1 Pli bona estas malriĉulo, kiu iras en sia senkulpeco,

Ol homo, kiu estas malicbuŝulo kaj malsaĝulo.

2 Vivo sen prudento ne estas bona;

Kaj kiu tro rapidas, tiu maltrafas la vojon.

3 Malsaĝeco de homo erarigas lian vojon,

Kaj lia koro koleras la Eternulon.

4 Riĉeco donas multon da amikoj;

Sed malriĉulo estas forlasata de sia amiko.

5 Falsa atestanto ne restos sen puno;

Kaj kiu elspiras mensogojn, tiu ne saviĝos.

6 Multaj serĉas favoron de malavarulo;

Kaj ĉiu estas amiko de homo, kiu donas donacojn.

7 Ĉiuj fratoj de malriĉulo lin malamas;

Tiom pli malproksimiĝas de li liaj amikoj!

Li havas esperon pri vortoj, kiuj ne estos plenumitaj.

8 Kiu akiras prudenton, tiu amas sian animon;

Kiu gardas saĝon, tiu trovas bonon.

9 Falsa atestanto ne restos sen puno;

Kaj kiu elspiras mensogojn, tiu pereos.

10 Al malsaĝulo ne konvenas agrablaĵo;

Ankoraŭ malpli konvenas al sklavo regi super princoj.

11 Saĝo de homo faras lin pacienca;

Kaj gloro por li estas pardoni pekon.

12 Kiel kriego de leono estas la kolero de reĝo;

Kaj lia favoro estas kiel roso sur herbo.

13 Pereo por sia patro estas malsaĝa filo;

Kaj malpacema edzino estas kiel konstanta gutado.

14 Domo kaj havo estas heredataj post gepatroj;

Sed saĝa edzino estas de la Eternulo.

15 Mallaboremeco enigas en profundan dormon,

Kaj animo maldiligenta suferos malsaton.

16 Kiu konservas moralordonon, tiu konservas sian animon;

Sed kiu ne atentas Lian vojon, tiu mortos.

17 Kiu kompatas malriĉulon, tiu pruntedonas al la Eternulo,

Kaj Tiu redonos al li por lia bonfaro.

18 Punu vian filon, dum ekzistas espero,

Sed via koro ne deziru lian pereon.

19 Koleranto devas esti punata;

Ĉar se vi lin indulgos, li fariĝos ankoraŭ pli kolerema.

20 Aŭskultu konsilon kaj akceptu admonon,

Por ke vi poste estu saĝa.

21 Multaj estas la intencoj en la koro de homo,

Sed la decido de la Eternulo restas fortike.

22 Ornamo estas por la homo lia bonfaro;

Kaj pli bona estas malriĉulo, ol homo mensogema.

23 Timo antaŭ la Eternulo kondukas al vivo,

Al sateco, kaj al evito de malbono.

24 Mallaboremulo metas sian manon en la poton,

Kaj eĉ al sia buŝo li ĝin ne relevas.

25 Se vi batos blasfemanton, sensciulo fariĝos atenta;

Se oni punas saĝulon, li komprenas la instruon.

26 Kiu ruinigas patron kaj forpelas patrinon,

Tiu estas filo hontinda kaj malbeninda.

27 Ĉesu, mia filo, aŭskulti admonon

Kaj tamen dekliniĝi de la vortoj de la instruo.

28 Fripona atestanto mokas juĝon;

Kaj la buŝo de malvirtuloj englutas maljustaĵon.

29 La blasfemantojn atendas punoj,

Kaj batoj la dorson de malsaĝuloj.

1 Bedre er en fattig som vandrer i ustraffelighet, enn en mann med falske leber, som tillike er en dåre.

2 Også den som ikke bruker omtanke, går det ille, og den som er for snar på foten, treder feil.

3 Menneskets egen dårskap ødelegger hans vei, men i sitt hjerte vredes han på Herren.

4 Rikdom skaper mange venner, den fattige blir skilt fra sin venn.

5 Et falskt vidne skal ikke bli ustraffet, og den som taler løgn, skal ikke komme unda.

6 Mange smigrer for den gavmilde, og enhver er venn med den som er rundhåndet.

7 Den fattiges frender hater ham alle; enda mere holder hans venner sig borte fra ham. Han jager efter ord som ikke er å finne.

8 Den som vinner forstand, elsker sitt liv; den som holder fast ved visdom, finner lykke.

9 Et falskt vidne skal ikke bli ustraffet, og den som taler løgn, skal omkomme.

10 Vellevnet høver ikke for en dåre, enda mindre høver det for en træl å herske over fyrster.

11 Et menneskes klokskap gjør ham langmodig, og det er hans ære at han overser krenkelser.

12 En konges vrede er som løvens brøl, men hans yndest som dugg på urter.

13 En uforstandig sønn er bare til ulykke for sin far, og en kvinnes tretter er et stadig takdrypp.

14 Hus og gods er en arv fra foreldre, men en forstandig kvinne er en gave fra Herren.

15 Dovenskap senker i dyp søvn, og den late skal hungre.

16 Den som holder budet, holder sig selv i live; den som ikke akter på sin ferd, skal miste sitt liv.

17 Den som forbarmer sig over den fattige, låner til Herren, og Herren skal gjengjelde ham hans velgjerning.

18 Tukt din sønn, for det er ennu håp; men la dig ikke drive til å drepe ham!

19 Den hvis vrede er stor, bør bøte; for dersom du hjelper ham, får du gjøre det atter og atter.

20 Hør på råd og ta imot tukt, så du kan bli vis til slutt!

21 Det er mange tanker i en manns hjerte, men Herrens råd skal få fremgang.

22 Et menneskes miskunnhet er hans glede, og en fattig er lykkeligere enn en stormann som lyver.

23 Herrens frykt fører til liv, og mett får en gå til hvile uten å bli hjemsøkt med ulykke.

24 Den late stikker sin hånd i fatet, men fører den ikke engang tilbake til sin munn.

25 Slå spotteren, så vil den uforstandige bli klok; vis den forstandige til rette, så vil han komme til innsikt og kunnskap.

26 Den som bruker vold mot sin far og jager sin mor bort, er en dårlig, en skamløs sønn.

27 Hold op, min sønn, med å høre på formaning, når du allikevel bare forviller dig bort fra kunnskaps ord!

28 Et ugudelig vidne spotter det som rett er, og de gudløses munn sluker urett.

29 Straffedommer er fastsatt for spotterne og pryl for dårers rygg.