fattige, ærer skaperen.

32 Når ulykken rammer den ugudelige, kastes han over ende; men den rettferdige er frimodig i døden.

33 I den forstandiges hjerte holder visdommen sig stille, men i dårers indre gir den {den visdom de har, de. deres dårskap.} sig til kjenne.

34 Rettferdighet ophøier et folk, men synden er folkenes vanære.

35 En klok tjener vinner kongens yndest, men over en dårlig tjener kommer hans vrede.