1 Mia filo! se vi garantiis por via proksimulo

Kaj donis vian manon por aliulo,

2 Tiam vi enretiĝis per la vortoj de via buŝo,

Kaptiĝis per la vortoj de via buŝo.

3 Tiam, mia filo, agu tiel kaj saviĝu,

Ĉar vi falis en la mano de via proksimulo:

Iru, vigliĝu, kaj petegu vian proksimulon;

4 Ne lasu viajn okulojn dormi

Kaj viajn palpebrojn dormeti;

5 Savu vin, kiel gazelo, el la mano,

Kaj kiel birdo el la mano de la birdokaptisto.

6 Iru al la formiko, vi maldiligentulo;

Rigardu ĝian agadon, kaj saĝiĝu.

7 Kvankam ĝi ne havas estron,

Nek kontrolanton, nek reganton,

8 Ĝi pretigas en la somero sian panon,

Ĝi kolektas dum la rikolto sian manĝon.

9 Ĝis kiam, maldiligentulo, vi kuŝos?

Kiam vi leviĝos de via dormo?

10 Iom da dormo, iom da dormeto,

Iom da kunmeto de la manoj por kuŝado;

11 Kaj venos via malriĉeco kiel rabisto,

Kaj via senhaveco kiel viro armita.

12 Homo sentaŭga, homo malbonfarema,

Iras kun buŝo malica,

13 Donas signojn per la okuloj, aludas per siaj piedoj,

Komprenigas per siaj fingroj;

14 Perverseco estas en lia koro, li intencas malbonon;

En ĉiu tempo li semas malpacon.

15 Tial subite venos lia pereo;

Li estos rompita subite, kaj neniu lin sanigos.

16 Jen estas ses aferoj, kiujn la Eternulo malamas,

Kaj sep, kiujn Li abomenegas.

17 Arogantaj okuloj, mensogema lango,

Kaj manoj, kiuj verŝas senkulpan sangon,

18 Koro, kiu preparas malbonfarajn intencojn,

Piedoj, kiuj rapidas kuri al malbono,

19 Falsa atestanto, kiu elspiras mensogojn;

Kaj tiu, kiu semas malpacon inter fratoj.

20 Konservu, mia filo, la ordonon de via patro,

Kaj ne forĵetu la instruon de via patrino.

21 Ligu ilin por ĉiam al via koro,

Volvu ilin sur vian kolon.

22 Kiam vi iros, ili gvidos vin;

Kiam vi kuŝiĝos, ili vin gardos;

Kaj kiam vi vekiĝos, ili parolos kun vi.

23 Ĉar moralordono estas lumingo, kaj instruo estas lumo,

Kaj edifaj predikoj estas vojo de vivo,

24 Por gardi vin kontraŭ malbona virino,

Kontraŭ glata lango de fremdulino.

25 Ne deziregu en via koro ŝian belecon,

Kaj ne kaptiĝu per ŝiaj palpebroj.

26 Ĉar la kosto de publikulino estas nur unu pano;

Sed fremda edzino forkaptas la grandvaloran animon.

27 Ĉu iu povas teni fajron en sia sino tiel,

Ke liaj vestoj ne brulu?

28 Ĉu iu povas marŝi sur ardantaj karboj,

Ne bruligante siajn piedojn?

29 Tiel ankaŭ estas kun tiu, kiu venas al la edzino de sia proksimulo;

Neniu, kiu ŝin ektuŝas, restas sen puno.

30 Oni ne faras grandan honton al ŝtelanto,

Se li ŝtelas por sin satigi, kiam li malsatas;

31 Kaj kiam oni lin kaptas, li pagas sepoble;

La tutan havon de sia domo li fordonas.

32 Sed kiu adultas kun virino, tiu estas sensaĝa;

Tiu, kiu faras tion, pereigas sian animon;

33 Batojn kaj malhonoron li ricevas,

Kaj lia honto ne elviŝiĝas;

34 Ĉar furiozas la ĵaluzo de la edzo;

Kaj li ne indulgas en la tempo de la venĝo.

35 Li rigardas nenian kompenson,

Kaj li ne akceptas, se vi volas eĉ multe donaci.

1 Min sønn! Har du gått i borgen for din næste, har du gitt en fremmed ditt håndslag, 2 har du latt dig binde ved din munns ord, har du latt dig fange i din munns ord, 3 så gjør således, min sønn, og frels dig, siden du er kommet i din næstes hånd: Gå og kast dig ned for din næste og storm inn på ham, 4 unn ikke dine øine søvn og dine øielokk blund, 5 frels dig som et rådyr av jegerens hånd og som en fugl av fuglefangerens hånd!

6 Gå til mauren, du late, se dens ferd og bli vis!

7 Enda den ikke har nogen fyrste, foged eller herre, 8 sørger den dog om sommeren for sitt livsophold og sanker om høsten sin føde. 9 Hvor lenge vil du ligge, du late? Når vil du stå op av din søvn? 10 Du sier: La mig ennu få sove litt, blunde litt, folde mine hender litt og hvile! 11 Da kommer armoden over dig som en landstryker og nøden som en mann med skjold.

12 En niding, en ugjerningsmann er den som går omkring med en falsk munn,

13 som blunker med øinene, skraper med føttene, gjør tegn med fingrene, 14 som har svik i sitt hjerte, som tenker ut onde ting til enhver tid og volder tretter. 15 Derfor skal ulykken komme brått over ham; i et øieblikk skal han knuses, og det er ingen lægedom for ham. 16 Seks ting er det Herren hater, og syv er vederstyggeligheter for hans sjel:

17 Stolte øine, falsk tunge og hender som utøser uskyldig blod, 18 et hjerte som legger op onde råd, føtter som haster til det onde, 19 den som taler løgn og vidner falsk, og den som volder tretter mellem brødre.

20 Bevar, min sønn, din fars bud og forlat ikke din mors lære!

21 Bind dem alltid til ditt hjerte, knytt dem fast om din hals! 22 Når du går, skal de lede dig; når du ligger, skal de verne dig, og når du våkner, skal de tale til dig. 23 For budet er en lykte og læren et lys, og tilrettevisninger til tukt er en vei til livet, 24 så de bevarer dig fra en ond kvinne, fra en fremmed kvinnes glatte tunge. 25 Attrå ikke hennes skjønnhet i ditt hjerte? og la henne ikke fange dig med sine øiekast! 26 For en skjøge armer en mann ut like til siste brødleiv, og annen manns hustru fanger en dyr sjel. 27 Kan nogen hente ild i sitt fang uten hans klær brennes op? 28 Eller kan nogen gå på glør uten hans føtter blir svidd? 29 Slik blir det med den som går inn til sin næstes hustru; ingen blir ustraffet som rører henne. 30 Blir ikke tyven foraktet, når han stjeler for å stille sin sult? 31 Og hvis han blir grepet, må han betale syvfold; alt det han eier i sitt hus, må han gi. 32 Den som driver hor med en kvinne, er uten forstand; den som vil ødelegge sin sjel, han gjør slikt. 33 Hugg og skam får han, og hans vanære slettes aldri ut. 34 For nidkjær er mannens vrede, og han sparer ikke på hevnens dag; 35 han tar ikke imot bøter og lar sig ikke formilde, om du gir ham store gaver.